Στον απόηχο της πρόσφατης απαγόρευσης από την Αυστραλία της χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στις ηλικίες κάτω των 16 ετών, η Ελβετίδα υπουργός είπε στην εφημερίδα SonntagsBlick ότι η χώρα της θα έπρεπε να εξετάσει ανάλογα μέτρα.

«Ο δημόσιος διάλογος στην Αυστραλία και την ΕΕ είναι σημαντικός. Θα πρέπει να διεξαχθεί και στην Ελβετία. Είμαι ανοικτή σε μια απαγόρευση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης», ανέφερε η Σνάιντερ, μέλος του κεντροαριστερού κόμματος των Σοσιαλδημοκρατών. «Πρέπει να προστατεύσουμε καλύτερα τα παιδιά μας».

Σύμφωνα με την αξιωματούχο, οι αρχές πρέπει να εξετάσουν τι ακριβώς θα πρέπει να περιοριστεί, απαριθμώντας επιλογές όπως την απαγόρευση της χρήσης μέσων κοινωνικής δικτύωσης από παιδιά, τον έλεγχο των επικίνδυνων περιεχομένων και τη διαχείριση αλγόριθμων που εκμεταλλεύονται τις ευαισθησίες των νέων.

Λεπτομερείς συζητήσεις θα ξεκινήσουν από το νέο έτος, βάσει μιας έκθεσης για το θέμα, είπε η υπουργός Εσωτερικών, προσθέτοντας: «Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ίδιες τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης: πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη για όσα τα παιδιά και οι νέοι άνθρωποι “καταναλώνουν”».

Την απαγόρευση στην Αυστραλία υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό πολλοί γονείς και οργανώσεις που προκρίνουν την ευημερία των παιδιών, ωστόσο επικρίθηκε από τεχνολογικούς κολοσσούς και προασπιστές της ελευθερίας του λόγου.

Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, το κοινοβούλιο του ελβετικού καντονιού Φριμπούρ υπερψήφισε την απαγόρευση για τα παιδιά να χρησιμοποιούν κινητά τηλέφωνα στο σχολείο έως την ηλικία των 15 ετών.

Τον περασμένο μήνα η πρωθυπουργός Μέτε Φρεντέρικσεν, σε ομιλία της στο κοινοβούλιο, τάχθηκες υπέρ της επιβολής περιορισμών στην πρόσβαση των παιδιών σε κοινωνικά δίκτυα, λόγω ανησυχιών για την πνευματική τους υγεία.

«Τα αποκαλούμενα κοινωνικά δίκτυα ανθούν κλέβοντας τον χρόνο, την παιδική ηλικία και την ευμάρεια των παιδιών μας και εμείς θα το σταματήσουμε αυτό τώρα» είπε η υπουργός Ψηφιοποίησης Καρολίνε Στάγκε Όλσεν. Τα περισσότερα κόμματα του κοινοβουλίου στηρίζουν το μέτρο.

Οι πλατφόρμες που χρησιμοποιούνται περισσότερο από τους ανηλίκους στη Δανία είναι οι Snapchat, YouTube, Instagram και TikTok, σύμφωνα με την κυβέρνηση. Τα παιδιά περνούν κατά μέσο όρο 2 ώρες και 40 λεπτά σε καθημερινή βάση στα κοινωνικά δίκτυα.

Η Δανία ακολουθεί έτσι το παράδειγμα άλλων χωρών, όπως της Αυστραλίας που πέρυσι απαγόρευσε την πρόσβαση σε ανηλίκους κάτω των 16 ετών.

Όπως προέκυψε από την αστυνομική έρευνα, βραδινές ώρες της 30-08-2024, οι δύο άντρες συλληφθέντες μαζί με φίλο τους, τα στοιχεία του οποίου δεν έχουν ταυτοποιηθεί ακόμη, ένεκα προσωπικών διαφορών με δύο 16χρονους, συναντήθηκαν μαζί τους σε περιοχή της Καλαμαριάς, έπειτα από μήνυμα σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης που απέστειλε η συλληφθείσα, σχετικά με το σημείο συνάντησης.

Αφού προχώρησαν σε εκφοβισμό ενός εκ των δύο ανηλίκων, επιτέθηκαν στον δεύτερο με χρήση σωματικής βίας και αντικειμένων, ενώ του αφαίρεσαν γυαλιά ηλίου και ένας εκ των συλληφθέντων έσπασε το κινητό του τηλέφωνο.

Ο 16χρονος παθών μετέβη σε νοσοκομείο της πόλης, όπου, μετά την παροχή πρώτων βοηθειών, αποχώρησε.

Οι συλληφθέντες με τη δικογραφία που σχηματίσθηκε σε βάρος τους, θα οδηγηθούν στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης.

Οι δύο 16χρονοι εμφανίζονται με χειροπέδες μπροστά από εκατοντάδες μαθητές σε ένα στάδιο σε ένα βίντεο που τραβήχθηκε το 2022.

Επίσης αξιωματούχοι, όπως αναφέρει το BBC τους κάνουν παρατήρηση για το γεγονός ότι δεν σκέφτονται τα λάθη που έχουν κάνει.

Shocking footage obtained by BBC Korean reveals two 16-year-old boys handcuffed and sentenced to hard labor in North Korea. This rare glimpse sheds light on the harsh reality faced by these teens. Read the full story here: https://t.co/JGQDxY5jUb pic.twitter.com/1NlD7woLeh

— TOP X News (@TOPXNews) January 18, 2024

Οποιαδήποτε μορφή ψυχαγωγίας που προέρχεται από τη Νότιο Κορέα είναι απαγορευμένη στο Βορρά.

Ωστόσο, κάποιοι πολίτες της Βορείου Κορέα φαίνονται διατεθειμένοι να τιμωρηθούν αυστηρά επειδή παρακολουθούν νοτιοκορεάτικες σειρές που έχουν παγκόσμια απήχηση.

Εικόνες σαν αυτές είναι σπάνιο να δουν το φως της δημοσιότητας καθώς η Πιονγκγιάνγκ απαγορεύει τις φωτογραφίες και βίντεο να διαρρεύσουν στον έξω κόσμο.

Το βίντεο έφτασε στα χέρια του BBC από το Ινστιτούτο Νότια και Βόρεια Ανάπτυξη (Sand) που συνεργάζεται σε αποστάτες από το Βορρά.

Μάλιστα το βίντεο χρησιμοποιείται στην ιδεολογική εκπαίδευση των πολιτών αλλά και ως προειδοποίηση να μην βλέπουν παρακμιακό περιεχόμενο.

Το βίντεο περιλαμβάνει έναν αφηγητή που επαναλαμβάνει την κρατική προπαγάνδα. «Η κουλτούρα του σάπιου καθεστώτος έχει εξαπλωθεί ακόμη και στους εφήβους», λέει η φωνή, σε μια προφανή αναφορά στη Νότια Κορέα. «Είναι μόλις 16 ετών, αλλά κατέστρεψαν το ίδιο τους το μέλλον», προσθέτει. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα αγόρια κατονομάστηκαν επίσης από τους αξιωματικούς και αποκαλύφθηκαν οι διευθύνσεις τους.

Στο παρελθόν, οι ανήλικοι που παραβίαζαν το νόμο με αυτόν τον τρόπο στέλνονταν σε στρατόπεδα εργασίας νέων αντί να μπουν πίσω από τα κάγκελα, και η ποινή ήταν συνήθως μικρότερη από πέντε χρόνια.

Το 2020, ωστόσο, η Πιονγκγιάνγκ θέσπισε νόμο με τον οποίο η παρακολούθηση ή η διανομή νοτιοκορεατικής ψυχαγωγίας τιμωρείται με θάνατο.

Ένας αποστάτης είχε δηλώσει στο παρελθόν στο BBC ότι αναγκάστηκε να παρακολουθήσει έναν 22χρονο άνδρα να πυροβολείται μέχρι θανάτου. Είπε ότι ο άνδρας κατηγορήθηκε ότι άκουγε νοτιοκορεατική μουσική και είχε μοιραστεί ταινίες από τον Νότο με τον φίλο του.

«Αν σε πιάσουν να παρακολουθείς αμερικανικές σειρές μπορείς να ξεφύγεις αν δωροδοκήσεις, αλλά αν παρακολουθήσεις κορεάτικη σειρά σε πυροβολούν» είπε ένας αποστάτης στο κορεάτικο BBC.

«Για τους πολίτες της Βορείου Κορέας, οι νοτιοκορεάτικες σειρές είναι ναρκωτικό που μας βοηθά να ξεχάσουν την σκληρή πραγματικότητα», λέει ο αποστάτης.

«Στη Βόρεια Κορέα μαθαίνουμε ότι στη Νότιο Κορέα ζουν χειρότερα από εμάς, αλλά όταν παρακολουθείς νοτιοκορεάτικες σειρές βλέπεις έναν διαφορετικό κόσμο. Φαίνεται ότι οι Αρχές ανησυχούν για αυτό», προσθέτει ένας άλλος.

Ρούλα Σκουρογιάννη

Την εικόνα του άγχους, του φόβου και της αβεβαιότητας που βαραίνουν ένα παιδί με ΝΡΝ μας μεταφέρει μέσα από την προσωπική της εμπειρία η Αθανασία Παππά, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αντιρευματικού Αγώνα (ΕΛ.Ε.ΑΝ.Α.), η οποία νοσεί από την ηλικία των 7 ετών.

Τα συμπτώματα δεν είναι ίδια σε όλα τα παιδιά που πάσχουν από κάποιο ρευματικό νόσημα και μπορεί να αλλάξουν από μέρα σε μέρα. Δεδομένου ότι τα παιδιά μεγαλώνουν, είναι σημαντική η θεραπεία των νεανικών ρευματικών παθήσεων,  με τη βοήθεια της ιατρικής κοινότητας, η οποία θα πρέπει να συνεργαστεί και με διάφορες άλλες ειδικότητες, όπως οι φυσιοθεραπευτές, οι εργοθεραπευτές, οι ψυχολόγοι, οι νοσηλευτές κτλ. Αυτό βοηθά στην πρόληψη της βλάβης των αρθρώσεων, των οστών και των υπολοίπων οργάνων του σώματος και στη διατήρηση της υγιούς κοινωνικής ανάπτυξης.

«Η Νεανική Ιδιοπαθής Αρθρίτιδα είναι μια αυτοάνοση διαταραχή, που σημαίνει ότι το ανοσοποιητικό σύστημα δυσλειτουργεί και επιτίθεται στα ίδια τα όργανα του σώματος και στους ιστούς. Πρόκειται για την πιο συχνή ρευματολογική πάθηση στα παιδιά και υπολογίζεται ότι προσβάλει 1 στα 1000 παιδιά ηλικίας κάτω των 16 ετών. Κάθε μεμονωμένη περίπτωση της Νεανικής Ιδιοπαθούς Αρθρίτιδας (NIA) ταξινομείται για να προσδιοριστεί η κατάλληλη θεραπεία. Ένα παιδί που πάσχει από ΝΙΑ συχνά νιώθει σύγχυση και φόβο. Δεν καταλαβαίνει γιατί νοσεί και πονάει και ανησυχεί με τις συχνές επισκέψεις σε γιατρό και νοσοκομείο, καθώς και τα φάρμακα και τα εμβόλια στα οποία υποβάλλεται», επισημαίνει ο Παιδίατρος-Παιδορευματολόγος, Λάμπρος Φώτης, Επικ. Καθηγητής Παιδιατρικής, Ιατρικής Σχολής, ΕΚΠΑ, Γ’  Παιδιατρική Κλινική, Π.Γ.Ν. ΑΤΤΙΚΟΝ.

18 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα Νεανικών Ρευματικών Νοσημάτων

Στόχοι αυτής της ημέρας είναι η ενίσχυση της ευαισθητοποίησης των Επαγγελματιών Υγείας για τα νοσήματα αυτά, η ενημέρωση των γονέων και γενικότερα του κοινωνικού συνόλου ώστε «να αναγνωρίσουν τα συμπτώματα έγκαιρα και να συμβάλλουν ενεργά στη στήριξη των παιδιών τους», αναφέρει, μιλώντας στο libre, η κα Αθανασία Παππά, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αντιρευματικού Αγώνα (ΕΛ.Ε.ΑΝ.Α.), η οποία νοσεί από την ηλικία των 7 ετών.

«Στα παπούτσια» ενός παιδιού με ρευματικό νόσημα

Όταν σε ένα παιδί τίθεται η διάγνωση μιας σοβαρής νόσου όπως η νεανική ιδιοπαθής αρθρίτιδα, που θα το εμποδίσει να παίξει να κινηθεί ελεύθερα και θα το φορτώσει με πόνο και θεραπείες, πόσο εύκολα διαχειρίσιμη είναι αυτή η κατάσταση;

«Οι χρόνιες ασθένειες όχι απλώς είναι υπαρκτές, αλλά αποτελούν καθημερινότητα πολλών παιδιών.

Η αντίληψη και ο τρόπος κατανόησης του πόνου εκφράζεται από το κάθε παιδί με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με την ηλικία του και τα προηγούμενα βιώματά του. Τα παιδιά συχνά αποκτούν την αίσθηση μιας νέας, διαφορετικής ταυτότητας, ως απότοκο αλλαγών στο σώμα και στις καθημερινές τους εμπειρίες. Οι εμπειρίες αυτές άλλοτε θετικές και άλλοτε αρνητικές συνοδεύονται από αλλαγές στις σχέσεις με τους γονείς και τους συνομηλίκους τους, αλλά και στον τρόπο θεώρησης της μελλοντικής τους ζωής, η οποία συχνά αναδιαμορφώνεται και προσαρμόζεται στα υπάρχοντα δεδομένα.

Τα συναισθήματα που βιώνουν τα παιδιά είναι πολλά και έντονα και η ενθάρρυνση της έκφρασής τους είναι πολύ σημαντική. Οι επιπτώσεις επηρεάζουν αρχικά και άμεσα όλα τα άτομα της οικογένειας. Τα συναισθήματα των μελών μιας οικογένειας αλλάζουν και συγκρούονται το ένα με το άλλο, καθώς τα μέλη βιώνουν θυμό, θλίψη και συχνά ενοχή και αναζήτηση ευθυνών, σε μια προσπάθεια αναγνώρισης και κατανόησης της χρόνιας ασθένειας σε ένα παιδί.

Ο πρώτος και βασικός αποδέκτης των επιπτώσεων αναφορικά με το κομμάτι της ψυχικής υγείας είναι το ίδιο το παιδί και η εικόνα που σχηματίζει για τον εαυτό του. Με την εμφάνιση μιας βλάβης ή μιας χρόνιας ασθένειας, οι αλλαγές γίνονται αισθητές είτε είναι εξωτερικές και αφορούν στην εξωτερική εμφάνιση του παιδιού, είτε εσωτερικές και σχετίζονται με την ψυχοσύνθεση του είτε επιφέρουν αλλαγές στο πρόγραμμα και τις συνήθειες του.

Αντιλαμβανόμαστε νομίζω όλοι ότι δεν είναι μια κατάσταση εύκολη στη διαχείριση της. Θα πρέπει οι επαγγελματίες υγείας διαφόρων ειδικοτήτων να συνεργαστούν όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και φυσικά με την εκπαιδευτική κοινότητα που το παιδί φοιτά».

Θυμάστε την εποχή που τέθηκε σε εσάς η διάγνωση; Ποια είναι η πρώτη αντίδραση και πού βρίσκει ένα παιδί τη δύναμη να προχωρήσει και να ζήσει την ηλικία του

«Αυτό που θυμάμαι έντονα είναι το άγχος, η αβεβαιότητα για την εξέλιξη της κατάστασης, ο φόβος και η ανησυχία είναι βασικά συναισθήματα που βίωνα ως παιδί. Υπήρχαν περίοδοι στην παιδική μου ηλικία που οδηγούσαν στη σιωπή και άλλες φορές σε επιθετικότητα και νευρικότητα. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, η οποία συχνά αποκτά άλλη μορφή κατόπιν εμφάνισης της ασθένειας. Ως παιδί ένιωθα να βρίσκομαι αντιμέτωπη με έναν νέο, άγνωστο εαυτό και με μια νέα ταυτότητα, την οποία έπρεπε να συνηθίσω. Το περιβάλλον μου έπαιξε το πιο σημαντικό ρόλο. Η μητέρα μου ήταν ο κύριος φροντιστής, το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό με αγκάλιασαν σαν δικό τους παιδί και αυτό που αρνιόμουν και αντιδρούσα ήταν η υπερπροστασία . Νομίζω έπαιξε καθοριστικό ρόλο η άρνηση αυτή γιατί χωρίς να το καταλαβαίνω απέφυγα να δημιουργήσω μια ελλειμματική εικόνα για τον εαυτό μου που με οδηγούσε σε ένα καθεστώς εξάρτησης και μειωμένης αυτοπεποίθησης. Είχα πάντα μια πλήρη και σωστή ενημέρωση της κατάστασης που κανένας γιατρός δεν είχε στόχο να μου κρύψει αλλά ακόμα και αν είχε δεν έφευγα αν δεν έπαιρνα τις απαντήσεις που ήθελα. Άκουγα τα πάντα και συμμετείχα από πολύ νωρίς σε όλες τις αποφάσεις, μου άρεσαν δεν μου άρεσαν. Αντιδρούσα σε ότι δεν καταλάβαινα και απαιτούσα να μου δώσουν λύση με απλό και κατανοητό σε μένα τρόπο».

Τι θα θέλατε να πείτε σε ένα παιδί που βρίσκεται σήμερα στη δική σας θέση και τι στους γονείς τους;

«Αυτό που θέλω να μείνει στα παιδιά είναι πως ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω! Αν κάτι είχα έντονο μέσα μου τότε, ήταν ότι δεν πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό μου η σκέψη ότι δεν θα τα καταφέρω. Το πιο βασικό, όμως, είναι οι άνθρωποι που είχα δίπλα μου και η αμέριστη στήριξή τους…. όλοι αυτοί οι σημαντικοί άνθρωποι της ζωής μου στους οποίους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ! Σήμερα έχω καταφέρει πολύ περισσότερα απ´ αυτά που πίστευα.
Στους γονείς θα ήθελα να αναφέρω το πόσο σημαντικό είναι να διατηρηθείη ανεξαρτησία του παιδιού και η ομαλή σχέση του με την οικογένειά του. Θα πρέπει να είναι απόλυτα σαφής η κατάσταση του παιδιού για όλους και να υπάρχει σωστή και πλήρης ενημέρωση, που θα δοθεί στο παιδί με τρόπο που αρμόζει στην ηλικία του και την ψυχοσύνθεση του.

Είναι μύθος πως τα ίδια δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα της κατάστασης και με την άγνοια επιτυγχάνεται η έλλειψη άγχους. Είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να νιώσουν την εξασφάλιση ενός ασφαλούς περιβάλλοντος, στο οποίο τα ίδια θα γνωρίζουν ότι πάντοτε μπορούν να ανατρέξουν για να αναζητήσουν τη βοήθεια που χρειάζονται. Να μην απελπίζονται και να πιστέψουν στην εξέλιξη της επιστήμης η οποία μπορεί και κάνει θαύματα». 

Η Αθανασία Παππά είναι η συγγραφέας του παραμυθιού «Η φίλη μου η ΝΙΑ.ΡΑ» και απευθύνεται στους μικρούς ασθενείς με το δικό της βιωματικό τρόπο, δίνοντας το πιο αισιόδοξο μήνυμα σ’ όλα τα παιδιά που νοσούν από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα.
Στόχος του παραμυθιού είναι η ενημέρωση, η εκπαίδευση και η ευαισθητοποίηση των παιδιών, των γονέων και των εκπαιδευτικών για τη Νεανική Ιδιοπαθή Αρθρίτιδα. Είναι μία ιστορία που δείχνει με χαρούμενο τρόπο πώς ένα παιδί μπορεί να συμφιλιωθεί με τη νόσο και να συνεχίσει τη ζωή του και τα όνειρά του. Το παραμύθι –που είναι μοναδικό στο είδος του– έλαβε το πρώτο βραβείο στο ετήσιο διεθνές συνέδριο της EULAR PARE, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 19-21 Οκτωβρίου 2022 στις Βρυξέλλες. Το παραμύθι διατίθεται από την ΕΛ.Ε.ΑΝ.Α.

«Όπως αναφέρω και στο τέλος του παραμυθιού: Κλείστε πονηρά το μάτι, σκαρφιστείτε πονηριές, διαολιές και παιχνίδια πολλά παιχνίδια και συνεχίστε, συνεχίστε, συνεχίστε!

Η ζωή κρύβει πολλές εκπλήξεις για τον καθένα ξεχωριστά, να είστε έτοιμοι να τις γευτείτε όλες!», καταλήγει η κα Παππά.

«Καθώς η πορεία της νόσου Covid-19 είναι συνήθως ηπιότερη σε υγιείς εφήβους, θα πρέπει να συνεχιστεί να δίνεται προτεραιότητα στον εμβολιασμό μεγαλύτερων ηλικιακών ομάδων», επισημαίνει η έκθεση του ECDC και προσθέτει ότι «προτεραιότητα θα πρέπει να έχει ο εμβολιασμός εφήβων, που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο σοβαρής νόσου».

Σε γενικές γραμμές, η έκθεση του ECDC επισημαίνει τα εξής:

• Ο εμβολιασμός των εφήβων κατά του COVID-19 πρέπει να εξεταστεί στο ευρύτερο πλαίσιο της στρατηγικής εμβολιασμού COVID-19 για ολόκληρο τον πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων των πρωταρχικών στόχων του, της εφαρμογής του και των προτεραιοτήτων του.

• Ο εμβολιασμός εφήβων με υψηλό κίνδυνο σοβαρής νόσου πρέπει να θεωρείται προτεραιότητα, όπως και με άλλες ηλικιακές ομάδες.

• Τα συνολικά άμεσα οφέλη από τον εμβολιασμό των εφήβων θα εξαρτηθούν κυρίως από τη συχνότητα εμφάνισης λοίμωξης από τον SARS-CoV-2 σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα.

• Τα άμεσα οφέλη από τον εμβολιασμό σε εφήβους αναμένεται να είναι περιορισμένα, σε σύγκριση με τις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες.

• Το γενικό όφελος για τον γενικό πληθυσμό των εφήβων από τον εμβολιασμό θα είναι ανάλογο με τη μετάδοση του SARS-CoV-2 εντός και από αυτήν την ηλικιακή ομάδα.

• Δεδομένης της αναμενόμενης μειωμένης ατομικής αναλογίας όφέλους-κινδύνου στους εφήβους, σε σύγκριση με τις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες, πρέπει να γίνεται προσεκτική εξέταση της επιδημιολογικής κατάστασης και της πρόσληψης εμβολίων σε ηλικιωμένες ομάδες, πριν από τη στόχευση αυτής της ηλικιακής ομάδας.

• Είναι σημαντικό να συνεχιστεί η παρακολούθηση της εξάπλωσης ανησυχητικών παραλλαγών μεταξύ των νεότερων ατόμων καθώς και της επιβάρυνσης σε νεότερες ηλικιακές ομάδες.

• Τα ζητήματα σχετικά με τη διαθεσιμότητα των εμβολίων και την πρόσβαση σε αυτά πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά κατά την απόφαση επέκτασης του εμβολιασμού σε ομάδες με χαμηλότερο ατομικό κίνδυνο σοβαρής νόσου.