Τις εργασίες του Φόρουμ χαιρέτισε η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι και ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στην συμμετοχή καθηγητών από τις χώρες της λεκάνης της Μεσογείου, διευθύνοντες συμβούλους ιταλικών και ευρωπαϊκών εταιριών και πολιτικές προσωπικότητες από την Μέση Ανατολή και από χώρες της Ευρώπης.

Στην παρέμβασή του, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος αναφέρθηκε στη σημασία της πρωτοβουλίας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για διάσκεψη των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου και υπογράμμισε, μεταξύ των άλλων, ότι «η Μεσόγειος οφείλει να ξαναβρεί την αποστολή της, ως γέφυρα και όχι ως σύνορο, σε έναν κοινό χώρο όπου η γεωγραφία γίνεται πηγή συνεργασίας και όχι αντιπαράθεσης».

«Με την θέσπιση ενός συστήματος ασφαλείας βασισμένου σε κανόνες, με την προώθηση της ενεργειακής αλληλεξάρτησης και την ενίσχυση της συνδεσιμότητας μεταξύ αφρικανικών και ευρωπαϊκών αλυσίδων αξίας, η περιοχή μπορεί να εδραιώσει σταθερότητα και ισορροπία. Η μετανάστευση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πολιτική εταιρικής σχέσης και όχι ως κρίση, με νόμιμες οδούς, ανθρωπιστική προστασία και επενδύσεις σε ευκαιρίες και ανάπτυξη», πρόσθεσε ο πρώην Ευρωπαίος επίτροπος.

Σύμφωνα με τον κύριο Αβραμόπουλο, τέλος, «μια Ατζέντα Μεσογειακής Ανθεκτικότητας για το κλίμα, το νερό και την γαλάζια οικονομία, μπορεί να ενώσει και πάλι την Μεσόγειο, ως κόμβο σταθερότητας και κοινής ευημερίας».

«Το δικαίωμα ενός γονιού να γνωρίζει την αλήθεια και να βρει γαλήνη μέσα από αυτήν είναι ιερό. Η Πολιτεία οφείλει να προσεγγίσει το ζήτημα με ανθρωπιά, ενσυναίσθηση και σεβασμό», ανέφερε ο κ. Αβραμόπουλος.

«Η στάση μας απέναντι σε τέτοιες δοκιμασίες αποτελεί μέτρο του πολιτισμού και της ηθικής ωριμότητας της κοινωνίας μας, η ενότητα, η σταθερότητα και η συνοχή της οποίας πρέπει να διαφυλαχτούν», κατέληξε.

Αναλυτικά η δήλωση του Δημήτρη Αβραμόπουλου:

Απέναντι στον λαϊκισμό και την πολιτική εκμετάλλευση, η άμυνα της Δημοκρατίας είναι ο σεβασμός, η ενσυναίσθηση και η ανθρωπιά.

Στηρίζω το αίτημα του Πάνου Ρούτσι για την εκταφή του παιδιού του. Δεν πρόκειται για πολιτικό ή νομικό ζήτημα, αλλά για ένα βαθιά ανθρώπινο και ηθικό θέμα.

Το δικαίωμα ενός γονιού να γνωρίζει την αλήθεια και να βρει γαλήνη μέσα από αυτήν είναι ιερό. Η Πολιτεία οφείλει να προσεγγίσει το ζήτημα με ανθρωπιά, ενσυναίσθηση και σεβασμό.

Η στάση μας απέναντι σε τέτοιες δοκιμασίες αποτελεί μέτρο του πολιτισμού και της ηθικής ωριμότητας της κοινωνίας μας, η ενότητα, η σταθερότητα και η συνοχή της οποίας πρέπει να διαφυλαχτούν.

«Η Δικαιοσύνη έκανε το πρώτο βήμα. Τώρα οφείλουν να μιλήσουν οι ίδιοι οι καταδικασμένοι και να αποκαλύψουν ποιοι τους έβαλαν να καταθέσουν ψευδώς. Ποιοι ήταν οι ηθικοί αυτουργοί, ποιοι οργάνωσαν και κατεύθυναν αυτήν την πλεκτάνη» επισημαίνει στη δήλωσή του ο κ. Αβραμόπουλος και προσθέτει: «Η κοινωνία απαιτεί απαντήσεις και δεν μπορεί να αρκεστεί μόνο στους εκτελεστές. Η αλήθεια πρέπει να φτάσει μέχρι τους εμπνευστές και καθοδηγητές. Γιατί μόνο έτσι θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη και στους θεσμούς.

   Η σκευωρία αποκαλύφθηκε. Απομένει να αποκαλυφθούν οι σκευωροί».

“Η λύση λοιπόν είναι μία: η κυβέρνηση (του Ισραήλ) πρέπει να αλλάξει πορεία, να παραδεχτεί και να αποδεχτεί ότι η λύση των δύο κρατών είναι η μόνη πιθανή. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: μιλάμε για την Ανατολική Μεσόγειο. Η Ανατολική Μεσόγειος ήταν σταυροδρόμι ιδεών και πολιτισμών· όμως ήταν και σταυροδρόμι συγκρούσεων” σημείωσε ο κ. Αβραμόπουλος.

Ο πρώην υπουργός σημείωσε ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο ανοιχτά θέματα στη περιοχή, η μία είναι στη Γάζα και η άλλη είναι στην Κύπρο και πρόσθεσε: “Αν επιλυθεί το θέμα της Κύπρου, αν η Κύπρος είναι ενιαία, τότε όλα θα λυθούν με ένα domino effect. Η Κύπρος μπορεί να συνδεθεί με τις γειτονικές χώρες ως ανεξάρτητο κράτος, μπορεί να συνδεθεί με την Τουρκία, μπορεί να γίνει διαχωρισμός και να υπάρξει οριοθέτηση με τις υπόλοιπες χώρες. Και αυτό φυσικά είναι προς όφελος όλων, προς όφελος της Ευρώπης. Όλοι θέλουν αυτό το μέρος της Μεσογείου να εξελιχθεί σε μία νέα ζώνη σταθερότητας. Αυτό θα επιτρέψει αφενός την ανάπτυξη της περιοχής και αφετέρου θα παίξει σημαντικό ρόλο στον τομέα της ενέργειας, γιατί γίνεται επίκεντρο για την ευρύτερη περιοχή. ‘Αρα, δεν θα υπάρχει μόνο σταθερότητα αλλά και στενές σχέσεις που θα αποτελέσουν ένα παράδειγμα για το μέλλον· πώς δηλαδή μία περιοχή εντάσεων μπορεί να μεταβληθεί και να εξελιχθεί σε σημείο ειρήνης και σταθερότητας”.

Ο κ. Αβραμόπουλος έστησε την προσοχή στο ρόλου των διεθνών οργανισμών του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ της ΕΕ, καλώντας τους να παρέμβουν πιο επιτακτικά ποτέ την κατεύθυνση της λύσης.
“Στεκόμαστε στο πλευρό του Ισραήλ, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο” ανέφερε ο κ. Αβραμόπουλος και πρόσθεσε: “Αλλά εξαρτάται από τους ηγέτες. Και φυσικά, η τολμηρή ηγεσία δεν είναι μόνο να περιμένεις να σε χειροκροτούν σε πραγματικό χρόνο, αλλά πώς θα αξιολογηθούν όσα κάνεις από τις μελλοντικές γενιές. Τι θα αφήσουμε πίσω; Αυτή είναι η κληρονομιά της σημερινής ηγεσίας”.

«Προφανώς, ο κ. Μαρινάκης που καθημερινά γυρνάει τα κανάλια και παπαγαλίζει χωρίς κανένα σοβαρό επιχείρημα, πως ‘η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει κάνει σε 6 χρόνια, όσα δεν έγιναν σε όλη τη μεταπολίτευση’, δεν έχει πείσει τον κ.Αβραμόπουλο», σχολιάζει.

Ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ σημειώνει ότι ο κ. Αβραμόπουλος σε άρθρο στο K-report, ισχυρίζεται τα εξής:

«1. Πως ‘η Ελλάδα, παραμένει εγκλωβισμένη σε φοβικά σύνδρομα και αποσπασματικές κινήσεις, με αποτέλεσμα να παρακολουθεί από το περιθώριο’.

2. ⁠ Πως ‘η Ελλάδα αυτοπεριορίζεται και αφήνει άλλους να καθορίζουν τις εξελίξεις’.

3. ⁠ Πως ‘αντί να εγκλωβίζεται στον φόβο, οφείλει να χαράξει μια νέα στρατηγική, βασισμένη στον ρεαλισμό, την εξωστρέφεια και τη συμμετοχή σε πρωτοβουλίες που καθορίζουν τις ισορροπίες στη Μεσόγειο. Διαφορετικά, θα παραμείνουμε απλοί θεατές, την ώρα που οι γείτονες και οι εταίροι μας αναδιατάσσουν τον χάρτη της περιοχής’».

Κατόπιν αυτών, ο κ. Τσουκαλάς υποστηρίζει ότι «μια κυβέρνηση που φοβάται να αφήσει ελεύθερους τους βουλευτές της να ψηφίσουν, μια κυβέρνηση που ιστορικά στελέχη κατηγορούν ως φοβική και θεατή των εξελίξεων, δεν μπορεί να σταθεί». Επιπλέον, αναφέρει ότι «όταν κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας με εμπειρία στην εξωτερική πολιτική επιβεβαιώνουν πλήρως την κριτική, που ασκεί συστηματικά και υπεύθυνα το ΠΑΣΟΚ, είναι πλέον προφανές και στον πιο καλόπιστο πως η πραγματικότητα έχει πάρει οριστικό διαζύγιο με τη Νέα Δημοκρατία». «Πως όσο μένει αυτή η κυβέρνηση, η χώρα σπαταλά πολύτιμο εθνικό κεφάλαιο, πως η κατάσταση που διαμορφώνεται θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να αναστραφεί», προσθέτει.

Καταληκτικά ο κ. Τσουκαλάς αναφέρει ότι «η αδράνεια και η ακινησία δεν διασφαλίζουν ‘ήρεμα νερά’. Είναι αδιέξοδη πολιτική, που οδηγεί σε τρικυμίες και αντάρες. Χρειάζεται άμεσα αλλαγή πορείας».

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ:

Η πρόσφατη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη ανάμεσα στον Τούρκο πρόεδρο, την Ιταλίδα πρωθυπουργό και τον επικεφαλής της κυβέρνησης της δυτικής Λιβύης, ανέδειξε το μεταναστευτικό ως κορυφαίο ζήτημα για τη Μεσόγειο. Ενώ οι τρεις πλευρές επιδιώκουν να οικοδομήσουν συνεργασίες με στρατηγική προοπτική, η Ελλάδα απουσίαζε μια ακόμη φορά, επιβεβαιώνοντας τον κίνδυνο να μείνει θεατής σε αποφάσεις που την αφορούν άμεσα.

Ο αποκλεισμός της Ελλάδας δεν είναι τυχαίος. Έχει τις ρίζες του σε δύο κύριες αιτίες.

Η πρώτη είναι η εμμονή σε μια αντίληψη για το ρόλο της Τουρκίας, όπου κυριαρχεί η αίσθηση της απειλής και του φόβου. Είναι αλήθεια ότι η τουρκική πολιτική συνιστά ένα μόνιμο ζήτημα ασφάλειας για την Ελλάδα, όχι όμως απειλής που να δικαιολογεί την καλλιέργεια φόβου. Η εμμονή μας να βλέπουμε την Τουρκία αποκλειστικά ως απειλή έχει ήδη επιβαρύνει όχι μόνο τη διεθνή θέση της χώρας αλλά και την ψυχολογία των Ελλήνων πολιτών.

Η αίσθηση φόβου που κυριαρχεί στο πολιτικό μας σύστημα έχει στερήσει από την Αθήνα τη δυνατότητα να διαμορφώσει πιο σύνθετους χειρισμούς, που θα μπορούσαν να ανοίξουν δρόμους συνεργασίας σε τομείς όπου υπάρχουν κοινά συμφέροντα, όπως η ευρωπαϊκή στρατηγική ασφάλεια και η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών πεδίο συνάντησης και όχι αντιπαράθεσης. Η Ελλάδα, εγκλωβισμένη στις διμερείς της διαφορές, αυτοπεριορίζεται και αφήνει άλλους να καθορίζουν τις εξελίξεις.

Η δεύτερη αιτία εντοπίζεται στην επιλογή από το 2019 να στηριχθεί ένας αμφιλεγόμενος και μη νόμιμος πολέμαρχος της Ανατολικής Λιβύης, ο Χαφτάρ. Η επιλογή αυτή έθεσε τη χώρα μας ανεξήγητα και απέναντι στην πολιτική γραμμή της Ευρώπης, εξαρχής στη λάθος πλευρά, με αποτέλεσμα να εξαιρεθεί από όλα τα σημαντικά διεθνή φόρα για τη Λιβύη, από το Βερολίνο μέχρι σήμερα.

Η Ιταλία με  την Τζόρτζια Μελόνι στο τιμόνι, δίνει απόλυτη προτεραιότητα στα συμφέροντα της χώρας της, επιδιώκοντας συνεργασίες που προσφέρουν απτά αποτελέσματα. Η Τουρκία, αξιοποιώντας τη στρατιωτική και γεωπολιτική ισχύ της, αναδεικνύεται σε συνομιλητή για την Ευρώπη και τον αραβικό κόσμο. Η Ελλάδα, αντιθέτως, παραμένει εγκλωβισμένη σε φοβικά σύνδρομα και αποσπασματικές κινήσεις, με αποτέλεσμα να παρακολουθεί από το περιθώριο .

Άλλωστε, δεν έχει περάσει καιρός από το 2021, όταν ο τότε Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι αποκάλεσε τον Ερντογάν «δικτάτορα», προκαλώντας διπλωματική κρίση. Ήταν η στιγμή του ανταγωνισμού Ιταλίας – Τουρκίας για τη Λιβύη. Σήμερα, όπως σημειώνει ο Ιταλός αναλυτής Μάρκο Ανσάλντο, ευρωπαϊκές χώρες που επί χρόνια είχαν γυρίσει την πλάτη στην Άγκυρα συνεργάζονται μαζί της.

Η Τουρκία, δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει ενισχύσει το κύρος της μέσω της παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ενώ παράλληλα αναδεικνύεται σε σημείο αναφοράς για τις εξαγωγές όπλων.

Η στροφή αυτή δεν αφορά μόνο την αμυντική βιομηχανία· αντανακλά μια ευρύτερη ευρωπαϊκή αναγνώριση ότι χωρίς την Τουρκία δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική στρατηγική στη Μεσόγειο, είτε για την ασφάλεια, είτε για τη μετανάστευση, είτε για την ενέργεια.

Κι ενώ η Άγκυρα κεφαλαιοποιεί αυτή τη νέα πραγματικότητα, η Ελλάδα παραμένει θεατής, απούσα από τις κρίσιμες διεργασίες που καθορίζουν το μέλλον της περιοχής. Η χώρα μας δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται με πολιτική αδράνειας και εμμονές που οδηγούν σε απομόνωση. Αντί να εγκλωβίζεται στο φόβο, οφείλει να χαράξει μια νέα στρατηγική, βασισμένη στο ρεαλισμό, την εξωστρέφεια και τη συμμετοχή σε πρωτοβουλίες που καθορίζουν τις ισορροπίες στη Μεσόγειο. Διαφορετικά, θα παραμείνουμε απλοί θεατές, την ώρα που οι γείτονες και οι εταίροι μας αναδιατάσσουν τον χάρτη της περιοχής.

Ο πρώην υπουργός, βουλευτής της ΝΔ, συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Τουρκίας και του κόμματος ΑΚΡ, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και με τον υπουργό Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν.

Μπορεί ο πρώην επίτροπος να διαθέτει καλές σχέσεις με τον Ταγίπ Ερντογάν, από την εποχή ακόμα που ο ίδιος ήταν δήμαρχος Αθηναίων και ο Τούρκος πρόεδρος δήμαρχος Κωνσταντινούπολης, ωστόσο δεν θεωρείται σύνηθες να πραγματοποιούνται επαφές τόσο υψηλού επιπέδου με τον εκπρόσωπο κόμματος που συμμετέχει στο συνέδριο του AKP. Το ερώτημα είναι εάν πρόκειται για το αποτέλεσμα των πολύ καλών διεθνών σχέσεων που εξακολουθεί να έχει ο Δημήτρης Αβραμόπουλος -σε συνδυασμό με την παλαιά προσωπική σχέση των δύο ανδρών-, ή εάν ο βουλευτής της Ν.Δ κόμισε και κάποιο μήνυμα του πρωθυπουργού ενόψη της συνεδρίασης του Ανωτάτου Συμβουλίου Ελληνοτουρκικής Συνεργασίας προσεχώς.

Η τουρκική προεδρία, πάντως, έκανε επίσημη ανάρτηση στο X, συνοδευόμενη και από φωτογραφία της συνάντησης. Κι αυτό λέει πολλά.

President Recep Tayyip Erdoğan received Dimitris Avramopoulos, former Minister of Foreign Affairs of Greece and member of the Greek parliament with the New Democracy Party. pic.twitter.com/FY5cfZuxN1

— Republic of Türkiye Directorate of Communications (@Communications) February 23, 2025

Για να συνεχίσει: “Κακώς δόθηκε σ’ αυτή τη διάσταση σε όσα ακούστηκαν τις τελευταίες ημέρες. Ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας έχει να κάνει με τον τρόπο που διευθετήθηκαν τα σύνορά της μετά το τέλος του 1ου παγκοσμίου πολέμου.

Δεν παύει όμως η συνθήκη της Λωζάνης να αποτελεί και τη γενέθλια πράξη της τουρκικής δημοκρατίας. Δεν υπάρχει κανείς που μπορεί να αλλάξει τη συνθήκη”.

Έτσι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναζητεί πολιτικό πρόσωπο πρόθυμο να αναλάβει την προεδρία της Βουλής και να “αναμετρηθεί” με την χαοτική κατάσταση που είναι βέβαιο πως θα δημιουργείται. Για παράδειγμα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου φέρεται αποφασισμένη να εξαντλήσει τα περιθώρια της διπλής ιδιότητάς της (πρόεδρος κόμματος και πρώην πρόεδρος Βουλής) που εκ του κανονισμού της δίνει την δυνατότητα να παρεμβαίνει όποτε και όσο θέλει. Γι’ αυτό και υπάρχουν σκέψεις για αλλαγή του κανονισμού ώστε να της αφαιρεθεί η δυνατότητα αυτή βάση του προνομίου της πρώην προέδρου της Βουλής.

Οι κακές γλώσσες λένε πως ήδη το έχει προτείνει στον Νίκο Δένδια που ούτε καν το συζήτησε. Επίσης ζήτησε να αναλάβει την θέση ο Μάκης Βορίδης που κι αυτός δεν χάρηκε ιδιαιτέρως. Πιθανότατα τα πρωτοκλασσάτα στελέχη της Ν.Δ να θεωρούν τέτοιου είδους θεσμικές θέσεις κάποιο είδος …πολιτικής αποστρατείας. Ίσως πάλι να μην επιθυμούν να ικανοποιούν τα αιτήματα που θα γίνονται κάθε φορά από το Μέγαρο Μαξίμου και να εκτίθενται. Ποιος ξέρει.

Να σας θυμίσουμε πάντως ότι με βάση τον τελευταίο νόμο για τις παρακολουθήσεις της ΕΥΠ ο εκάστοτε πρόεδρος της Βουλής πρέπει να δίνει έγκριση όταν η ΕΥΠ επιθυμεί να «επισυνδέσει» κάποιο πολιτικό πρόσωπο.

Ωστόσο, στο μυαλό του κ. Μητσοτάκη υπάρχουν τρία ακόμα πρόσωπα: ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας που έχει το κύρος που απαιτείται, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος που δεν απορρίπτει μία τέτοια πρόταση -εάν του γίνει τελικά-, και, ως έσχατη λύση η παραμονή του Κωνσταντίνου Τασούλα στο θεσμικό αξίωμα, αν και λέγεται πως ο τελευταίος έχει εκμαιεύσει δέσμευση πως θα είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης όπως ήταν στην προηγούμενη ο Παναγιώτης Πικραμμένος.

Για την επόμενη μέρα στην Τουρκία μετά τις εκλογές και το νέο σχηματισμό κυβέρνησης από τον Ερντογάν, τόνισε πως «επιχειρεί ολική επαναφορά στο διεθνές σκηνικό με σκοπό να αναλάβει έναν ηγετικό ρόλο. Ο Φιντάν έχει μια εμπειρία από το παρελθόν, είναι έμπιστος σε αυτήν τη θέση όπως έμπιστος είναι και ο Ιμπραήμ Καλίν».

Ακόμη σχολίασε πως στη νέα κυβέρνηση μπήκαν πιο «έμπιστοι» άνθρωποι του Ερντογάν, ένα «επιτελείο που αποτελείται από νομιμόφρονες στον ηγέτη Ερντογάν».

Παράλληλα εκτίμησε πως η Άγκυρα θέλει να στραφεί προς τη Δύση ενώ για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις δήλωσε πως ο Ερντογάν «ανοίγει ένα νέο παράθυρο φιλίας» και «ας μην χάσουμε την ευκαιρία, για ηρεμία στο Αιγαίο και σταθερότητα».