Mιλώντας στον Open και στην ερώτηση για το αν του λείπουν οι αδερφές του, απαντάει «ναι, και οι δύο. Εγώ άμα μπορούσα να έκανα κάτι και να είχα λεφτά, θα τις είχα και τις δύο εδώ κοντά μου. Η Ειρήνη τώρα έχει απελπιστεί εκεί μέσα, κλαίει τώρα εκεί που κάθεται. Εγώ όμως θέλω τώρα θέλω να και η μάνα μου, όχι αυτή μόνο» είπε χαρακτηριστικά.

Ο Δημήτρης Μουρτζούκος εξέφρασε την άποψη ότι η αδερφή του δύσκολα θα αντέξει στη φυλακή. «Όχι, η Ειρήνη δεν θα την αντέξει τόσο πολύ τη φυλακή της. Εγω θέλω να πάει και η μάνα μου. Φοβάμαι μην της σκοτώσει και κανείς εκεί μέσα, μην κάνει καμιά μαλ@@@ μόνη της. Το είχε πει, άμα γίνει τίποτα με αυτήν, θα κάνει μεγάλη ζημιά»

Από την πλευρά της η Πόπη Αναγνωστοπούλου, στο άκουσμα των δηλώσεων του Δημήτρη είπε: «Ναι. Εντάξει, αυτό να μην αναφερθούμε τώρα. Γιατί υπάρχει κάποιο θέμα και πρόβλημα εκεί πέρα που έχουμε μιλήσει εκεί που πρέπει. Και με την Ειρήνη. Έχει βάλει το χεράκι της εκεί. Η Ειρήνη χειραγωγεί τον Δημήτρη. Ε, δεν μπορώ να πω περισσότερα».

Ήταν περιτριγυρισμένος από τον σύζυγό του, Ray Thacker, τον οποίο παντρεύτηκε το 2016 και τα αγαπημένα του πρόσωπα. Εβδομάδες πριν πεθάνει, τα δύο αδέλφια έχασαν τη μητριά τους, Joan Ciccone, μετά από επίσης «μια σύντομη συνάντηση με έναν πολύ επιθετικό καρκίνο» στις 24 Σεπτεμβρίου. «Ήταν ένας εξαιρετικά ταλαντούχος άνθρωπος με κακή αίσθηση του χιούμορ», είπε ένας φίλος του.

Το «αντίο» της βασίλισσας της ποπ

Με μια μακροσκελή ανάρτησή της στο Instagram αποχαιρέτησε η Μαντόνα τον αδελφό της Cristopher, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στα 63 του μετά από μάχη με τον καρκίνο. Όπως αναφέρει στην ανάρτησή της, ο Christopher ήταν «ο πιο κοντινός μου άνθρωπος για μεγάλο χρόνικό διάστημα».

«Ήταν σε μεγάλο πόνο στο τέλος» γράφει για τον τρία χρόνια μικρότερο αδελφό της η 66χρονη Μαντόνα σημειώνοντας ότι «είναι δύσκολο να εξηγήσω τον δεσμό μας. Αλλά προέκυψε από την κατανόηση ότι ήμασταν διαφορετικοί και η κοινωνία θα μας δυσκόλευσε επειδή δεν ακολουθούσαμε το status quo».

«Κρατήσαμε ο ένας το χέρι του άλλου και χορέψαμε μέσα στην τρέλα των παιδικών μας χρόνων, για την ακρίβεια ο χορός ήταν η σούπερ κόλλα που μας κράτησε κοντά. Το να ανακαλύψουμε τον χορό στη μικρή πόλη που ζούσαμε, έσωσε και εμένα και τον αδελφό μου όταν με ακολούθησε. Ο δάσκαλος του μπαλέτου που είχα, που λεγόταν επίσης Κρίστοφερ, δημιούργησε έναν ασφαλή χώρο για τον αδερφό μου ώστε να είναι ομοφυλόφιλος, μια λέξη που ούτε λεγόταν, ούτε ψιθυριζόταν εκεί που ζούσαμε. Όταν βρήκα το κουράγιο να πάω στη Νέα Υόρκη για να γίνω χορεύτρια, ο αδελφός μου με ακολούθησε και ξανά κρατήσαμε ο ένας το χέρι του άλλου και χορέψαμε ξανά στην τρέλα της Νέας Υόρκης» έγραψε η Μαντόνα για τη σχέση με τον μικρότερο αδελφό της.

«Ο αδελφός μου ήταν πάντα δίπλα μου, ήταν ζωγράφος, ήταν ποιητής και οραματιστής. Τον θαύμαζα. Είχε αδιανόητο γούστο και μια κοφτή γλώσσα την οποία ορισμένες φορές τη χρησιμοποιούσε σε βάρος μου και πάντα τον συγχωρούσα» συνεχίζει.

Γράφοντας στη συνέχεια για τα χρόνια μετά το 2008 και τη αυτοβιογραφία του αδελφού της στην οποία αποκάλυψε μυστικά της σχέσης τους και της ερωτικής ζωής της βασίλισσας της ποπ, η Μαντόνα σημείωσε ότι «τα τελευταία χρόνια δεν ήταν εύκολα. Δε μιλήσαμε για κάποιο διάστημα αλλά όταν αρρώστησε, βρήκαμε ξανά ο ένας τον άλλο. Έκανα το καλύτερο δυνατόν για να τον κρατήσω ζωντανό για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. Ήταν σε τόσο πόνο στο τέλος και για άλλη μια φορά κρατήσαμε ο ένας το χέρι του άλλου, κλείσαμε τα μάτια μας και χορέψαμε μαζί».

«Χαίρομαι που δεν υποφέρει άλλο πια. Δεν θα υπάρξει άλλος σαν αυτόν. Ξέρω ότι κάπου χορεύει τώρα» κατέληξε στην ανάρτησή της η Μαντόνα.

Πηγή: ethnos.gr

Ο επικήδειος:

Σαν οικογένεια έχουμε κουραστεί να θάβουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε, ειδικά αυτό το μήνα, το Φεβρουάριο. Κάθε φορά που μπαίνει αυτός ο μήνας, τρέμουμε κάθε μέρα που ξημερώνει, κάθε ώρα που περνάει και φοβόμαστε να απαντήσουμε ένα τηλέφωνο στα ξαφνικά. Λίγες ώρες περνάνε χωρίς ένα μήνυμα και επικρατεί τρόμος. Γιατί σαν οικογένεια έχουμε γνωρίσει όλους τους πόνους που μπορεί να γνωρίσει κανείς. Έχουμε χάσει παππούδες και γιαγιάδες, συζύγους, γονείς, θείους και θείες, κουνιάδους, αδέρφια, παιδιά, εγγόνια, και δισέγγονα. Μεγάλους ανθρώπους αλλά και μωρά παιδιά. Μέσα σε πολύ λίγα χρόνια. Φτάνει. Όχι άλλο πια, δεν μπορούμε άλλο. Αυτό το Φεβρουάριο ήμασταν χαρούμενοι. Κάναμε ξανά σχέδια για το πώς θα βρεθούμε ξανά, όλοι μαζί, το καλοκαίρι που μας έρχεται. Η τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί όλοι μαζί σαν οικογένεια ήταν πριν από πολλά χρόνια, το 2017. Δεν θέλαμε τίποτε άλλο, κάναμε και κάνουμε αυτά που αγαπάμε, για να μπορέσουμε να έχουμε μερικές στιγμές όλοι μαζί κάπου στον κόσμο. Ήμασταν χαρούμενοι γιατί αυτός ο Φεβρουάριος είχε μια λιγότερη μέρα, και είχε κυλήσει μια χαρά μέχρι στιγμής. Έμενε μόνο να περάσει μισή ώρα ακόμη, και θα την είχαμε γλιτώσει. Θα την είχε γλιτώσει και ο Βάιος και πόσες άλλες οικογένειες ακόμη. Έχουμε γνωρίσει όλους τους πόνους, αλλά θα τολμήσω να πω ότι καμία απώλεια δεν μας έχει συγκλονίσει σαν οικογένεια τόσο πολύ, συθέμελα από τη γιαγιά μου μέχρι τα παιδιά μας και συνολικά όλους μαζί, όσο ο χαμός του Βάιου. Και αυτό βγαίνει από τα χείλη κάποιου που πριν από μερικά χρόνια έκαψε το μωρό κορίτσι του, πάλι Φεβρουάριο, σε ένα λευκό κλειστό φέρετρο σαν αυτό εδώ. Τυπικά, δεν ξέρουμε τι ακριβώς έχει μέσα, δεν μας είπανε και ούτε θα μας πούνε ποτέ. Αλλά και πάλι, ξέρουμε ποιον έχει μέσα. Έχει μέσα ένα παιδί που όπου και να βρέθηκε έκανε τη διαφορά.

Αυτές τις μέρες μας το έχετε πει όλοι σας, το ποσό σημαντικός ήταν ο Βάιος και για εσάς. Το ξέρουμε. Βλέπουμε πόσο πονάτε και εσείς, όπως και εμείς. Οι φίλοι του. Οι συνεργάτες του. Οι γνωστοί του. Η νοικαρισα που τους έδωσε κάποια στιγμή σπίτι μόνο και μόνο με το γεια σας που είπε, με αυτό το βλέμμα και το χαμόγελο που μας στοιχειώνει όλους. Ενα παλικάρι που είχαν ανταλλάξει δύο κουβέντες όταν άλλαζαν σκοπιά, και του είχε μείνει το πρόσωπο του Βάιου στο μυαλό. Ναι, αυτό το παιδί είχε κάτι το διαφορετικό. Δεν είναι ένα κλισέ, είναι αλήθεια. Όταν γεννήθηκε, οι γονείς μου τον φώναζαν “γραμμένο”, “γραμμένο στα άστρα”, τέτοια χαρά μας είχε δώσει από τότε. Τώρα μένει μόνο να φροντίσουμε να μείνει και γραμμένος στη μνήμη μας και στην καρδιά μας, γραμμένος στην ιστορία μιας χώρας που άλλαξε ώστε να μην τρώει άλλο τα παιδιά της. Γιατί αυτός ήταν ο σκοπός του Βάιου.

Τα τελευταία χρόνια ο Βάιος είχε βρει το χώρο του. Ήταν ευτυχισμένος που βοηθούσε να γίνουν έργα που θα είναι ασφαλή για το κοινό. Βοηθούσε να γίνουν μελέτες, να αντικατασταθούν επικίνδυνα υλικά, να γίνουν κτίρια σωστά και δρόμοι ασφαλείς. Γέφυρες. Μέχρι και στο Νοσοκομείο Γεννηματάς, εκεί που τον ψάχναμε για τρεις μέρες, είχε συμβάλλει ώστε να γίνει ένα νοσοκομείο καλύτερο και πιο ασφαλές. Μέχρι και μέρος της πρακτικής του την είχε κάνει στις σήραγγες στα Τέμπη, και ήταν περήφανος για αυτό. Τα τελευταία χρόνια είχε συνεισφέρει και είχε πιστέψει ότι ζούσε σε ένα χώρο λίγο πιο ασφαλή. Εδώ έκανε λάθος, αλλά εδώ είμαστε εμείς για να το διορθώσουμε στη μνήμη του. Όπως είπε και ο πατέρας μου, από την Τρίτη το βράδυ, οι στάχτες του πρέπει να έχουν φτάσει ήδη από τους πρόποδες στην κορυφή του Ολύμπου όπως μάλλον ο ίδιος ήθελε να γίνει. Δεν χρειάζεται να τον ξανακάψουμε. Είναι πολύ άδικο, injusto, αυτό που του συνέβη. Αδερφέ μου, mí hermano, Hasta la justicia siempre.