«Γίνεστε ουρά της Πλεύσης Ελευθερίας», ήταν η αιχμηρή αποστροφή του Άκη Σκέρτσου στη Βουλή, με τον υπουργό Επικρατείας να κατηγορεί την αντιπολίτευση ότι εργαλειοποιεί την υπόθεση της ΕΥΠ και συντάσσεται με την πρωτοβουλία του μικρότερου κοινοβουλευτικού κόμματος, αναδεικνύοντας την Ζωή Κωνσταντοπούλου σε «φυσικό ηγέτη» της. 

«Το ποσοστό της Πλεύσης Ελευθερίας ήταν 3,17% στις εθνικές εκλογές. Το κόμμα αυτό έκανε ένσταση αντισυνταγματικότητας επί ενός άρθρου που δεν έχει βρει αντισυνταγματική ούτε η ΚΕΝΕ ούτε η επιστημονική υπηρεσία της Βουλής. Το βρήκε η Πλεύση Ελευθερίας. Θα περίμενα από κάποια κόμματα να ορθώσουν ανάστημα και να μη γίνουν ουρά της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Λυπάμαι πολύ που η αντιπολίτευση γίνεται ουρά της Πλεύσης Ελευθερίας η οποία αναδεικνύεται σε φυσικό ηγέτη της αντιπολίτευσης», σχολίασε δηκτικά ο υπουργός Επικρατείας Άκη Σκέρτσο.

Απαντώντας στις κατηγορίες περί δημιουργίας «κομματικού στρατού» στην ΕΥΠ, ο υπουργός Επικρατείας υποστήριξε ότι η διάταξη αφορά περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων. «Δίνουμε τη δυνατότητα για παράταση δύο ετών όσων έχουν πάρει απόσπαση στη γραμματεία συντονισμού. Αφορά έξι άτομα, μεταξύ άλλων και άτομο που αποσπάστηκε το 2015. Για ποιους “πραιτωριανούς” μιλάτε;» διερωτήθηκε.

Οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης 

Η αντιπολίτευση, πάντως, επέμεινε ότι η ρύθμιση ανοίγει δρόμο για κομματικό έλεγχο της ΕΥΠ. ΟΔημήτρης Μάντζος, εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ, έκανε λόγο για «ειδικό καθεστώς κομματικής τακτοποίησης», υποστηρίζοντας ότι με τη συγκεκριμένη διάταξη «πιστοποιείται ότι το επιτελικό κράτος είναι μια κομματική μηχανή».

«Βλέπουμε την οικοδόμηση ενός κομματικού μηχανισμού μονιμοποίησης ημετέρων στην ΕΥΠ. Δίνετε τη δυνατότητα μετάταξης υπαλλήλων και δημιουργίας προσωποπαγών θέσεων», ανέφερε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ.

Σε ανάλογο ύφος κινήθηκε και ο Θεόφιλος Ξανθόπουλος από τον ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι δημιουργεί κατηγορία υπαλλήλων που θα είναι «υποχείριο ενός καθεστώτος». «Πείθετε και τον πλέον αδαή και κακόπιστο ότι είστε ένα καθεστώς που κοιτάζει να ενσωματώσει τη λειτουργία των ανεξάρτητων αρχών», τόνισε.

Από την πλευρά του ΚΚΕ, ο Νίκος Καραθανασόπουλος σχολίασε σκωπτικά ότι «το να συζητά κανείς για ΕΥΠ και διαφάνεια είναι άτοπο», ενώ ο Νάσος Ηλιόπουλος από τη Νέα Αριστερά μίλησε για «σώμα πραιτωριανών μέσα στην ΕΥΠ».

Αυτονοήτως προκύπτει η απορία σχετικά με το εάν η συντονιστική πρωθυπουργοκεντρική ομάδα (που, όπως λέγεται, ήταν έμπνευση του Γ. Γεραπετρίτη και αποτέλεσε τον πρώτο νόμο της κυβέρνησης άμα τη αναλήψει των καθηκόντων της το 2019), λειτουργούσε ικανοποιητικά στην πρώτη φάση διακυβέρνησης και εξεμέτρησε, πλέον, το ζην, υποκύπτοντας σε φαινόμενα πολιτικού ιδρυματισμού, ακόμα και αλαζονείας, αφού, όπως τονίζεται στη σχετική επιστολή “αξιολογεί τον εαυτό της” και έχει μεταβάλει στους βουλευτές να την… υπηρετούν.

Θα αναρωτηθούν ενδεχομένως κάποιοι: έπρεπε να περάσουν επτά χρόνια διακυβέρνησης για να ανακαλύψουν οι βουλευτές ότι πρέπει να αλλάξει το μοντέλο διακυβέρνησης και πώς “δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως απλοί μεταφορείς ειλημμένων αποφάσεων ή ως αποδέκτες πολιτικού κόστους για προβλήματα που γεννώνται από τον τρόπο λειτουργίας της εκτελεστικής εξουσίας.”

Δίπλα στον Σκέρτσο και στην επιτελικά ομάδα του Μαξίμου δεν ήταν παλαιότερα, ο Πέτσας, ο Οικονόμου, ο Βορίδης και άλλοι; Αυτό επισημαίνουν αρκετοί για να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι οι γαλάζιοι “αντάρτες” επιδιώκουν ουσιαστικά την προσοχή του πρωθυπουργού, ίσως και κάποια αναβάθμιση στο πλαίσιο ενός ανασχηματισμού που θα ήταν και ο τελευταίος πριν τις κάλπες.

Ωστόσο, οι πληροφορίες αναφέρουν πώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι διατεθιμένος να μπει σε οποιαδήποτε πολιτική συναλλαγή μαζί τους και από το προσυνέδριο της Ν.Δ έστειλε σαφές μήνυμα: τόνισε πώς χάρη στο επιτελικό κράτος κατέστη εφικτή η σωστή αξιοποίηση των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης και σημειώθηκαν οι επιτυχίες της επιτελικής διακυβέρνησης. Και υπερασπίστηκε χωρίς αστερίσκους τον Άκη Σκέρτσο.

Στην ομιλία του χθες στο προσυνέδριο της ΝΔ στο Ναύπλιο, υπερασπίστηκε το επιτελικό κράτος, στο οποίο, όπως είπε, «δεν παρεμβαίνει κανείς για να καπελώσει κανέναν» και πρόσθεσε ότι «όσοι επιμένουν να βρίσκουν διαχωριστικές μεταξύ δήθεν τεχνοκρατών που διορίζονται και πολιτικών που εκλέγονται, δεν αντιλαμβάνονται ότι στη ΝΔ είμαστε μια ομάδα, ένα ανοιχτό δημοκρατικό κοινοβουλευτικό κόμμα»

Οπότε αναμένεται το νέο “χτύπημα” των γαλάζιων βουλευτών, ενώ αναζητείται το κατάλληλο πρόσωπο στο Μαξίμου που θα ξεκινήσει γύρο επαφών μαζί τους σε μία προσπάθεια κατευνασμού της Κ.Ο ενόψη της συνεδρίασης της στις 7 Μαϊου και του συνεδρίου της Ν.Δ. Φαίνεται πώς ο μόνος που μπορεί να κάνει τις σχετικές επαφές είναι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και του κόμματος Κωστής Χατζηδάκης, με αμφίβολα όμως αποτελέσματα. Το κλίμα έχει βαρύνει αρκετά…

Ξεκινώντας από το τραγούδι του Νίκου Πορτοκάλογλου, «Κι όπως πάλι τρέχεις/ πάνω στη στροφή/ ξέρω δεν προσέχεις/ πόσα έχουν για πάντα κερδηθεί», ο υπουργός Επικρατείας σχολιάζει πρώτα τις εικόνες από τη Νίκαια:

«Στιγμιότυπο 1ο: οι απαράδεκτες και απολύτως καταδικαστέες σκηνές βίας έξω από το ανακαινισμένο, πλέον, Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας εναντίον ενός Υπουργού Υγείας που βρέθηκε εκεί για να το εγκαινιάσει. Σε μια χρονιά που ο τακτικός προϋπολογισμός της Υγείας έχει διπλασιαστεί στα 8 δισ ευρώ από τα 4 δισ ευρώ το 2019 και δεκάδες κέντρα υγείας και νοσοκομεία παραδίνονται ανακαινισμένα μαζί με σημαντικά αυξημένο υγειονομικό προσωπικό συγκριτικά με το 2019.

Ειλικρινής απορία: δηλαδή τι χειρότερο θα έκαναν οι διαδηλωτές αν ο Υπουργός Υγείας ήταν εκεί για να ανακοινώσει κάτι αρνητικό, όπως μειώσεις προσωπικού ή προϋπολογισμού, κλείσιμο δομών υγείας κοκ; Η αντιπολίτευση που νομιμοποιεί αυτές τις απαράδεκτες εκδηλώσεις βίας ως κάτι “κανονικό” οφείλει να κάνει μια σοβαρή ενδοσκόπηση για το τι σημαίνει πρόοδος και τι οπισθοδρόμηση σε μια δημοκρατία.

Στιγμιότυπο 2ο: το δημοσκοπικό εύρημα ότι ένα σημαντικό ποσοστό συμπολιτών μας θεωρεί ότι το 2019 ζούσε καλύτερα από το 2026.

Πρώτη από όλους η κυβέρνηση αναγνωρίζει τα πολλά και επίμονα προβλήματα που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες μας στην καθημερινότητά τους. Εκκρεμότητες δεκαετιών που δεν λύθηκαν από καμία προηγούμενη κυβέρνηση και συσσωρεύονται επί νέων προβλημάτων και προκλήσεων. Τα αναγνωρίζουμε όλα και εργαζόμαστε καθημερινά για να επιλύουμε όσα περισσότερα από αυτά γίνεται.

Προφανώς και οι διαφορετικές πολιτικές απόψεις είναι θεμιτές και καλοδεχούμενες σε μια δημοκρατία. Ωστόσο, ας μη γινόμαστε αρνητές της μετρήσιμης και αδιαμφισβήτητης προόδου όπου αυτή καταγράφεται στη χώρα μας», αναφέρει ο κ. Σκέρτσος και παραθέτει σειρά ερωτημάτων:

«Ήταν καλύτερα το 2019 με κατώτατο μισθό στα 650 ευρώ, με 83 φόρους υψηλότερους από σήμερα και με τα 2/3 των μισθωτών να αμείβονται με μισθό κάτω των 1.000 ευρώ;

Ήταν καλύτερα το 2019 με 18% γενική ανεργία, 550.000 συμπολίτες μας εκτός αγοράς εργασίας, 40% ανεργία νέων και 20% ανεργία γυναικών;

Ήταν καλύτερα το 2019 χωρίς gov.gr και πάνω από 2.500 ψηφιακές υπηρεσίες που κάνουν ευκολότερη τη ζωή μας;

Ήταν καλύτερα το 2019 που είχαμε ακόμη capital controls στις τραπεζικές μας συναλλαγές, η χώρα βρισκόταν ακόμη σε ενισχυμένη εποπτεία από τους εταίρους μας -δηλαδή περιορισμένη εθνική κυριαρχία στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων- και το δημόσιο αλλά και ιδιωτικό χρέος μας ήταν στα ύψη με τη χώρα εκτός επενδυτικής βαθμίδας;

Ήταν καλύτερα το 2019 χωρίς δωρεάν ψηφιακό φροντιστήριο, χωρίς δωρεάν προσωπικό βοηθό ΑμεΑ, χωρίς δωρεάν προληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις, χωρίς δωρεάν προσωπικό γιατρό για το σύνολο του πληθυσμού, χωρίς ψηφιακό βραχιολάκι που μειώνει τις αναμονές στα επείγοντα των νοσοκομείων;

Ήταν καλύτερα το 2019 χωρίς Μπελαρά, F16, Rafale, αναβαθμισμένο λιμενικό σώμα, χωρίς αποτελεσματική φύλαξη χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων στον Έβρο και στο Αν. Αιγαίο;

Ήταν καλύτερα το 2019 χωρίς μετρό Θεσσαλονίκης, τον αυτοκινητόδρομο Πάτρα-Πύργος, τον Ε-65 στην κεντρική Ελλάδα, τη γραμμή μετρό Αθήνα-Πειραιάς ή με το 1/3 των δημοσίων επενδύσεων συγκριτικά με σήμερα;

Ήταν καλύτερα το 2019 με λιγότερους 48.500 νέους μόνιμους εκπαιδευτικούς στα σχολεία μας, το πρόγραμμα ανακαινίσεων 2.000 σχολικών μονάδων Μαριέττα Γιαννάκου, την υποχρεωτική δίχρονη προσχολική εκπαίδευση, τους σχεδόν 40.000 διαδραστικούς πίνακες και τα σετ ρομποτικής που υποστηρίζουν το εκπαιδευτικό έργο;

Η λίστα με τα απτά παραδείγματα που η χώρα έχει κάνει μη αναστρέψιμα αλλά και μη αμφισβητήσιμα βήματα προς τα μπρος είναι μεγάλη», επισημαίνει ο υπουργός Επικρατείας, ο οποίος καταλήγοντας δηλώνει: «Ξέρουμε καλά πόσο μας πονάνε όλους και πόσο μας θυμώνουν οι βαθιές παθογένειες που ακόμη μας ταλαιπωρούν. Όμως αυτοί που προπηλάκισαν χθες τον ‘Αδωνι Γεωργιάδη είναι μέρος αυτής της Ελλάδας που δεν θέλει να αλλάξει και αρνείται την πρόοδο που κάνει καλύτερη και δικαιότερη τη ζωή των πιο ευάλωτων συμπολιτών μας.

Δεν θα τους αφήσουμε να μας γυρίσουν ξανά πίσω».

“Ως πατέρας βίωσε την απόλυτη τραγωδία χάνοντας το δεκάχρονο γιο του Μιχαήλ, το 2014, σε ένα θαλάσσιο δυστύχημα στις καλοκαιρινές τους διακοπές, που αποκάλυψε εγκληματικές αμέλειες των εμπλεκόμενων σε ό,τι αφορά την τήρηση μέτρων ασφαλείας στα θαλάσσια σπορ.

Από τότε έως σήμερα έχει αφιερώσει ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του, ιδρύοντας τη ΜΚΟ Safe Water Sports, σε ένα στόχο: η Ελλάδα να γίνει ένας πιο ασφαλής θαλάσσιος προορισμός σε ό,τι αφορά τους πνιγμούς στο υδάτινο στοιχείο στο πλαίσιο θαλάσσιων δραστηριοτήτων.

Λίγοι γνωρίζουν ότι, παρότι η Ελλάδα είναι μια θαλασσινή χώρα, έως πρότινος χάνονταν κάθε χρόνο από πνιγμούς έως 400 συνάνθρωποί μας στις ελληνικές θάλασσες. Η ελλιπής κουλτούρα ασφάλειας, εκπαίδευσης και πρόληψης δυστυχώς αφήνει βαρύ το αποτύπωμά της και σε αυτό το πεδίο.

Αυτό ακριβώς το κενό ασφάλειας και συστηματικής επένδυσης στην πρόληψη εντόπισε ο Π. Πασχαλάκης και η safe water sports πιέζοντας την Πολιτεία, από το 2015 με τη δύναμη της κοινωνίας των πολιτών, ώστε να γίνει καλύτερη.

Είμαι πραγματικά περήφανος που συνεργαζόμαστε μαζί του από το 2019 πάνω σε αυτό τον ιερό σκοπό. Και πλέον πιο αισιόδοξος διότι από το περσινό καλοκαίρι φαίνεται οι κοινές μας προσπάθειές να πιάνουν τόπο και να φέρνουν ένα καλύτερο αποτέλεσμα”, δηλώνει ο υπουργός και συνεχίζει:

“Το 2018 οι θάνατοι από πνιγμό στη θάλασσα ήταν 320. Το 2025 μειώθηκαν στους 197. 123 λιγότεροι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, μια μείωση της τάξης του 38%. Συνολικά οι θάνατοι από κάθε αίτια εντός του θαλάσσιου στοιχείου το 2018 ήταν 396 και το 2025, 358. Μια μείωση που αγγίζει το 10%.

Η βελτίωση αυτή δεν συνέβη από μόνη της ή κατά τύχη. Συνέβη διότι:

* Το 2020 ορίσαμε επακριβώς τις πολυσύχναστες παραλίες και τους ναυαγοσώστες που πρέπει να διαθέτουν.

* Το 2021 δημιουργήσαμε το Παρατηρητήριο ατυχημάτων που καταγράφει όλα τα συμβάντα στη θάλασσα και τα εσωτερικά ύδατα.

* Την ίδια χρονιά λειτούργησε το γραφείο «Ψηφιακής Διαχείρισης – Ελέγχου Θαλασσίων Δραστηριοτήτων και Ασφάλειας στη Θάλασσα» στο αρχηγείο του Λιμενικού Σώματος προκειμένου να υποστηριχτούν οι αυξημένες απαιτήσεις λειτουργίας και επιχειρησιακής υποστήριξης του Πληροφοριακού Συστήματος των λιμεναρχείων (που έχει παραχωρήσει το Safe Water Sports), και ειδικότερα οι ψηφιακοί έλεγχοι όλων των επαγγελματιών (ναυαγοσώστες, θαλάσσια σπορ, ιδιωτικά σκάφης αναψυχής κλπ.).

* Το 2022 υποχρεώσαμε τα ξενοδοχεία άνω των 50 κλινών να απασχολούν εκπαιδευμένο ναυαγοσώστη.

* Το 2020 εντάξαμε στα εργαστήρια δεξιοτήτων των δημοσίων σχολείων ειδικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα ασφαλειας στη θάλασσα και το 2025 θεσμοθετήσαμε την υποχρεωτική διδασκαλία της κολύμβησης στα παιδιά της Γ’ και Δ’ Δημοτικού.

* Από το 2022 εξασφαλίσαμε ποσό 15 εκ. ευρώ ετησίως για τη χρηματοδότηση των δήμων ώστε να προσλαμβάνουν ναυαγοσώστες στις πολυσύχναστες παραλίες.

Σε αυτό το σύνθετο έργο εργάστηκαν και εξακολουθούν να εργάζονται και να συνεργάζονται πολλοί φορείς, τα Υπουργεία Ναυτιλίας, Παιδείας, Τουρισμού, Εσωτερικών, Υγείας, Αθλητισμού και Προστασίας του Πολίτη. Και βεβαίως η ΓΓ Συντονισμού και η Προεδρία της Κυβέρνησης.

Είμαστε εκεί που θέλουμε και θα έπρεπε να βρισκόμαστε ως προς την ασφάλεια στη θάλασσα; Η απάντηση είναι όχι ακόμη. Έχουμε να κάνουμε πολλά και έχουμε θέσει σαφείς και ρεαλιστικούς στόχους μαζί με τον κ. Πασχαλάκη και για το 2026″.

Συμπερασματικά και “μετά από χρόνια προσπαθειών, όμως, τα πρώτα θετικά αποτελέσματα έχουν αρχίσει να γίνονται ορατά. Κι αυτό το αποτέλεσμα ήρθε στο πλαίσιο της συνεργασίας της πολιτείας με την κοινωνία των πολιτών και έναν πατέρα που μετέτρεψε το τραύμα του σε θετική δύναμη για έργο που σώζει ζωές.

Όπως και στην οδική ασφάλεια, που το 2025 αποδείξαμε ότι οι θάνατοι στην άσφαλτο δεν αποτελούν νομοτέλεια, έτσι και στο θαλάσσιο στοιχείο, η Ελλάδα με σχέδιο, υπομονή και επιμονή αποδεικνύει ότι μπορεί να αλλάξει και να γίνει πιο ασφαλής”, καταλήγει ο ‘Ακης Σκέρτσος.

Με αφετηρία τη δική του οικογενειακή εμπειρία, τον χαμό του αδελφού του σε τροχαίο δυστύχημα στα 28 του χρόνια, ο Άκης Σκέρτσος επιχειρεί να φωτίσει το διαχρονικό πρόβλημα της οδικής και σιδηροδρομικής ασφάλειας στη χώρα, αλλά και το βαρύ φορτίο του πένθους που κουβαλούν χιλιάδες οικογένειες στην Ελλάδα.

Παράλληλα, απευθύνει έκκληση για σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων και στους θεσμούς, προειδοποιώντας για τους κινδύνους της πολιτικής εργαλειοποίησης του πένθους και της διολίσθησης στον διχασμό.

Δείτε την ανάρτηση:

Ας μιλήσουμε από καρδιάς για το δράμα και το τραύμα των Τεμπών.

Είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά πολιτικοί.

Έχω μιλήσει και στο παρελθόν για την απώλεια του αδελφού μου, του Πάνου, στα 28 του χρόνια, σε τροχαίο δυστύχημα. Ήταν ένας από τους χιλιάδες νέους ανθρώπους που τόσο άδικα έχασαν τη ζωή τους στους ελληνικούς δρόμους πριν καν προλάβουν να τη ζήσουν.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά, η μνήμη του είναι πάντα μαζί μας — άλλοτε πιο επώδυνη, άλλοτε πιο τρυφερή. Έχω μια μάνα που δίνει καθημερινά αυτό τον αγώνα της μνήμης. Υπάρχουν μέρες που τα καταφέρνει κι άλλες που δυσκολεύεται. Πολύ.

Λίγοι γνωρίζουν ότι στην πολιτική μπήκα -όχι ως επαγγελματίας πολιτικός- ακριβώς εξαιτίας αυτού του οικογενειακού τραύματος. Με την ελπίδα και τη φιλοδοξία να συμβάλω, όσο μπορώ και στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, ώστε η χώρα μας να αποκτήσει καλύτερη κουλτούρα οδικής ασφάλειας, σύγχρονους δρόμους, ασφαλή μέσα μαζικής μεταφοράς και αποτελεσματικότερη αστυνόμευση.

Ήταν από τα πρώτα πράγματα που είπα στον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν με κάλεσε να γνωριστούμε για να συνεργαστούμε. Με είχε συγκινήσει το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος και μόνος έλληνας πολιτικός που είχε δείξει έως τότε ειλικρινές ενδιαφέρον για αυτό το ζήτημα.

Με πονάει και με θυμώνει βαθιά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Όπως με πονάει, με θυμώνει και με πεισμώνει το γεγονός ότι έως το 2024 χάναμε 600 έως 700 ανθρώπους κάθε χρόνο στους ελληνικούς δρόμους -πολύ περισσότερους από όσους αναλογούν στον πληθυσμό μας με βάση τα ευρωπαϊκά δεδομένα- και παρ’ όλα αυτά πολλοί το αντιμετωπίζουν ακόμη και σήμερα ως μια ακόμη ελληνική ιδιαιτερότητα ή, χειρότερα, ως μια μορφή κανονικότητας.

Ποιος μιλάει για αυτούς τους γονείς; Ποιος μιλάει σε αυτούς τους γονείς;

Το 2025 καταφέραμε μετά από προσπάθειες χρόνων να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο των τόσο πολλών πρόωρων και αφύσικων θανάτων στους ελληνικούς δρόμους. Αποδείξαμε πρωτίστως στους εαυτούς μας ότι μπορούμε να μην είμαστε ισόβιοι όμηροι των παθογενειών μας. Κάναμε ένα σημαντικό βήμα προς την ευρωπαϊκή κανονικότητα στα θέματα ασφάλειας.

Όχι. Καμία παθογένεια δεν είναι κανονικότητα. Δεν είναι κανονικό να συμβιβαζόμαστε με καμία κουλτούρα ανοχής στην παραβατικότητα που βυθίζει κάθε χρόνο στο πένθος εκατοντάδες οικογένειες.

Όπως δεν είναι κανονικό να συμβιβαζόμαστε με ένα σιδηροδρομικό σύστημα που επιτρέπει να κινούνται δύο τρένα στην ίδια γραμμή και οδηγεί στον θάνατο 57 ανθρώπους, με ταχύτητες που υπερβαίνουν τα 200 χιλιόμετρα την ώρα.

Έχουμε δεσμευτεί έως το τέλος του 2026 να παραδώσουμε έναν σύγχρονο, ευρωπαϊκού επιπέδου σιδηρόδρομο στη βασική γραμμή. Και το κάνουμε. Είναι η ελάχιστη υποχρέωσή μας σε μια χώρα που υποφέρει διαχρονικά από αρκετές υστερήσεις ακόμη σε κρίσιμα πεδία, παρά την πρόοδο που έχει καταγράψει.

Γι’ αυτό και συμπάσχω βαθιά με τις οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών. Μπορώ να νιώσω το δράμα και τον πόνο που τους διαπερνά καθημερινά. Κατανοώ τα «όχι», τα «γιατί σε εμένα», τα «δεν αντέχω άλλο», τα «δεν καταλαβαίνω». Κατανοώ όλα τα συναισθήματα θυμού, άρνησης και βαθιάς θλίψης.

Τους θεωρώ, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες, αδέλφια μου. Και θα ήθελα να μπορώ να σταθώ δίπλα τους, να τους αγκαλιάσω, να πάρω λίγο από τον βαθύ πόνο τους. Με στεναχωρεί βαθιά που αυτό δεν είναι πάντα δυνατό.

Με στεναχωρεί, επίσης, ότι σε κάτι που θα έπρεπε να μας ενώνει όλους —τον θάνατο και τον σεβασμό στους νεκρούς, όπως επιτάσσει η παράδοσή μας από την αρχαιότητα έως σήμερα— παρεισφρέει η πολιτική σκοπιμότητα, δημιουργώντας ένα νέο και επικίνδυνο πεδίο διχασμού.

Με θυμώνει ότι ενώ οι περισσότεροι στεκόμαστε μπροστά στους συγγενείς με κατεβασμένο βλέμμα και λιγοστά λόγια —τι να πεις πραγματικά σε ανθρώπους που ανεβαίνουν έναν τέτοιο Γολγοθά— υπάρχουν πολιτικοί και δημόσια πρόσωπα που επιλέγουν συνειδητά να εργαλειοποιούν το πένθος. Ρίχνουν διαρκώς αλάτι σε μια ανοιχτή πληγή και ποτίζουν ανθρώπους εξαντλημένους από τον πόνο με δηλητήριο και μίσος.

Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι επιδιώκει συναινέσεις για την αναθεώρηση των επίμαχων άρθρων του Συντάγματος που ορίζουν τη διαδικασία για την ευθύνη πολιτικών προσώπων. Σε αυτό πρέπει να τοποθετηθούν με υπευθυνότητα όλοι οι πολιτικοί φορείς αντί να εργαλειοποιούν συναισθήματα. Κι όμως κανείς δεν το έχει κάνει έως σήμερα.

Μας λένε ότι το πένθος περνά από στάδια: άρνηση, θυμό, διαπραγμάτευση, θλίψη, αποδοχή. Ας είμαστε ειλικρινείς: στην καρδιά μιας μάνας, ενός αδελφού, μιας συζύγου, ενός παιδιού που χάνει πρόωρα το γονιό του, αυτά τα στάδια δεν μπαίνουν σε σειρά. Έρχονται και φεύγουν σαν κύματα.

Ένα πρωί μπορεί να νιώθεις μουδιασμένος. Το μεσημέρι να φλέγεσαι από οργή. Το βράδυ να καταρρέεις στη θλίψη. Κι ύστερα ξανά από την αρχή. Δεν υπάρχει ευθεία πορεία. Υπάρχει μόνο ένα προσωπικό, μοναχικό ταξίδι.

Κι όμως, ακόμη και μέσα στην καταιγίδα, ο νους αναζητά ένα νόημα. Η γνώση αυτών των σταδίων δεν θεραπεύει τον πόνο, αλλά προσφέρει ένα στήριγμα: ότι αυτό που βιώνουμε έχει έναν ρυθμό, όσο χαοτικός κι αν μοιάζει.

Γι’ αυτό και η πολιτική εργαλειοποίηση του πένθους που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας γύρω από τους συγγενείς των Τεμπών είναι απάνθρωπη και ανίερη — και πρέπει να σταματήσει.

Διότι δεν τους δικαιώνει· τους βασανίζει. Τους καθηλώνει, συχνά με θεωρίες συνομωσίας που έχουν καταρρεύσει, στα πιο σπαρακτικά στάδια του πένθους: την άρνηση και τον θυμό.

Ευτυχώς, σε κρίσιμες στιγμές, η Δικαιοσύνη στάθηκε με τη δέουσα ευαισθησία και πρόνοια, προστατεύοντας τόσο την απρόσκοπτη διεξαγωγή της δικαστικής διαδικασίας όσο και την ανθρώπινη υπόσταση εκείνων που δοκιμάζονται. Και τώρα αναμένουμε πλέον τη δίκη που ξεκινάει τον Μάρτιο. Μόνο μέσω αυτής μπορεί να απονεμηθεί το δίκαιο που όλοι αναζητούμε.

Η απώλεια ενός παιδιού, ιδιαίτερα υπό τέτοιες συνθήκες, μπορεί να σε συντρίψει. Να σε αδειάσει. Να σε φυλακίσει στη σιωπή ή στην οργή.

Όμως τίποτα από αυτά δεν φέρνει πίσω τους ανθρώπους μας. Ούτε το τυφλό μίσος, ούτε η συλλογική απαξίωση της πολιτικής, των θεσμών και της Δικαιοσύνης, μπορούν να οδηγήσουν στην κάθαρση. Οδηγούν μόνο σε μια ζούγκλα άναρχων συναισθημάτων και τελικά στη συσκότιση.

Ολόκληρη η ελληνική κοινωνία πονά για τα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη. Τα νιώθουμε σαν δικά μας παιδιά.

Οφείλουμε, όμως, να επιμείνουμε στο κράτος δικαίου και όχι να το ακυρώνουμε.

Υπάρχει λόγος που στις σύγχρονες δημοκρατίες έχουμε αποφασίσει συλλογικά ότι το θύμα ενός εγκλήματος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα κατήγορος, δικαστής και τιμωρός. Διότι αυτό θα ισοδυναμούσε με αυτοδικία και οχλοκρατία. Όχι με δημοκρατία.

Γι’ αυτό έχουμε αναθέσει αυτή την ιερή αποστολή στη Δικαιοσύνη. Όχι γιατί είναι αλάνθαστη, αλλά γιατί είναι ο μόνος δρόμος που εγγυάται αλήθεια, νηφαλιότητα, τις αναγκαίες αποστάσεις από κατήγορους και κατηγορούμενους, λογοδοσία των δικαστών και δικαιώματα για όλους.

Καμία δημοκρατία δεν είναι τέλεια. Η ασύλληπτη τραγωδία στην Ελβετία μας θύμισε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι ακόμη και οι πιο οργανωμένες χώρες μπορούν να πέσουν θύμα του ανθρώπινου λάθους ή της πλημμελούς εφαρμογής των πρωτοκόλλων ασφαλείας.

Οι συνομωσιολογίες είναι γέννημα αυτής ακριβώς της απολύτως ανθρώπινης αδυναμίας να διαχειριστεί και να ερμηνεύσει το αδιανόητο.

Ό,τι ακούγεται στις «πλατείες της οργής» για κρεμάλες και συνοπτικές καταδίκες δεν ανήκει στο δημοκρατικό μας πολίτευμα. Τα ξαναζήσαμε υπό το φως άλλων εθνικών τραγωδιών την περασμένη δεκαετία, είδαμε στην πράξη τα αδιέξοδα στα οποία μας οδήγησαν. Ανήκουν σε αυταρχικά καθεστώτα, όπου η οργή υποκαθιστά τη δικαιοσύνη. Και σε αυτό δεν μπορούμε, δεν πρέπει να επιστρέψουμε.

Υπάρχουν απώλειες στη ζωή που οι λέξεις δύσκολα αγγίζουν. Η απώλεια ενός παιδιού είναι μία από αυτές. Είναι αφύσικη. Είναι αβάσταχτη. Είναι σαν να σπάει ο ίδιος ο κόσμος στα δύο.

Ναι, το πένθος μπορεί να σε νεκρώσει. Μπορεί όμως και να μας βαθαίνει ως ανθρώπους. Να βαθαίνει την αυτογνωσία μας. Τις σχέσεις μας με τους άλλους και τον εαυτό μας. Την κατανόησή μας για την αγάπη.

Η οδύνη μπορεί —χωρίς να το ζητάμε— να γίνει δάσκαλος. Να μας ξυπνήσει σε μια βαθύτερη συνείδηση. Να μας φέρει αντιμέτωπους με το τι έχει πραγματικά αξία. Στο σκοτάδι μπορεί να γεννηθεί μια νέα τρυφερότητα. Μια βαθύτερη ευγένεια προς τη ζωή και τους άλλους.

Εν τέλει, η αλήθεια είναι μία: το τραύμα μένει. Ο πόνος δεν εξαφανίζεται. Δεν θεραπεύεται, όμως, με την οργή. Ούτε με την ισοπέδωση των πάντων.

Ο πόνος αντιμετωπίζεται μόνο με τη μνήμη, τον σεβασμό στους θεσμούς και τη Δικαιοσύνη, τη συλλογική και ατομική προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι, μαθαίνοντας από τα λάθη μας, ώστε να μη ζήσουμε ποτέ ξανά τέτοιες τραγωδίες.

Ανήμερα των Φώτων, στην αυγή μιας νέας χρονιάς που όλοι θέλουμε να είναι καλύτερη από την προηγούμενη, εύχομαι από καρδιάς σε όλες και όλους καλή φώτιση, περισσότερη αυτογνωσία και ειλικρίνεια, και λιγότερη λήθη.

Η μη λήθη είναι και ο πιο σίγουρος δρόμος προς την αλήθεια αλλά και τη συλλογική και ατομική προκοπή όλων.

   Όπως γράφει στην ανάρτησή του ο υπουργός: «Το 2019 δεσμευθήκαμε ότι θα αποκτήσουμε δημόσια πανεπιστήμια ασφαλή και ελεύθερα από αναχρονισμούς του παρελθόντος, εξωστρεφή, ποιοτικά και ανταγωνιστικά.

   Μετά από 6,5 χρόνια πετύχαμε:

   ✅ να μην έχουμε καμία ενεργή κατάληψη σε χώρο πανεπιστημίου

   ✅ δεκάδες συμπράξεις των ελληνικών ΑΕΙ με μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού (σε ξενόγλωσσα προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα)

   ✅ ένα νέο θεσμικό πλαίσιο ακαδημαϊκής άμιλλας και ελευθερίας που επιτρέπει και σε μη κρατικά-μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια να λειτουργούν στη χώρα μας

   ✅ σαφείς κανόνες με δικαιώματα και υποχρεώσεις που οδηγούν τις διοικήσεις των δημοσίων πανεπιστημίων να λάβουν δράση με δικαιοσύνη αλλά και αυστηρότητα απέναντι σε αναχρονισμούς του παρελθόντος, όπως ο άτυπος “θεσμός” του “αιώνιου φοιτητή” που δεν απαντάται σε καμία άλλη χώρα του κόσμου».

   Και συνεχίζει επισημαίνοντας ότι «σε όσους ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα δεν αλλάζει, ακόμη ένα “επαναστατικό αυτονόητο” που εκκρεμούσε εδώ και δεκαετίες ολοκληρώθηκε στο τέλος του 2025 χάρη στην αποφασιστικότητα που έδειξαν οι ηγεσίες του Υπ. Παιδείας και των πρυτανικών αρχών των ΑΕΙ. 

   Το πολιτικό ερώτημα που πρέπει να τεθεί και να απαντηθεί είναι ένα: ποια άλλη πολιτική δύναμη της χώρας έχει τη βούληση, τις θέσεις και το σχέδιο για να υλοποιήσει αυτές τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις;».

Και απαντά: «Σε μια χώρα όπου η λέξη “συμβιβασμός” έχει διαχρονικά αρνητικό χαρακτήρα, καθώς έχει συνδεθεί ιστορικά για λάθος λόγους με την υποχώρηση και την άνευ όρων συνθηκολόγηση, η τριμερής συμφωνία που επετεύχθη αυτή την εβδομάδα μεταξύ εργαζομένων – όπως εκπροσωπούνται από τη ΓΣΕΕ, εργοδοτών – όπως εκπροσωπούνται από τους 5 βασικούς εργοδοτικούς φορείς της χώρας και Πολιτείας – δια του αρμόδιου Υπουργείου Εργασίας – είναι ιστορικού χαρακτήρα.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η συμφωνία αυτή είναι μια εικόνα από ένα μέλλον που μας δίνει την ελπίδα ότι μπορούμε να προχωρούμε όλοι μαζί μπροστά, χωρίς στείρες αντιπαραθέσεις ή μάχες χαρακωμάτων, και να αναζητούμε λύσεις στην αγορά εργασίας – αλλά και σε κάθε πεδίο πολιτικής – από τις οποίες μπορούν να κερδίσουν όλοι αντί για λίγους ή κάποιους».

Εξάλλου προσθέτει, «οι πολιτικές “τριγωνοποίησης” που εφαρμόζουμε στην αγορά εργασίας από το 2019 έως σήμερα έχουν ακριβώς αυτόν τον χαρακτήρα. Και γι’ αυτό είναι πετυχημένες καθώς έχουν οδηγήσει στη μεγάλη μείωση της ανεργίας κατά 10 μονάδες, στον περιορισμό της αδήλωτης και υποαμειβόμενης εργασίας αλλά και στην αύξηση των επιχειρήσεων και της απασχόλησης.

Η ψηφιακή κάρτα εργασίας, η ανεξάρτητη αρχή της επιθεώρησης εργασίας, οι σταθερές αυξήσεις σε μισθούς και παροχές που σχετίζονται με την εργασία αντί για την ανεργία, η αναδιοργάνωση του πρώην ΟΑΕΔ και των σχολών μαθητείας, η μείωση των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών για τις επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους, οι πολιτικές ενίσχυσης της απασχόλησης νέων, γυναικών, συνταξιούχων και ατόμων με αναπηρία, απλώνουν για πρώτη φορά ένα δίχτυ νομιμότητας και προστασίας πάνω από την ελληνική αγορά εργασίας οδηγώντας την σε μια νέα κανονικότητα».

Όμως, όπως επισημαίνει ακολούθως ο κ. Σκέρτσος, «όλα αυτά έγιναν από μια φιλελεύθερη κυβέρνηση που αναγνωρίζει ισότιμα τη σημασία τόσο της προστασίας των εργαζόμενων όσο και την θεσμική και οικονομική ενδυνάμωση των επιχειρήσεων που επενδύουν και δημιουργούν νέες καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας.

Το κλειδί συνεπώς βρίσκεται στην εξισορρόπηση και την αναζήτηση λύσεων και πολιτικών που δουλεύουν για όλους. Αυτό επιβεβαιώνει και η προχθεσινή κοινωνική συμφωνία εργαζόμενων και εργοδοτών με στόχο να αυξηθεί το μερίδιο των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και στην χώρα μας, όπως αυτό αποτελεί κανονικότητα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Οι κοινωνικοί εταίροι έχουν την υποχρέωση και φέρουν την ευθύνη να αποδείξουν στην πράξη ότι και αυτοί έχουν διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος που οδήγησαν στην διπλή κρίση χρέους και ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Ώστε αυτά να μην επαναληφθούν ποτέ ξανά στο μέλλον».

Ενώ τονίζει ότι «η συμφωνία αυτή επιβεβαιώνει την απαρέγκλιτη δέσμευση αυτής της κυβέρνησης και αυτού του Πρωθυπουργού να εργαστούμε για μια πιο ευρωπαϊκή Ελλάδα, όπου ο διάλογος και οι συναινέσεις θα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση».

«Εργαζόμενοι και εργοδότες απέδειξαν ότι μπορούν. Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις μπορούν να ακολουθήσουν το παράδειγμα που δίνει η κοινωνία και η κυβέρνηση;», διερωτάται κλείνοντας.

Η ανάρτηση Σκέρτσου:

Κάκιστος ή μάλλον ανύπαρκτος ο επικοινωνιακός και πολιτικός χειρισμός στην υπόθεση της αναδιάρθρωσης των ΕΛΤΑ για τους λόγους που ήδη έχουν εξηγηθεί. Έχουν κάθε δίκιο να διαμαρτύρονται και να ασκούν κριτική οι βουλευτές μας που βρέθηκαν χωρίς καμία προηγούμενη ενημέρωση σε μια αιφνίδια απόφαση «ξαφνικού θανάτου».

Το management δημοσίων οργανισμών και ειδικά η διοίκηση αλλαγών (Change management) δεν είναι μια μονοδιάστατα τεχνοκρατική ή πολιτική διαδικασία. Απαιτεί οξυμένη πολιτικότητα και ταυτόχρονα τεχνοκρατική δεινότητα. Κι αυτό είναι ένα μάθημα προς το Υπερταμείο που εποπτεύει με θεσμική ανεξαρτησία κρίσιμες δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, όπως τα ΕΛΤΑ.

Ο χρόνος τριών μηνών που δόθηκε εγγυάται ότι θα γίνουν οι αναγκαίες συζητήσεις και παρεμβάσεις ώστε να εξηγηθεί καλύτερα η ραγδαία αλλαγή που συμβαίνει στις ταχυδρομικές αγορές παγκοσμίως αλλά και να παρουσιαστούν οι υπηρεσίες ποιότητας που θα μπορούν να προσφέρουν και στην πιο απομακρυσμένη γωνιά της πατρίδας μας τα νέα ΕΛΤΑ.

Είναι απορίας άξιο βέβαια, το εξής ερώτημα: Πώς τα κατάφεραν έτσι όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης και δίνουν για άλλη μια φορά μια ακόμη μάχη οπισθοφυλακής για μια αγορά και ένα μοντέλο ταχυδρομικής λειτουργίας που απλά δεν υπάρχει πλέον πουθενά στον κόσμο; Παραμένουν αμετανόητα στο στρατόπεδο του «όχι σε όλα και ναι στο τίποτα».

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η μόνη πολιτική δύναμη ευθύνης που δεν μένει αδρανής μπροστά σε έναν κόσμο που αλλάζει πολύ γρήγορα, κάνοντας τις αναγκαίες προσαρμογές στο κράτος και τους οργανισμούς κοινής ωφέλειας για υπηρεσίες αυξημένης ποιότητας, αποτελεσματικότητας, διαφάνειας και λογοδοσίας.

Προσεχώς αναλυτικό Q&A.

Στην ανάρτηση με τίτλο «Μια οφειλόμενη αποκατάσταση με 2,5 χρόνια καθυστέρηση», ο κ. Σκέρτσος αναφέρεται στην αποκαταστατική δήλωση της εφημερίδας, στην οποία ανακαλεί όσα αναφέρονταν στο εν λόγω δημοσίευμα από τον Ιούνιο του 2023.

Ειδικότερα, ο υπουργός Επικρατείας αναφέρει ότι το δημοσίευμα είχε στραφεί «με ανοίκειο και συκοφαντικό τρόπο» κατά της συζύγου του. «2,5 χρόνια αργότερα και λίγο πριν η υπόθεση εκδικαστεί, η εφημερίδα έπραξε το αυτονόητο και ανακάλεσε όσα ψευδώς είχε διατυπώσει», τονίζει.

«Ειλικρινά δεν θέλω να γνωρίζω σε ποια παράδοση της Αριστεράς μπορεί να ανήκει η προσωπική επίθεση με συκοφαντίες προς τις οικογένειες των πολιτικών της αντιπάλων. Αλλά και πόσο συνεπής είναι αυτή η τακτική με τον σεβασμό που όλοι πρέπει να δείχνουμε έμπρακτα στην ισότητα των φύλων, τη γυναικεία χειραφέτηση και στο ότι οι γυναίκες δεν είναι παρακολούθημα των συζύγων τους», αναφέρει μεταξύ άλλων στην ανάρτησή του ο κ. Σκέρτσος.

Σημειώνεται ότι η αποκαταστατική δήλωση της «Αυγής» αναγνωρίζει ότι το δημοσίευμα του Ιουνίου 2023 περιείχε «εσφαλμένες κρίσεις από εσφαλμένη πληροφόρηση», επισημαίνοντας η κ. Ανδοσίδου «δεν υπέπεσε σε καμία απολύτως δεοντολογική ή πειθαρχική παράβαση».

Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτηση του κ. Σκέρτσου:

«Μια οφειλόμενη αποκατάσταση με 2,5 χρόνια καθυστέρηση

Τον Ιούνιο του 2023, μεταξύ των 2 εκλογικών αναμετρήσεων, και ενώ εκτελούσα προσωρινά τα καθήκοντα του εκπροσώπου τύπου, η εφημερίδα ΑΥΓΗ αποφάσισε να επιτεθεί με ανοίκειο και συκοφαντικό τρόπο όχι σε εμένα αλλά στη σύζυγό μου, δημοσιεύοντας ανυπόστατα ψεύδη για την επαγγελματική της διαδρομή. Το έκανε ακριβώς μια ημέρα πριν από τις κρίσεις για την προαγωγή της επιδιώκοντας, εκούσια ή ακούσια, να τη βλάψει ουσιωδώς.

2,5 χρόνια αργότερα και λίγο πριν η υπόθεση εκδικαστεί, η εφημερίδα έπραξε το αυτονόητο και ανακάλεσε όσα ψευδώς είχε διατυπώσει με το σημείωμα που ακολουθεί.

Ειλικρινά δεν θέλω να γνωρίζω σε ποια παράδοση της Αριστεράς μπορεί να ανήκει η προσωπική επίθεση με συκοφαντίες προς τις οικογένειες των πολιτικών της αντιπάλων. Αλλά και πόσο συνεπής είναι αυτή η τακτική με τον σεβασμό που όλοι πρέπει να δείχνουμε έμπρακτα στην ισότητα των φύλων, τη γυναικεία χειραφέτηση και στο ότι οι γυναίκες δεν είναι παρακολούθημα των συζύγων τους.

Αυτή ακριβώς η ασυνάρτητη και τοξική ανθρωποφαγία που χαρακτηρίζει δυστυχώς ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού περιβάλλοντος και των ΜΜΕ έχει δύο συνέπειες: μας εμφανίζει κυριολεκτικά ως τέρατα στην κοινή γνώμη ταΐζοντας «το αυγό του φιδιού», ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απομακρύνει από την πολιτική κάθε λογικό και έντιμο άνθρωπο που θέλει να προσφέρει στα κοινά χωρίς να υφίσταται καθημερινά ένα κυνήγι μαγισσών.

Στη δική μου Αυγή οφείλω μια μεγάλη συγνώμη για την εξαιρετικά άβολη θέση στην οποία την έχει βάλει η δική μου ενασχόληση με την πολιτική.

Στην εφημερίδα ΑΥΓΗ εύχομαι να ακολουθήσει την ακεραιότητα, την ευαισθησία και τον σεβασμό προς τον άλλον που χαρακτηρίζει τη δική μου Αυγή. Η αποκαταστατική της δήλωση δείχνει ότι μπορεί να υπάρχει ελπίδα.

Η δημοκρατία μας έχει ανάγκη από πολύ λιγότερη τοξικότητα και εχθροπάθεια στον πολιτικό διάλογο και από περισσότερο πολιτικό πολιτισμό με επιχειρήματα ουσίας αντί για δολοφονίες χαρακτήρων».

Στη συνέχεια, παραθέτει την αποκαταστατική δήλωση της «Αυγής»:

«Μετά από προσεκτικότερη δημοσιογραφική έρευνα που πραγματοποιήσαμε, διαπιστώσαμε το λάθος του δημοσιεύματος που καταχωρήθηκε αρχικά στην ιστοσελίδα μας www.avgi.gr, την 13-6-2023 και εν συνεχεία στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας μας, την 14-6-2023, με το οποίο αναφερθήκαμε δυσμενώς σε βάρος της Προέδρου Πρωτοδικών των Διοικητικών Δικαστηρίων, κας Αυγής Ανδοσίδου του Γεωργίου, προβαίνοντας σε εσφαλμένους για εκείνη ισχυρισμούς ότι δήθεν είναι πασίγνωστο όχι μόνο στους συναδέλφους της αλλά και σε αγανακτισμένους δικηγόρους και απελπισμένους διαδίκους και γενικώς σε κάθε παροικούντα την Ιερουσαλήμ των Διοικητικών Δικαστηρίων ότι οι αποφάσεις που χρεώθηκε, δηλαδή ανέλαβε να εκδώσει και δεν εξέδωσε είναι τόσες πολλές που αν τις βάλει κανείς δίπλα δίπλα φτάνουν….μέχρι το κτίριο του Διοικητικού Πρωτοδικείου Χανίων, αν όχι παραπέρα.

Το αληθές είναι ότι η κα Αυγή Ανδοσίδου του Γεωργίου, Πρόεδρος Πρωτοδικών των Διοικητικών Δικαστηρίων, δεν υπέπεσε σε καμία απολύτως δεοντολογική ή πειθαρχική παράβαση κατά την άσκηση του λειτουργήματός της, αφού όπως διαγνώσαμε εκ των υστέρων όλες οι εις βάρος της αιτιάσεις μας αποτελούσαν εσφαλμένες κρίσεις μας από εσφαλμένη πληροφόρησή μας επί της ουσίας, τις οποίες ανακαλούμε σεβόμενοι την τιμή και την υπόληψή της».