Οι εκλογές έφτασαν, η Δικαιοσύνη …δεν μίλησε ακόμα, η παρέμβαση που υποσχέθηκε η κυβέρνηση παραμένει εκκρεμής, όπως και ο μετέωρος θρήνος, έμειναν μόνο οι κραυγές απελπισίας εκατοντάδων χιλιάδων -κυρίως νέων- στα συλλαλητήρια ανά την επικράτεια. Την ίδια ώρα οι γονείς περιμένουν στωϊκά την αρωγή της Πολιτείας, την αίσθηση της έγνοιας που υπερβαίνει τις ανακοινώσεις για αποζημιώσεις.

Η τραγωδία των Τεμπών απουσίασε από την προεκλογική συζήτηση, μόλις τις τελευταίες ημέρες έγινε μια κάποια κουβέντα με αφορμή μία δήλωση του πρωθυπουργού που προκάλεσε την αντίδραση των κομμάτων. Οι δε δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το αποσβολωμένο πανελλήνιο, τα δάκρυα όλων μας, δεν αποτυπώθηκαν. Μια κάποια φθορά στην αρχή και μετά πάλι …προς τη δόξα της αυτοδυναμίας, της πόλωσης, των διλημμάτων.

Διαβάστε το πράγματι συγκλονιστικό ρεπορτάζ της Αγγελικής Σπανού με τις ιστορίες των οικογενειών των θυμάτων που εγκαταλείφθηκαν από την Πολιτεία και τις κοινωνικές δομές της:

Η Μαρία – Θωμαΐς Ψαροπούλου θα ψήφιζε φέτος, στα 20 της χρόνια, για πρώτη φορά. Δεν ήταν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένη, ήθελε να γίνει δασκάλα ειδικής αγωγής και σπούδαζε στο Διεθνές Πανεπιστήμιο, στη Θεσσαλονίκη. Εκείνο το τριήμερο είχε πάει στην Πάτρα με την παρέα της για το καρναβάλι. Πέρασαν καλά και έμειναν το βράδυ της Καθαρής Δευτέρας στην Αθήνα. Το επόμενο πρωί θα έπαιρνε το τρένο για τη Θεσσαλονίκη με τη φίλη της, την Φραντζέσκα. Αλλά παρακοιμήθηκαν και πήραν το απογευματινό τρένο, το καταραμένο. Γύρω στις 21:00 επικοινώνησε με τη μητέρα της, την Μαρία Καρυστιανού, παιδίατρο, για να της πει ότι υπάρχει καθυστέρηση και θα αργήσει να φτάσει σπίτι – να μην ανησυχεί. Περιμένοντας την Μάρθη της, την πήρε ο ύπνος στον καναπέ του σαλονιού και ξύπνησε ξαφνικά, ταραγμένη, κατά τις 4:00, συνειδητοποιώντας ότι η κόρη της δεν είχε γυρίσει. Το τηλέφωνο της ήταν κλειστό, το ίδιο και της Φραντζέσκας. Άκουσε στο ραδιόφωνο για το δυστύχημα και την Παρασκευή πήρε σε μια μαύρη σακούλα ό,τι απέμεινε από τα κόκκαλά της Μάρθης.

Από εκείνη τη φοβερή μέρα μέχρι σήμερα αυτό που την κρατάει στην ίσαλο γραμμή και δεν βυθίζεται είναι η προσπάθεια της να μην ξεχαστεί η τραγωδία που έκοψε τον χρόνο και τη ζωή της στη μέση φέρνοντας όλους μας μπροστά σε έναν βρώμικα και αποκρουστικό καθρέφτη. Ποτέ μέχρι τότε δεν είχε σκεφτεί ότι μπορεί το τρένο να μην είναι ασφαλές.

«Πάρε όταν φτάσεις», «αυτό το έγκλημα δεν θα ξεχαστεί», «φταίει η κακιά η χώρα»… Οι διαδηλώσεις που μας τράνταξαν και προσέλκυσαν τα φώτα της δημοσιότητας δημιούργησαν, για λίγο, την αίσθηση ότι το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα άγγιξε κάτι πολύ βαθιά, στον ηθικό πυρήνα του πολιτικού συστήματος, που αισθάνθηκε το βάρος της ευθύνης για μια διαχρονική παθολογία που αποδείχθηκε δολοφονική.

Όμως ο θόρυβος κόπασε γρήγορα και η Μαρία Καρυστιανού έμεινε μόνη στην οδύνη της. Όχι, δεν επικοινώνησε ποτέ κανείς, από την πολιτεία, μαζί της. Δεν πήρε ούτε μια επιστολή, που το θεωρούσε αυτονόητο, και δεν της προσφέρθηκε κάποια ενημέρωση ούτε για την πορεία της δικαστικής έρευνας, ούτε για οτιδήποτε άλλο.

Η ίδια κίνησε γη και ουρανό για να μάθει. Μίλησε με διασώστες, εμπειρογνώμονες, δικηγόρους, δικαστές, εργαζόμενους στον ΟΣΕ. Ήθελε να ξέρει τι ακριβώς συνέβη εκείνο το μοιραίο βράδυ, τι προηγήθηκε, για δεκαετίες, και τι ακολούθησε.

Είναι βέβαιη ότι η δικαστική έρευνα προχωρά αργά και χωρίς τίποτα να δείχνει ότι, τελικά, θα έρθει η κάθαρση. Αυτό που βλέπει είναι ότι πέφτει ο λίθος του αναθέματος στον σταθμάρχη για να κλείσει ο φάκελος με τον πιο προσχηματικό τρόπο.

Την έπνιγε η οργή και η απελπισία, αφημένη στον πόνο της, και αποφάσισε να πάρει πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός συλλόγου γύρω από τον οποίο θα συγκεντρωθούν οι πληγέντες από την τραγωδία των Τεμπών, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είτε επειδή επέβαιναν στο τρένο της φρίκης και επέζησαν είτε επειδή έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα.

Την ίδια ιδέα είχε και η Τάνια Κωνσταντινίδη, που έχασε τη μητέρα της, Βασιλική Χλωρού, στο δυστύχημα. Επέστρεφε από τη Λάρισα, μια μέρα μετά από την υπόλοιπη οικογένεια της, και δεν έφτασε ποτέ στο σπίτι τους. Είναι 27 χρόνων, δασκάλα κολύμβησης, έχει τρία αδέλφια και μαζί τους, μαζί και με τον πατέρα της, Χρήστο, έχει κάνει σκοπό της ζωής της να μην αφήσει αυτή η δολοφονία, όπως λέει, να χαθεί στη λήθη.

Της ήρθε ένα sms και της τηλεφώνησε μία ψυχολόγος που την ενημέρωσε ότι μπορεί να επικοινωνήσει με ένα πενταψήφιο νούμερο για ψυχολογική στήριξη. Το έκανε, μίλησε με έναν κοινωνικό λειτουργό, ζήτησε να συναντήσει κάποιον ειδικό και της απάντησαν ότι δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο, παραπέμποντας την σε νοσοκομείο. Πήγε στο ΑΧΕΠΑ όπου της είπαν ότι μπορούν να της δώσουν αντικαταθλιπτικά, αν χρειαστεί, και να της γράψουν άδεια από τη δουλειά της, αλλά καμία πρόνοια για ψυχοθεραπεία. Όμως χρειαζόταν επειγόντως ψυχοθεραπεία και, φυσικά, κατέφυγε σε ιδιώτη.

Έμαθε από τα ΜΜΕ για τα μέτρα στήριξης συγγενών θυμάτων που έχασαν τη ζωή τους στην τραγωδία των Τεμπών και αναζήτησε το σχετικό ΦΕΚ αλλά δεν καταλαβαίνει ποιο είναι το αποτέλεσμα στην πράξη. «Αυτή η νομική υποστήριξη και οι άμεσες αποζημιώσεις πώς προκύπτουν;» ρωτάει. Δεν ξέρει πώς να ενημερωθεί ούτε αν, τελικά, θα έχουν οποιαδήποτε βοήθεια. Είναι δύσπιστη. Και έγινε ακόμη περισσότερο καχύποπτη από τότε που μίλησε σε ένα κανάλι. «Το μετάνιωσα, έδειξαν μόνο το κλάμα, τίποτα από όσα είπα».

Η Μαρία Καρυστιανού και η Τάνια Κωνσταντινίδη παίρνουν μέρος στις πορείες που διοργανώνει ο σύλλογος πληγέντων «Τέμπη 2023», προσπαθούν να βρουν και άλλους που βιώνουν το ίδιο δράμα, για να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να γίνουν πιο ορατοί, να ακουστούν. Μεταξύ τους καταλαβαίνονται.

Αισθάνονται πως έχουν δίπλα τους την κοινωνική πλειοψηφία και πιστεύουν ότι δίνουν έναν αγώνα που αφορά τους πολλούς και το μέλλον. Μιλούν για διαφθορά, πελατειασμό, συγκάλυψη και προστασία των «πάνω», φωνάζουν ότι το πλημμέλημα πρέπει να γίνει κακούργημα και δεν καταλαβαίνουν γιατί τα τρένα μπήκαν ξανά στις ράγες χωρίς να υπάρχουν τα αναγκαία εχέγγυα ασφαλείας.

Πιστεύουν ότι μετά τις εκλογές πρέπει να εκπονηθεί, με διακομματική συνεννόηση, ένα εθνικό σχέδιο για τον εκσυγχρονισμό του σιδηροδρόμου και να δοθούν σε σταθμούς και σε αμαξοστοιχίες τα ονόματα των 57 αδικοχαμένων επιβατών – ανάμεσά τους η Μάρθη και η Βάσω.

Μια επιζήσασα, νέα, όμορφη και ευτυχισμένη μέχρι τότε, που δεν ήθελε να αναφερθεί το όνομα της, έχει συμπτώματα μετατραυματικού στρες (PTSD): Ακούει ξαφνικά τους ήχους της σύγκρουσης και βλέπει συνεχώς μπροστά της λιωμένα σίδερα και καμένα σώματα. Κανείς δεν επικοινώνησε ποτέ μαζί της για οποιονδήποτε λόγο, δεν της προσφέρθηκε ούτε βοήθεια ούτε ενημέρωση, για λίγες μέρες την κυνηγούσαν τα μικρόφωνα, μετά εξαφανίστηκαν. Δυσκολεύεται να μαζέψει τα κομμάτια της, όπως λέει, φοβάται ότι την επόμενη στιγμή μπορεί να συμβεί ξαφνικά ένα μεγάλο κακό, αισθάνεται πολύ μόνη και μακριά, δεν ξέρει αν θα μπορέσει να γίνει ξανά όπως πριν, να ξεχάσει.

Ο ντελιβεράς, η ταμίας στο σούπερ μάρκετ, ο τραυματιοφορέας, η οδοκαθαρίστρια, ο παρκαδόρος στο πλοίο, η υπάλληλος στα διόδια, ο θυρωρός, η τηλεφωνήτρια και η ταξιθέτρια μας συστήνονται και βγαίνουν από την αφάνεια της καθημερινότητάς τους – διάσημοι για δέκα λεπτά ο καθένας. 
-Θα παρακολουθήσουμε εννιά μονολόγους; 
Θα παρακολουθήσετε προσωπικές ιστορίες όπως αποκαλύπτονται σε έναν αόρατο συνομιλητή. 
–Η ταυτότητά του;
Κάθε θεατής θα την προσδιορίσει με τον δικό του τρόπο. Το σίγουρο είναι ότι το “μάτι” στο οποίο κοιτάζουν οι “Απαρατήρητοι”,  στο βάθος της θεατρικής αίθουσας και λίγο ψηλά, τους κάνει ορατούς και τους υποβάλει σε μια διαδικασία αυτοπαρατήρησης  που τους φέρνει σε επαφή με το κρυφό κομμάτι τους, 
-Μας μιλούν για τη δουλειά τους; 
Αφορμή είναι η αφήγηση της επαγγελματικής τους καθημερινότητας που έχει κοινό στοιχείο τη μονοτονία, την ανελέητη έλλειψη επικοινωνίας, την πλήξη, την καθήλωση σε μια αμείλικτη επανάληψη, την απουσία προοπτικής, την κατάργηση της σκέψης. Μιλώντας για τη δουλειά τους, καταλήγουν να μιλούν για τον εαυτό τους μέσα από ελεύθερους συνειρμούς που δεν ελέγχονται από το συνειδητό τους κομμάτι. Χωρίς φραγμούς συμβάσεων καταφέρνουν να κοιτάξουν την άβυσσο μέσα τους χωρίς να τη φοβηθούν. 
-Πώς έφτασαν οι “Απαρατήρητοι” στο θέατρο “Επί Κολωνώ”; 
Επεσε τυχαία το βιβλίο μου στα χέρια της Ελένης Σκότη και θέλησε να βασίσει στα κείμενά του τη διδασκαλία της στο studio Nama. Είχα παρακολουθήσει σχεδόν όλες τις παραστάσεις της ομάδας Nama μέχρι τότε, οπότε βίωσα το ενδιαφέρον της για τους “Απαρατήρητους” σαν ένα ανεκτίμητο δώρο. Λόγω της πανδημίας, τα μαθήματα -που τελικά έγιναν πρόβες- κράτησαν σχεδόν δυο χρόνια και στη διάρκειά τους όλοι μας αφοσιωθήκαμε στην προσπάθεια να εμβαθύνουμε στους χαρακτήρες. Τα κείμενα άλλαξαν πολλές φορές, η διανομή επίσης, εντυπωσιάστηκα από την ανθεκτικότητα και το πάθος των ηθοποιών, με συγκλόνισε η σκηνοθετική σύλληψη της Ελ.Σκότη που κατάφερε να φέρει στο φως την ασυνείδητη πραγματικότητα ανθρώπων που συνθλίβονται στην αγριότητα της ανωνυμίας και του εξουθενωτικού βιοπορισμού. 
-Αυτό είναι περισσότερο πολιτικό παρά καλλιτεχνικό μήνυμα… Ετσι; 
 Η οδύνη για τις κοινωνικές ανισότητες και η αλληλεγγύη μέσα από την ενσυναίσθηση για μένα είναι μάλλον υπαρξιακό ζήτημα παρά πολιτικό.
-Δεν υπάρχει, δηλαδή, αριστερή και δεξιά ανάγνωση; 
Υπάρχουν σίγουρα καλοί και κακοί άνθρωποι. Για να σε νοιάζουν οι πρόσφυγες που θαλασσοπνίγονται, για παράδειγμα, δεν χρειάζεται να έχεις κομματική ταυτότητα. 
-Τη Ναταλία Γερμανού έχεις κατά νου; 
Η Ναταλία Γερμανού έγινε, χωρίς να το επιδιώξει, εμβληματικό πρόσωπο για την εκδήλωση κοινωνικής ευαισθησίας  στον δημόσιο χώρο.  Δεν έχει ανάγκη από κομματικό χειροκρότημα ούτε από τα δικά μας συγχαρητήρια. Εκανε αυτό που πίστευε σωστό – τόσο σπάνιο πια στα ΜΜΕ που. καταλήγει συγκινητικό. 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ  

Κείμενο: Αγγελική Σπανού 

Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη 

Φωτισμοί: η Ομάδα των συντελεστών

Φωτογραφίες:  Γιώργος Χατζηνικολάου, 

Μαρία Αναματερού

Σκηνικός χώρος: βασισμένος σε σκηνικό περιβάλλον του Γ Χατζηνικολάου

Παίζουν

Κάτια Βλάχου, Σωτήρης Καραβάς, Κατερίνα Κασσάνδρα, Μαρία Κάτσενου, Αλέξανδρος Μανωλίδης, Γιάννης Β. Μαριάς, Επαμεινώνδας Μπαλμπούζης, Κωνσταντίνα Σκανδάλη, Μαρία Χαριτοπούλου

Είναι μια παράσταση, βασισμένη στο βιβλίο της δημοσιογράφου-συγγραφέα Αγγελικής Σπανού (εκδ. Πόλις) με ιστορίες ανθρώπων που τους κοιτάζουμε και δεν τους βλέπουμε, που δεν ρωτάμε το όνομα τους όταν τους συναντάμε, που συνήθως τους ξεχνάμε μόλις χαθούν από το οπτικό μας πεδίο.

Μια ταμίας στο σουπερμάρκετ, ένας ντελιβεράς, μια οδοκαθαρίστρια, ένας θυρωρός, μια υπάλληλος στα διόδια, ένας τραυματιοφορέας, μια τηλεφωνήτρια, ένας παρκαδόρος σε πλοίο και μια ταξιθέτρια γίνονται ορατοί και, μιλώντας για την καθημερινότητά τους, μιλούν, τελικά, για το δικό μας σκοτεινό κομμάτι.

Πώς βρέθηκαν οι “Απαρατήρητοι” στο θέατρο Επί Κολωνώ;

Με έναν μαγικό χορό συμπτώσεων. Ήξερα και θαύμαζα τη δουλειά της ομάδας ΝΑΜΑ στο θέατρο Επί Κολωνώ πολύ πριν γνωρίσω την Ελένη Σκότη. Όταν έπεσε στα χέρια της το βιβλίο μου, αισθάνθηκε αμέσως πως θέλει να κάνει κάτι μ’ αυτό, όπως μου είπε. Και νομίζω ότι δεν ήταν τόσο ένα αμιγώς καλλιτεχνικό ενδιαφέρον, ήταν μάλλον ένα υπαρξιακό ζήτημα και για την ίδια, ένα ηθικό διακύβευμα, όσο βαρύγδουπο κι αν ακούγεται αυτό.

Έχει γίνει θεατρική διασκευή στα κείμενα;

Δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό που έγινε. Ήταν, όμως, μια συγκλονιστική διαδικασία για όλους μας. Τα κείμενα, μέχρι να κατασταλάξουν σε τελική μορφή, άλλαζαν συνεχώς μέσα στην πρόβα και μετά την πρόβα, ανάλογα με τη δυναμική που δημιουργούταν στην ομάδα, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του προσώπου που υποδύεται τον κάθε ρόλο, ανάλογα με όσα διακινούνταν μεταξύ μας.

Τι θα δούμε στην παράσταση; Εννιά μονολόγους;

Θα ξαφνιαστείτε από μια σκηνοθετική σύλληψη που υπερβαίνει κατά πολύ το βιβλίο. Αισθάνομαι πως η Ελ. Σκότη κατάλαβε κάτι που εγώ δεν είχα αντιληφθεί γράφοντας το. Σαν να πλησίασε το ασυνείδητο αυτών των ανθρώπων, σαν να έσκαψε μέσα τους όσο βαθύτερα γίνεται.

Η συγκυρία της πανδημίας επηρέασε την προετοιμασία της παράστασης;

Καταλυτικά. Όχι μόνο γιατί τα κείμενα προσαρμόστηκαν στη συγκυρία αλλά και γιατί σε όλους μας συνέβησαν πράγματα που δεν θα συνέβαιναν διαφορετικά. Χωρισμοί, απολύσεις, νόσηση, απώλειες και νέα ξεκινήματα – τα προσωπικά μας βιώματα διαπέρασαν την καλλιτεχνική δημιουργία που, τελικά, λειτούργησε λυτρωτικά για όλη την ομάδα. Οι πρόβες κράτησαν δυο χρόνια, γιατί οι μισοί ηθοποιοί στην πορεία έφυγαν και αντικαταστάθηκαν. Ηταν αναμενόμενο αφού άλλοι δεν ήθελαν τις διαδικτυακές πρόβες και άλλοι δεν άντεχαν να δουλεύουν χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης της προσπάθειας. Όσοι φτάσαμε μέχρι το τέλος, το πιστεύαμε πάρα πολύ.

Μιλάμε για το Θεατρικό Εργαστήριο Studio Nama. Αρα, οι ηθοποιοί είναι ερασιτέχνες;

Άλλοι βιοπορίζονται από την υποκριτική, άλλοι έχουν παίξει σε λίγες παραστάσεις, όλοι υπήρξαν μαθητές της Ελένης Σκότη και έχουν διδαχτεί από την ίδια, όπως το βλέπω εγώ τουλάχιστον, όχι μόνο θέατρο αλλά και μια στάση ζωής. Νομίζω αυτό είναι καθοριστικό για τη συγκεκριμένη παράσταση. Γιατί όλοι και ήθελαν και μπορούσαν να ταυτιστούν με αυτούς τους ανθρώπους που ζουν μακριά από την προσοχή μας, στην άκρη της πιο σκληρής μονοτονίας και μιας οδυνηρής επανάληψης με χαμηλές αποδοχές, χαμηλές προσδοκίες και μια μοναχική καθημερινότητα σε ένα αμείλικτο παρόν που προεξοφλεί το μέλλον. Κλάψαμε πολύ στις πρόβες. Καθένας για διαφορετικό λόγο και όλοι για τον ίδιο.

Οι ηθοποιοί

Κάτια Βλάχου (υπάλληλος στα διόδια)

Σωτήρης Καραβάς (θυρωρός σε μεγάλο κτίριο με γραφεία)

Κατερίνα Κασσάνδρα (οδοκαθαρίστρια στο Μεταξουργείο)

Μαρία Κάτσενου (ταμίας σε μεγάλο σουπερμάρκετ)

Αλέξανδρος Μανωλίδης (παρκαδόρος σε πλοίο της γραμμής Κυκλάδων)

Γιάννης Μαριάς (τραυματιοφορέας σε δημόσιο νοσοκομείο)

Nώντας Μπαλμπούζης

Δήμητρα Τσόκανου (τηλεφωνήτρια που “πουλά” προγράμματα ενέργειας)

Μαρία Χαριτοπούλου (ταξιθέτρια)

της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΣΠΑΝΟΥ

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κατάλαβε ούτε τότε τη δυναμική του αντιΣΥΡΙΖΑ ρεύματος, δεν την καταλαβαίνει ούτε τώρα. Γι αυτό και καθυστερεί, ανακατεύοντας αργά, με τη μεγάλη κουτάλα του αρχηγού, την εσωκομματική σούπα στην φθαρμένη κατσαρόλα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ετσι, μετά την αποκάλυψη της “Παπαδημούπολης”, ψέλλισε μετά από αρκετές μέρες κάτι αποδοκιμαστικό για τον επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ που παραμένει στη θέση του, “μάζεψε” τον Κούλογλου για να μην ανεξαρτητοποιηθεί και υποχρέωσε τον Δ. Παπαδημούλη να δίνει τα λεφτά από τα ενοίκια σε πρόσφυγες σε κοινωνικές δράσεις. Τέλος καλό όλα καλά; Οχι βέβαια. Η σκουριά από τον εξευτελισμό της διακήρυξης για το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς λερώνει την αξιωματική αντιπολίτευση.

Μετά τις αποκαλύψεις για τις παρακρατικές πρακτικές του Π. Καμμένου, η Κουμουνδούρου θύμισε ότι τα στοιχεία διαρρέουν από μια δικογραφία η οποία σχηματίστηκε χάρη στη βούληση του Αλ. Τσίπρα για εξάρθρωση ενός παραθεσμικού κυκλώματος αλλά δεν υπήρξε δημόσια δέσμευση ότι ποτέ ξανά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα συνεργαστεί με κόμμα τύπου ΑΝΕΛ. Ούτε, φυσικά, ειπώθηκε μια συγγνώμη για την προσβολή του κόσμου της Αριστεράς από τον πολιτικό εναγκαλισμό με τον Π. Καμμένο, ούτε έγινε ουσιαστική αυτοκριτική για το γεγονός ότι ένα κομμάτι των ΑΝΕΛ (αν είναι δυνατόν!) ενσωματώθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ.

Υστερα ήρθαν οι αποκαλύψεις Μιωνή και Καλογρίτσα. Προφανώς τα μέσα καθορίζουν το σκοπό. Αλλά η ουσία; Ο Ν. Βούτσης ζήτησε από τον Ν. Παππά να καταθέσει αγωγές και μηνύσεις για να καθαρίσει το όνομά του. Δεν το έκανε. Και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν τον πίεσε να το κάνει. Αντίθετα, τον κάλυψε πλήρως ενώπιον των βουλευτών και των στελεχών του κόμματός του. Και περιμένει μαζί με τους συντρόφους του νέο γύρο αποκαλύψεων, με τον ίδιο πρωταγωνιστή, ή και με άλλους, για διαφορετικές υποθέσεις, όπως πχ οι δεσμοί του ΣΥΡΙΖΑ με το καθεστώς Μαδούρο (όπως ακούγεται).

Στο μεταξύ, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μπερδεμένος στα πλοκάμια της Novartis, έχοντας χάσει το δίκιο του για ένα πραγματικό σκάνδαλο επειδή προσπάθησε να στοχοποιήσει πολιτικούς αντιπάλους με ερασιτεχνικό και ανόητο τρόπο.

Κάποια στιγμή θα γίνει ανασχηματισμός τομεαρχών και η τράπουλα θα ανακατευτεί και θα ξαναμοιραστεί. Μπορεί στο συνέδριο του φθινοπώρου να υπάρξουν αλλαγές προσώπων σε νευραλγικές θέσεις. Μπορεί η Προοδευτική Συμμαχία να αποκτήσει μεγαλύτερο βάρος στους εσωκομματικούς συσχετισμούς και νέα στελέχη να αναδειχθούν. Μήπως θα είναι αυτό το σήμα επανεκκίνησης για τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι κολλημένος στο 20 plus στις δημοσκοπήσεις βλέποντας από πολύ μακριά τη ΝΔ που μπορεί και να ξεπερνάει το 40%, ενώ ο πρωθυπουργός είναι δημοφιλέστατος και με επιρροή σε ψηφοφόρους άλλων κομμάτων;

Προφανώς όχι. Ισχύει ότι η κοινή γνώμη δεν είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στα θέματα διαπλοκής, ότι είναι συνηθισμένη στις παρακρατικές μεθοδεύσεις κάθε εξουσίας, ότι δεν βγάζει άκρη με τους σκελετούς που βγαίνουν από τα ντουλάπια του πολιτικού συστήματος, ότι δεν εμπιστεύεται τα ΜΜΕ και δεν έχει μεγάλες προσδοκίες από τους πολιτικούς ταγούς.

Ισχύει, όμως, επίσης ότι η κοινή γνώμη θέλει ηγέτες που να παίρνουν γρήγορα αποφάσεις, που να κόβουν κεφάλια αν χρειαστεί, και να πείθουν ότι δεν φοβούνται και δεν χρωστάνε τίποτα και σε κανένα. Κοινωνικό αίτημα είναι ακόμη ένα κατανοητό και ρεαλιστικό όραμα με αρχή, μέση και τέλος για το μέλλον και η διασφάλιση σχετικής ησυχίας στην καθημερινότητα που προϋποθέτει διαχειριστική ικανότητα από τους “πάνω”.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παράγει πολλή φασαρία, φαίνεται απρόβλεπτος, ασυνάρτητος, αδέξιος και αλλοπρόσαλλος, δεν δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας και ο Πολάκης στο Facebook ακούγεται πολύ περισσότερο από τον Αλ. Χαρίτση όσες δηλώσεις κι αν κάνει.

Τα παραπάνω αναφέρει σε συνέντευξή της στο ieidiseis και τον Βασίλη Σκουρή η δημοσιογράφος και συγγραφέας Αγγελική Σπανού συμπληρώνοντας:
➤ Μπόρεσα να κάνω δύο αγωγές. Αλλά δεν αντέχω να τους αντιμετωπίσω στο Facebook, δεν έχω καν λογαριασμό. Εχασα. Φαντάζομαι ότι νίκη είναι να επιμένεις, να εκφράζεσαι ελεύθερα, να μάχεσαι
➤ Αποδείχθηκα ευάλωτη. Και στον πολιτικομιντιακό μικρόκοσμο για να επιβιώσεις χρειάζεται σκληρός ναρκισσιμός. Να παίρνεις ικανοποίηση από την έκθεση και από τη συμμετοχή στο παιχνίδι όσο άγριο κι αν είναι.
➤ Εξακολουθώ να πιστεύω ότι κάνουμε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα επαγγέλματα του κόσμου. Είμαστε πάνω στο τρένο της ιστορίας και καταγράφουμε ό,τι βλέπουμε μέσα από τα παράθυρα του βαγονιού. Το ταξίδι μπορεί να γίνει συναρπαστικό. Ομως συχνά ντρέπομαι παρακολουθώντας τα ΜΜΕ. Δεν είναι μόνο η κομματική προπαγάνδα και η μεροληψία, ούτε τόσο η άγνοια ή η ανοησία.
➤ Είναι πιο πολύ η έλλειψη ηθικών φραγμών. Με την ευκολία με την οποία θα στηθεί “λαϊκή απογευματινή” για το βιτριόλι και θα παραβιαστούν όλα τα δικαιώματα του 10χρονου κοριτσιού που απήχθη στη Θεσσαλονίκη, με την ίδια ευκολία αποκρύπτονται, διαστρεβλώνονται η κατασκευάζονται ειδήσεις, με τους δημοσιογράφους σε ρόλο πολεμιστών κομματικού στρατού.