«Dyspnea- ιστορίες Covit-19», είναι ο τίτλος του τρίτου βιβλίου της Αγγελικής Σπανού, που κυκλοφορεί από τις «Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις».

«Αν ο έρωτας και ο θάνατος είναι τα μεγαλύτερα μυστήρια με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι αναπόφευκτα, η πανδημία Covid-19 κάνει την αναμέτρησή μας με τον άλλον και με το τέλος πολύ δύσκολη. Όταν ο φόβος του θανάτου μπερδεύεται με τον φόβο της άλωσης του εαυτού μας, τότε μπορεί να αφανιστεί μια σχέση, ένα όνειρο, ακόμη και η ίδια η ύπαρξη», σημειώνει η συγγραφέας στο οπισθόφυλλο του βιβλίου-και σημειώνει:

«Δεν τα κατάφεραν όλοι οι ερωτευμένοι στην καραντίνα. Άλλοι δεν άντεξαν την εγγύτητα και άλλοι την απόσταση. Όλοι δοκιμάστηκαν μέσα στις απαγορεύσεις, τους περιορισμούς και τους καταναγκασμούς. Οι νικητές πέρασαν απέναντι αναζητώντας διέξοδο στην αβεβαιότητα που γίνεται μοίρα. Οι χαμένοι έμειναν πίσω, στον παλιό κόσμο που καταρρέει, γκρεμίζοντας την εικόνα που είχαν για το μέλλον, που ήρθε διαφορετικό και νωρίτερα απ’ όσο περίμεναν.
Η γυναίκα και ο άντρας αυτής της ιστορίας περπάτησαν γυμνοί στα βράχια. Κόπηκαν, έπεσαν, μάτωσαν και, τελικά, έβγαλαν τη μάσκα».

Το iEidiseis προχωράει σε προδημοσίευση από το νέο βιβλίο της εκ των κορυφαίων δημοσιογράφων και ραδιοφωνικής παραγωγού:

«Συχνά ξεχνάω τι μέρα είναι, και για την ώρα ούτε συζήτηση. Μπερδεύομαι ακόμη και στο μέτρημα των εβδομάδων. Ο χρόνος είναι ενιαίος και αδιαίρετος, γιατί είμαστε συνεχώς μέσα σε ένα μαύρο σύννεφο, εκεί όπου κρύβονται τα μαύρα πουλιά του θανάτου, κι εκεί όλα είναι πάντα ίδια. Δεν έχει σημασία τι καιρό κάνει έξω, αν έφτασε το Πάσχα, η προσωπική σου ζωή, αν πονάει το δόντι σου, πότε έκανες μπάνιο, αν έβγαλες γένια, αν μάκρυναν τα μαλλιά σου, από πότε έχεις να μιλήσεις στη μάνα σου, πότε ήταν η τελευταία φορά που φίλησες τη γυναίκα σου, αν πηγαίνεις βόλτα τον σκύλο σου, τι έφαγες, τι ήπιες, τι είπες, αν είπες κάτι, οτιδήποτε, που να μην έχει σχέση με αρρώστια και θάνατο.

Είτε έχεις είτε δεν έχεις οικογένεια, ερωτική σχέση, φίλους, παρέες, μαθήματα, χόμπι, χρέη, προγραμματισμένα ταξίδια, εκκρεμότητες, δεν κάνει απολύτως καμία διαφορά. Γιατί πια δεν υπάρχει τίποτα απ’ όσα υπήρχαν πριν. Είσαι μόνο γιατρός και μόνο άοπλος απέναντι σε έναν καινούργιο και κακούργο ιό. Χωρίς φάρμακα, χωρίς εμβόλιο, πλέον και χωρίς κρεβάτια στις εντατικές. Μόνο οξυγόνο και μορφίνη. Οξυγόνο για να συντηρηθεί ο ασθενής στη ζωή και μορφίνη για να φύγει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα. Τη δίνουμε όταν πια είμαστε σίγουροι ότι το ’χασε το παιχνίδι, δεν γυρνάει. Τον τελευταίο καιρό τη δίνουμε και όταν δεν μπορούμε να περιθάλψουμε τον γέρο ασθενή, γιατί προηγούνται νεότεροι και δεν υπάρχει χώρος. Τον αποχαιρετάμε με τον δικό μας τρόπο.

Κάποιοι έχουν φοβερούς πόνους. Από την κοιλιά και πάνω είναι σαν να έχουν μέσα τους μια τανάλια και να τους σφίγγει τα σωθικά. Στην παραμικρή κίνηση του σώματος σφαδάζουν. Ακόμη και σε κάθε αναπνοή. Το φρικτό είναι ότι το παλεύουν ολομόναχοι. Έτσι κι αλλιώς, οι δικοί τους είναι μακριά. Ούτε μέχρι την είσοδο δεν μπορούν να τους φέρουν. Αλλά κι εμάς, μας βλέπουν ελάχιστα. Γιατί έχουμε να φροντίσουμε πάρα πολλούς. Τους αφήνουμε τα αναλγητικά στο τραπεζάκι δίπλα, για να προσπαθήσουν να ανακουφιστούν όταν χρειαστεί. Χτυπάνε το κουδούνι και δεν πηγαίνει καμία νοσοκόμα. Γιατί όλες τρέχουν σαν τρελές πάνω-κάτω. Δεν ξέρουν ποιον να πρωτοεξυπηρετήσουν και σε ποιανού το κάλεσμα να ανταποκριθούν. Από την άλλη, προσέχουν να μη μολυνθούν. Γι’ αυτό πλησιάζουν όσο το δυνατόν λιγότερο τους μολυσμένους.

Δεν συνηθίζεται ο θάνατος. Όσο πολύς και να ’ναι. Πρέπει να ’χεις σκληρύνει πολύ για να μην περνάει μέσα σου. Κλαίω για τον καθέναν που φεύγει. Δεν τρέχουν δάκρυα από τα μάτια μου, αλλά τραντάζομαι μέσα μου από τους λυγμούς. Ξέρω πως δεν φταίω εγώ, αλλά η αίσθηση ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να σώσω τον άνθρωπο που έχει παραδοθεί στα χέρια μου με συντρίβει. Χάνω κάθε μέρα κι ένα αθώο κομματάκι του εαυτού μου. Ένα από αυτά τα κομματάκια που με κρατούσαν στην πλευρά της χαράς, της ηδονής, των απολαύσεων. Τώρα έχω περάσει απέναντι. Στον κόσμο της λύπης και της απόγνωσης».

ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR

Πριν μερικές ημέρες, και με αφορμή την απόφαση της κυβέρνησης να απαγορεύσει το κολύμβι στην θάλασσα, έγραψε ένα σχετικό άρθρο, υπό τον τίτλο “Αύριο δεν θα μείνω σπίτι”. Όχι γιατί θα της λείψουν “τα μπάνια” εν μέσω καραντίνας αλλά επειδή λόγοι υγείας επιβάλλουν (με σχετική ιατρική εντολή) να κολυμπά. Όπως συμβαίνει και με χιλιάδες άλλους συμπολίτες μας (ΑμΕΑ, πάσχοντες από διάφορες ασθένειες κλπ).

Η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός αντιλήφθηκαν το σφάλμα, το οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες, οφείλεται σε μια πρόχειρη και επιπόλαια απόφαση του υπουργού Ναυτιλίας Γ. Πλακιωτάκη, εν αγνοία του αρμοδίου υφυπουργού Πολιτικής Προστασίας Ν. Χαρδαλιά. Τουλάχιστον αυτό επισημαίνεται από την πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου και με εντολή του πρωθυπουργού το μέτρο αναιρέθηκε.

Παρόλα αυτά, το επόμενο άρθρο της Αγγελικής Σπανού “αξιολογήθηκε” ως…αντιπολιτευτικό και η διεύθυνση της AthensVoice αρνήθηκε να το δημοσιεύσει!

Κατά ορισμένους το “Αύριο δεν θα μείνω σπίτι” συνιστούσε προτροπή σε…ανυπακοή. Προφανώς, για να μην διαταρραχθεί η απόλυτη “συναίνεση” ως προς τα περιοριστικά μέτρα, ακόμα κι αν αυτή οδηγεί, κάποιες φορές, στην κατάλυση του αυτονόητου και στην επικράτηση του παρανοϊκού.

Η λογοκρισία στο άρθρο της Αγγελικής Σπανού προκάλεσε, εκ των πραγμάτων, και της διακοπή της συνεργασίας της με την AthensVoice. Είναι μια έμμεση απόλυση.

Εκείνο, όμως, που επισημαίνει και η ίδια στο άρθρο -το οποίο δημοσιεύτηκε, τελικά, από την “Εφημερίδα των Συντακτών”- είναι το γεγονός πως αναγνώστες αλλά και άλλοι συνεργάτες της AthensVoice ταυτίστηκαν με την λογοκρισία και τον εξοστρακισμό της άποψης της δημοσιογράφου. Σημεία των καιρών…

Γράφει χαρακτηριστικά στο άρθρο της η Αγγελική Σπανού:

…Είχα σκεφτεί και άλλες φορές να σταματήσω την αρθρογραφία μου στην Athens Voice για να αποφύγω την έκθεση σε κακόβουλες επιθέσεις και προσβλητικά ή/και συκοφαντικά σχόλια από φανατικούς. Εχω δεχτεί τοξική ύλη σε μεγάλες ποσότητες από πρόσωπα που ιδεολογικοποιούν την εμπάθειά τους. Δεν το έκανα για συναισθηματικούς λόγους, γιατί το θεωρούσα αδυναμία και απογοητευτικό για ανθρώπους που με υποστήριζαν, δημόσια ή ιδιωτικά. Αλλά δεν το βλέπω πια έτσι.

Το τελευταίο κείμενό μου (“Αύριο δεν θα μείνω σπίτι”), που το έγραψα το πολύ σε πέντε λεπτά και εν θερμώ για να σχολιάσω αρνητικά, πολύ συνοπτικά, την γενική απαγόρευση του κολυμπιού χωρίς εξαιρέσεις για λόγους υγείας, προκάλεσε νέο γύρο επιθέσεων σε βάρος μου στο facebook με “επιχείρημα” ότι μύχια πρόθεσή μου είναι να κάνω αντιπολίτευση και να κηρύξω ανυπακοή στα μέτρα περιορισμού.

Τέτοια ενόχληση δεν μου περιήλθε ποτέ από την πλευρά της κυβέρνησης που, άλλωστε, προχώρησε σε διόρθωση του μέτρου με τη δημόσια δήλωση του υφυπουργού Πολιτικής Προστασίας Ν. Χαρδαλιά (το Σάββατο): «Επίσης, σε σχέση με τους μέχρι σήμερα περιορισμούς, πρέπει να διευκρινίσουμε και να γίνει σαφές ότι αυτοί δεν αφορούν συμπολίτες μας με σοβαρά προβλήματα υγείας, που έχουν ανάγκη είτε σωματικής άσκησης, είτε άλλων θεραπευτικών πρακτικών, όπως το κολύμπι ή άλλους τρόπους αποκατάστασης. Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι θα πρέπει να συνοδεύει την άσκησή τους αυτή, τόσο το απαραίτητο πιστοποιητικό, όσο και η απαραίτητη γνωμοδότηση του γιατρού τους. Παιδιά με αυτισμό, συμπολίτες μας με σκλήρυνση κατά πλάκας, πολίτες σε φάσεις αποκατάστασης, είναι πάντα στο επίκεντρο της προσοχής μας, της φροντίδας μας, αλλά και του σεβασμού μας».

Είχαν προηγηθεί αρκετές αντιδράσεις όχι μόνο από πάσχοντες αλλά και από ανθρώπους που δεν έχουν ανάλογα προβλήματα υγείας αλλά έχουν ενσυναίσθηση και δεν κυριεύονται από τη βαθιά πεποίθηση ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα κάνει όλα και πάντα καλά, μόνο τέλεια, και κάθε αντίρρηση ως προς αυτό είναι ύποπτη.

Πριν, όμως, διορθώσει η κυβέρνηση ένα προφανές λάθος, αυτόκλητοι πελταστές της ξεσάλωσαν στο facebook (όπου δεν έχω λογαριασμό). Και μάλιστα στην καταγγελία μου πρωταγωνίστησε αρθρογράφος της AV με το χειροκρότημα και άλλων αρθρογράφων της AV.

Δεν θα τους δώσω άλλη φορά τη χαρά να με κατασπαράξουν. Δεν θέλω να υπάρχω στο τοξικό τους σύμπαν, γι αυτό και θα τους αφήσω το χώρο ελεύθερο, σταματώντας την αρθρογραφία μου στην αγαπημένη μας Athens Voice.

Αντί αποχαιρετισμού παραθέτω ένα κείμενο που είχα γράψει και δεν δημοσίευσα μετά το bullying για τους “αντιΣΥΡΙΖΑ φίλους μου” (τον Αύγουστο του 2018) – σε ό,τι με αφορά παραμένει επίκαιρο.

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το άρθρο της Αγγελικής Σπανού