Στο υπ’ αριθμ. 2225 της 4ης Μαΐου 2026 Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης αναφέρεται:

«Με προεδρικό διάταγμα της 29ης Απριλίου 2026, που εκδόθηκε στην Αθήνα με πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 70 και 71 του Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατά στασης Δικαστικών Λειτουργών (ν. 4938/2022, Α’ 109), γίνεται δεκτό το από 02.04.2026 έγγραφο παραίτησης από την υπηρεσία του Αρεοπαγίτη Φωτίου Μουζάκη του Αναργύρου. Ο ανωτέρω διατηρεί τιμητικά τον τίτλο της θέσης που κατείχε».

Ο Άρειος Πάγος, είχε χαρακτηρίσει τα δημοσιεύματα περί παραίτησης «κινούμενα εκτός νομικής πραγματικότητας χωρίς ίχνος αληθείας» αλλά και προσπάθεια «τρώσης του θεσμού της Δικαιοσύνης».

Η παραίτηση συνδέεται ευθέως με την εξέλιξη στη δίκη για τα «εξαφανισμένα» βίντεο του πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών.

Ο ανώτατος δικαστικός λειτουργός διαφώνησε, σύμφωνα με πληροφορίες με το Βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου Λάρισας, που έκανε δεκτή την αίτηση αποχής της Προέδρου του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου.

Να σημειωθεί ότι στην ανακοίνωσή του στις 16 Απριλίου ο Άρειος Πάγος είχε επικαλεστεί επιστολή του κ. Μουζάκη, στην οποία βέβαια ο ίδιος δεν αρνούνταν επί της ουσίας την παραίτησή του, διέψευδε μόνο ότι είχαν προηγηθεί συστάσεις από την ηγεσία του Αρείου Πάγου προκειμένου να συμφωνήσει με το εν λόγω βούλευμα.

Ο κ. Μουζάκης χαρακτηρίζεται πάντως από τους συναδέλφους του εγνωσμένου κύρους ως Δικαστής, ο οποίος δεν θα δεχόταν εύκολα παρεμβάσεις στο έργο του.

Τέλος, ο κ. Μπούγας παρουσιάζει συγκεκριμένα στοιχεία για τη μεγάλη πρόκληση της επιτάχυνσης στην απονομή της Δικαιοσύνης. Με τη μείωση του χρόνου έκδοσης πρωτόδικων αποφάσεων να είναι ήδη ορατή στα στατιστικά δεδομένα και τον εθνικό στόχο για τελεσίδικη απόφαση στις 700 ημέρες να πλησιάζει στην υλοποίησή του, ο Υφυπουργός αναλύει τις μεταρρυθμίσεις, τον νέο δικαστικό χάρτη και την ενίσχυση του θεσμού της διαμεσολάβησης που αλλάζουν το τοπίο στα ελληνικά δικαστήρια.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Κύριε Υπουργέ, ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές καταγγέλλει ότι η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου έσπευσε να εκδώσει την πράξη αρχειοθέτησης για την υπόθεση των υποκλοπών στις 24 Απριλίου 2026, αμέσως μόλις ενημερώθηκε εγγράφως για την επικείμενη κατάθεση έξι νέων μηνύσεων από νέα πρόσωπα και την ύπαρξη κρίσιμων αποδεικτικών στοιχείων (όπως φωτογραφίες οχημάτων εντός της ΕΥΠ και μνημόνια συνεργασίας με ψηφιακά ίχνη). Πώς τοποθετείται το Υπουργείο Δικαιοσύνης απέναντι στην καταγγελία ότι η Δικαιοσύνη λειτούργησε με τρόπο που υποδηλώνει σπουδή για συγκάλυψη, αρνούμενη ουσιαστικά να παραλάβει και να αξιολογήσει νέα, εμπιστευτικά στοιχεία που θα μπορούσαν να ανατρέψουν το πόρισμα;

Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα λειτουργεί ανεξάρτητα με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν παρεμβαίνει ούτε αξιολογεί δικαστικές κρίσεις ή εισαγγελικές πράξεις. Εφόσον υπάρχουν νέα στοιχεία, ο νόμος προβλέπει διαδικασίες επανεξέτασης και ορίζει το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο. Συνεπώς, οποιαδήποτε αιτίαση περί «συγκάλυψης» είναι απορριπτέα και βλάπτει το κύρος των θεσμών και της Δικαιοσύνης.

–Ο ίδιος δικηγόρος υποστηρίζει ότι ο κ. Τζαβέλλας θα έπρεπε να έχει δηλώσει κώλυμα, καθώς ήταν αναπληρωτής επόπτης της ΕΥΠ την περίοδο 2020-2021, είχε υπογράψει άρση απορρήτου των επικοινωνιών του ενός εκ των μηνυτών δημοσιογράφου Κουκάκη, είχε εξεταστεί ως μάρτυρας στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας και είχε δηλώσει ότι δεν θέλει να συνεργαστεί με τη Βουλή. Ισχύει κατά τη γνώμη σας το κώλυμα;

Οι λόγοι κωλύματος και εξαίρεσης δικαστικών λειτουργών ρυθμίζονται με σαφήνεια από τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και κρίνονται από τα αρμόδια δικαστικά όργανα. Δεν είναι αντικείμενο πολιτικής αξιολόγησης. Αν συντρέχουν λόγοι, αυτοί πρέπει να τεθούν ενώπιον των αρμόδιων οργάνων της Δικαιοσύνης, τα οποία και αποφασίζουν.

–Η αντιπολίτευση προετοιμάζεται για εξεταστική επιτροπή της Βουλής. Η κυβέρνηση είναι έτοιμη;

Η σύσταση εξεταστικής επιτροπής αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα της Βουλής. Η κυβέρνηση σέβεται απολύτως τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και, εφόσον αυτές κινηθούν, θα τοποθετηθεί θεσμικά, όπως πράττει σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση.

–Κύριε Μπούγα έχει ανακύψει έναν θέμα «αντιγνωμίας» ανάμεσα στην επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας Λάουρα Κόβεσι και πολιτικών προσώπων σχετικά με το ποιος επιλέγει την ανανέωση της θητείας των εντεταλμένων Ελλήνων εισαγγελέων. Ποια είναι η θέση του υπουργείου; Είναι καθοριστικός ο ρόλος και ο λόγος του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου ή απλά συμβουλευτικός;

Η κ. Κοβέσι έχει ζητήσει την ανανέωση της θητείας των 3 Ελλήνων Εντεταλμένων Εισαγγελέων, όπως την ανανέωση της θητείας τους έχουν ζητήσει και οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι από το κατά νόμο αρμόδιο όργανο, που είναι το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο. Σε λίγες ημέρες θα συνεδριάσει το ΑΔΣ, το οποίο είναι συλλογικό όργανο, που αποτελείται από ανώτατους δικαστές με παράδοση 117 ετών. Τα μέλη του γνωρίζουν άριστα το εθνικό και ευρωπαϊκό δίκαιο και είμαι βέβαιος ότι θα αποφασίσουν ορθά και θα λύσουν το ζήτημα που προέκυψε και αφορά στην αποφασιστική αρμοδιότητα για την ανανέωση της θητείας των εντεταλμένων εισαγγελέων. Κατά την άποψή μου πρόκειται για ένα αμιγώς νομικό ζήτημα, που έλαβε πολιτικές διαστάσεις.

–Τελευταία βλέπουμε μια έντονη αντιπαράθεση για θέματα όπως το τραγικό δυστύχημα των  Τεμπών και η στάση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ζητήματα που προκαλούν εσωκομματικούς προβληματισμούς για δημοσκοπική φθορά της ΝΔ. Πώς απαντάτε στους συναδέλφους σας βουλευτές που ανησυχούν ότι η αυστηρή «νομική» γραμμή του Υπουργείου ίσως δεν αρκεί για να αναστρέψει το αρνητικό κλίμα στην κοινή γνώμη;

Η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί με όρους επικοινωνίας ή δημοσκοπήσεων. Ο ρόλος του Υπουργείου είναι να απέχει από οποιαδήποτε ενέργεια που να μπορεί να θεωρηθεί άμεση ή έμμεση παρέμβαση στο δικαιοδοτικό έργο των δικαστών, και ταυτόχρονα να θεσπίζει τα θεσμικά εργαλεία και να διασφαλίζει τα μέσα για την αποτελεσματικότερη και ταχύτερη απονομή της Δικαιοσύνης. Οι πολίτες απαιτούν αλήθεια και λογοδοσία, και αυτή μπορεί να προκύψει μόνο με προσήλωση στη θεσμική λειτουργία της Δικαιοσύνης.

–Κύριε Μπούγα, η Νέα Δημοκρατία του 2026 δέχεται συχνά κριτική από τη μία πλευρά για «απομάκρυνση από τις παραδοσιακές αξίες» και από την άλλη για «θεσμικές υποχωρήσεις». Εσείς θεωρείτε ότι το κόμμα πρέπει να επιμείνει στη διεύρυνση προς το Κέντρο ή ήρθε η ώρα για μια πιο «συντηρητική» αναδίπλωση ώστε να θωρακιστούν οι διαρροές προς τα δεξιά;

Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα φιλελεύθερο κεντροδεξιό Κόμμα που υπηρετεί με συνέπεια τις καταστατικές του αρχές, όπως τις διακήρυξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Όποιος πιστεύει στις αρχές αυτές και δεν προσέρχεται για να «μεταλλάξει» ιδεολογικά τη ΝΔ, αλλά για να ενώσει τις δυνάμεις του για το καλό της Πατρίδας, είναι ευπρόσδεκτος στην Παράταξη.

–Το περιεχόμενο της «ανοιχτής επιστολής» πέντε βουλευτών της ΝΔ, που ασκούν κριτική στο λεγόμενο επιτελικό κράτος σας βρίσκει σύμφωνο;

Η κυβερνητική πολιτική χαράσσεται με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και τη θεσμική συνέπεια. Το Επιτελικό Κράτος είναι ένας σύγχρονος τρόπος διακυβέρνησης που εξασφαλίζει τον συντονισμό και την ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων και την συνεχή εποπτεία στην υλοποίησή τους. Χάρη στη λειτουργία του η χώρα μας έχει καταγράψει σημαντικές επιτυχίες και έχει αντιμετωπίσει αποτελεσματικά κρίσεις.

–Παρά τις πρόσφατες νομοθετικές παρεμβάσεις, ο χρόνος έκδοσης τελεσίδικων αποφάσεων στην Ελλάδα παραμένει από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Ποια συγκεκριμένα μέτρα προτίθεται να λάβει το Υπουργείο για τον δραστικό περιορισμό των αναβολών και την αποσυμφόρηση των πινακίων στις πολιτικές και ποινικές δίκες;

Η επιτάχυνση της Δικαιοσύνης αποτελεί εθνική μας προτεραιότητα. Ο δικαστικός χάρτης, οι νέοι κώδικες, η ψηφιοποίηση και η ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού της Δικαιοσύνης έχουν ήδη δώσει αξιοσημείωτα αποτελέσματα και μέχρι το τέλος της τρέχουσας κυβερνητικής περιόδου θα έχουμε προσεγγίσει, αν όχι φτάσει, στο στόχο που θέσαμε για έκδοση τελεσίδικης απόφασης σε 700 ημέρες περίπου, που είναι ο μέσος όρος στις χώρες της ΕΕ, αντί των 1492, που ήταν το 2022. Σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα του Γραφείου Συλλογής Στατιστικών Στοιχείων (JustStat) του υπουργείου Δικαιοσύνης, η μείωση στον χρόνο έκδοσης πρωτόδικων αποφάσεων στα Δικαστήρια της χώρας, από 774 ημέρες πριν από την εφαρμογή του νόμου σήμερα είναι 386 ημέρες. Παράλληλα, το ποσοστό εκκαθάρισης των υποθέσεων αυξήθηκε από 86,2% το δικαστικό έτος 2023-2024 σε 99,7% το 2024-2025, προσεγγίζοντας πλέον την πλήρη ισορροπία μεταξύ εισερχόμενων και εκκαθαριζόμενων υποθέσεων.

Ειδικότερα στο Πρωτοδικείο Αθηνών, το μεγαλύτερο δικαστήριο της χώρας, που συγκεντρώνει το 55% των υποθέσεων, το ποσοστό εκκαθάρισης αυξήθηκε από 86% την περίοδο 16.9.2023-16.9.2024 σε 104% την αντίστοιχη περίοδο 2024-2025. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο καλύπτεται ο τρέχων όγκος υποθέσεων, αλλά επιτυγχάνεται και αποσυμφόρηση παλαιών εκκρεμοτήτων. Ο χρόνος έκδοσης απόφασης μειώθηκε δραστικά, από 1.448 ημέρες σε 535 ημέρες – δηλαδή κατά 913 ημέρες λιγότερες.

–Πώς σκοπεύει το Υπουργείο να ενισχύσει τον θεσμό της Διαμεσολάβησης και της Διαιτησίας, ώστε να εδραιωθούν στη συνείδηση των πολιτών ως μια αξιόπιστη και ταχύτερη εναλλακτική λύση πριν η υπόθεση φτάσει στις δικαστικές αίθουσες;

Η προώθηση εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών αποτελεί στρατηγική επιλογή. Ενισχύονται τα θεσμικά κίνητρα για προσφυγή στη διαμεσολάβηση, διευρύνεται το πεδίο εφαρμογής της και προωθείται η ενημέρωση των πολιτών και των επαγγελματιών. Στόχος είναι η σταδιακή εμπέδωση μιας κουλτούρας εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών, που θα αποφορτίσει τα δικαστήρια και θα προσφέρει ταχύτερες λύσεις στους πολίτες.

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης προετοιμάζει επίσης σχέδιο Κώδικα για την Εναλλακτική Επίλυση Διαφορών (ADR), το οποίο αναμένεται εντός του επόμενου διαστήματος να υιοθετηθεί. Κύριος στόχος του είναι η καθιέρωση ενός πλήρως ενοποιημένου πλαισίου για την Εναλλακτική Επίλυση Διαφορών υπό ένα ενιαίο νομοθετικό εργαλείο, ενισχύοντας έτσι τη συνοχή, τη διαφάνεια και την προβλεψιμότητα για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Μέσω της ενοποίησης του συστήματος, η μεταρρύθμιση αποσκοπεί στον εκσυγχρονισμό των σχετικών μηχανισμών, στη μείωση των εκκρεμοτήτων στα δικαστήρια, στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών στο σύστημα δικαιοσύνης και στην ευθυγράμμιση της εθνικής πολιτικής ADR με τα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Συμπληρωματικά προς τις μεταρρυθμίσεις αυτές, ο Νόμος 5197/2025 ενισχύει περαιτέρω το πλαίσιο, καθιστώντας υποχρεωτική την εκπαίδευση των δικαστικών λειτουργών και εισάγοντας εξειδικευμένη διαμεσολάβηση για διαφορές Κτηματολογίου.

–«Η καλύτερη δικαστική αίθουσα της Ευρώπης» όπου διεξάγεται η δίκη για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών κρίθηκε ακατάλληλη και χρειάστηκε να σταματήσει η διαδικασία;

Σε μια εξαιρετικά σύνθετη και ευαίσθητη υπόθεση, όπως αυτή που αφορά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, είναι αυτονόητο ότι οι συνθήκες διεξαγωγής της διαδικασίας πρέπει να πληρούν στο ακέραιο όλες τις προδιαγραφές δίκαιης δίκης. Στο πλαίσιο αυτό το Υπουργείο σε συνεργασία με το Δικαστήριο, έπραξε και εξακολουθεί να κάνει ό,τι είναι δυνατό, ώστε το κτήριο, όπου διεξάγεται η δίκη και ειδικότερα η αίθουσα των συνεδριάσεων να παρέχει ασφάλεια και τις απαραίτητες συνθήκες, ώστε οι συνήγοροι να δύνανται απρόσκοπτα να εκτελούν τα καθήκοντά τους, οι συγγενείς των θυμάτων, όσοι ενεπλάκησαν στο δυστύχημα και ασφαλώς οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης να μπορούν να παρακολουθούν τη διαδικασία.

Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, η ανάγκη για συναίνεση δεν ήταν πολιτική επιλογή αλλά συνταγματική επιταγή, καθώς απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία 3/5 για τον ορισμό επικεφαλής στις Ανεξάρτητες Αρχές.

«Δεν θέλω να πω παραπάνω για τον πολιτικό κατήφορο και την τοξική ρητορική, έχει πλάκα μάλιστα ότι προσπαθούν να το ”ισοσκελίσουν”, αναφερόμενοι στην Ομάδα Αλήθειας, μια σελίδα η οποία δεν έχει κρυφτεί ποτέ και αναδεικνύει την αλήθεια. Εν πάση περιπτώσει. Αυτό που έχει γίνει με τις Ανεξάρτητες Αρχές θεωρώ ότι δεν έχει προηγούμενο, ως προς το θράσος και την κυνικότητα του κ. Ανδρουλάκη. Καταρχάς έχουμε τρεις ανεξάρτητες αρχές ακέφαλες για χρόνια, δηλαδή δεν έχουν επικεφαλής, η θητεία του επικεφαλής έχει λήξει, στη μία έναν χρόνο, λίγο παραπάνω και στις άλλες δύο τέσσερα χρόνια. Το Σύνταγμα επιτάσσει συνεννόηση. Γιατί; Γιατί οι Ανεξάρτητες Αρχές από τη Διάσκεψη των Προέδρων για να εκλεγεί ο επικεφαλής ο νέος, χρειάζεται αυξημένη πλειοψηφία. Όταν λοιπόν το Σύνταγμα σου λέει θες 3/5 άρα αυξημένη πλειοψηφία, χρειάζονται συνεννοήσεις και συναινέσεις».

Και εξήγησε:  «Δεν είναι δηλαδή ότι ήταν κάποιο ”κομπρεμί”, είναι κάτι που το Σύνταγμα το ζητάει. Εμείς λοιπόν στους 29 έχουμε 16. Άρα δεν μπορούμε μόνοι μας. Αλλά σίγουρα δεν γίνεται και χωρίς τη ΝΔ που είχε τους 16 στους 29. Ξεκίνησε λοιπόν εδώ και μήνες μία συνεννόηση μεν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ προσωπικά, επικοινωνία προσωπική με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, με ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος. Έτσι; Υπάρχουν όλα αυτά, είναι προφανώς προφορικές οι επικοινωνίες, αλλά είναι κάτι που δεν αμφισβητείται. Ζητήθηκε και σωστά από το ΠΑΣΟΚ, να υπάρξει και μία πρόσκληση για βιογραφικά. Συμφωνήθηκε από εμάς, έγινε πρόσκληση, κατατέθηκαν πάνω από σαράντα -και για τις τρεις θέσεις- βιογραφικά, και καταλήξαμε με τον κ. Ανδρουλάκη, ο άνθρωπος που μιλούσε μαζί του, με τον κ. Ανδρουλάκη, γιατί δεν ήθελε για την τρίτη ανεξάρτητη αρχή σε δύο πρόσωπα για τις δύο εκ των τριών. Εγώ θα πω και τα πρόσωπα. Τον κ. Μακρυδημήτρη που ήταν μία πρόταση κοινής αποδοχής αλλά περισσότερο δική μας και την κα Συγγούνα για την ΑΠΔΠΧ (Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα) που ήταν μία κοινής αποδοχής αλλά περισσότερο πρόταση του ΠΑΣΟΚ. Για να υπάρξει η συνεννόηση».

Σε ερώτηση που του έγινε γιατί δεν προχώρησε πρόσθεσε:

«Ο κ. Ανδρουλάκης λοιπόν και το ΠΑΣΟΚ, ενώ είχανε πει ναι, ήρθαν στη Βουλή, μάλιστα αυτός ήταν και ο λόγος που ο πρόεδρος της Βουλής είπε αυτά τα δύο ονόματα, δεν τρελάθηκε και τα είπε, προφανώς υπήρξε μία πολιτική συνεννόηση. Ήρθε στη Βουλή και πήγε να προχωρήσει μόνο τη δική του επιλογή και να προτείνει μία άλλη επιλογή, που εγώ δεν την υποτιμώ την επιλογή που πρότεινε αλλά να δείτε από τη συνέπειά του -που δεν υπάρχει- και την πλήρη έλλειψη στοιχειώδους αξιοπιστίας. Αλλά το πιο φοβερό ποιο είναι; Ενώ υπαναχώρησε αφήνοντας ακέφαλες τις Ανεξάρτητες Αρχές, κουνούσε το δάχτυλο το ΠΑΣΟΚ και φώναζε και την ίδια στιγμή η στάση της υπόλοιπης αντιπολίτευσης, των λαϊκίστικων κομμάτων δείχνει το εξής φοβερό και κλείνω με αυτό. Τη στιγμή που ο κ. Ανδρουλάκης προσπαθούσε να συνεννοηθεί, για να μην είναι ακέφαλες οι ανεξάρτητες αρχές, με εμάς, με τη ΝΔ, έκλεινε και το μάτι στην υπόλοιπη αντιπολίτευση και τους έλεγε, ”εγώ δεν πρόκειται να συνεννοηθώ, εγώ θα συνεχίσω να πυρπολώ και να μην κάνω κάτι”. Εκεί λοιπόν, έφτασε στο σημείο να πατάει σε δύο βάρκες, έπεσε στη μέση και αντί να απολογηθεί, κουνούσε το δάχτυλο στην κυβέρνηση για πραξικόπημα και θεσμική ασυνέπεια. Πάει πολύ».

Για την πρόταση του ΠΑΣΟΚ περί τετραήμερης εργασίας

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης που παραχώρησε στην εκπομπή  «Κοινωνία Ώρα Mega» ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τοποθετήθηκε στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ περί τετραήμερης εργασίας:

«Και τώρα και τα προηγούμενα χρόνια και ειδικά όταν ήμουν και γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, επισκέφτηκα πάρα πολλές και επισκέπτομαι πάρα πολλές επιχειρήσεις. Άμα μπεις το τελευταίο διάστημα σε μία επιχείρηση, τα δύο βασικά που θα σου πούνε, το ένα είναι ”έχετε μειώσει αλλά μειώστε κι άλλο το μη μισθολογικό κόστος” και το δεύτερο που θα σου πουν είναι ”δεν βρίσκουμε εργαζόμενους”. Δηλαδή το πρόβλημα που είχε η χώρα πριν από 10 χρόνια που ήταν η ανεργία και ειδικά στους νέους, έχει αντιστραφεί εντελώς, έχει μειωθεί στο χαμηλότερο των τελευταίων 20 ετών και βέβαια το αντίστροφο πρόβλημα, δηλαδή οι επιχειρήσεις δεν βρίσκουν εργαζόμενους.

Δεν υπάρχει επιχείρηση που να μπεις και να μην το ακούσεις αυτό. Και έρχεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας, άρα ένας άνθρωπος που θέλει να γίνει κάποια στιγμή πρωθυπουργός και υποβάλλει μία πρόταση η οποία οδηγεί στην εκτόξευση των προβλημάτων επί εκατό ή επί χίλια. Γιατί; Πάρα πολύ απλά γιατί όλοι να είμαστε ευχάριστοι θέλουμε, το θέμα είναι να είμαστε και αποτελεσματικοί στην πολιτική. Γιατί μια επιχείρηση που ψάχνει με το ζόρι να βρει αυτούς τους οκτώ εργαζόμενους που χρειάζεται για να λειτουργήσει με το ωράριο που υπάρχει τώρα και ισχύει και τις προβλέψεις που υπάρχουν, εάν της πεις ότι το πενθήμερο γίνεται τετραήμερο, εκεί που θα ήθελε 8 για να λειτουργήσει θα χρειάζεται στην καλύτερη περίπτωση 10 και αν είναι και με βάρδιες και παραπάνω.

Άρα εκεί που δυσκολευόταν να βρει αυτούς τους 8, σκεφτείτε πως θα βρει αυτούς τους 10. Ένα. Δύο, το κόστος. Το κόστος ήδη είναι σημαντικό, αν και το έχουμε μειώσει, έχουμε μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές, έχουν μειωθεί οι ασφαλιστικές εισφορές, αλλά όπως και να έχει οι επιχειρήσεις ζητάνε δικαίως και παραπάνω. Θα αυξηθεί το κόστος, άρα θα έχουμε, προσέξτε, είτε λουκέτα, είτε ανεργία, είτε, αν απορροφηθούν οι αιτίες που θα οδηγήσουν στα πρώτα δύο, επιπλέον της εισαγόμενης, παραπάνω ακρίβεια. Δηλαδή είναι εκτός τόπου και χρόνου… Να θυμίσουμε ότι η Κυβέρνηση Μητσοτάκη, ήταν υπουργός Εργασίας ο Κωστής Χατζηδάκης, ο σημερινός αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, νομοθέτησε την 4ήμερη εργασία, όχι υποχρεωτικά, όταν υπάρχει συμφωνία μεταξύ επιχειρήσεων και εργαζομένων. Αυτό είναι το ένα. Άρα όταν μπορεί να γίνει και συμφωνούν και οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι, εμείς το έχουμε νομοθετήσει.

Ποιο είναι το φοβερό; Το ΠΑΣΟΚ που έρχεται για να πει κάτι… γιατί γίνεται τώρα αυτό; Το ΠΑΣΟΚ του λέμε ”δεν έχεις πρόγραμμα”, ”δεν έχω πρόγραμμα; Ορίστε…” και λέει κάτι το οποίο οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα από τα θετικά. Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν τότε δεν το ψήφισε αυτό. Δηλαδή δεν έχουν ψηφίσει την προαιρετική κατόπιν συμφωνίας, η οποία είναι σωστή η κίνηση, ήταν μια σωστή κίνηση, γιατί όταν μπορεί να υπάρξει συμφωνία καλό είναι να έρθει αυτή η συμφωνία. Δεν ψήφισαν την προαιρετική και έρχονται τώρα για να ρίξουν ένα «πυροτέχνημα», να προτείνουν την υποχρεωτική… Το ”μάζεψαν” ήδη πάντως, δηλαδή είδα μετά από όσο ξανά τοποθετήθηκε και ο κύριος Ανδρουλάκης είπε ”εντάξει, δεν εννοούσαμε ακριβώς αυτό…”».

Για το μανιφέστο του Αλέξη Τσίπρα

Σε άλλο σημείο αναφερόμενος στο μανιφέστο του κόμματος του πρώην πρωθυπουργού που ανακοινώθηκε ανήμερα της Πρωτομαγιάς ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σημείωσε:

«Σίγουρα θα δοθεί μια μάχη, φαίνεται μία μάχη πλειοδοσίας και στο ποιος θα δώσει τα περισσότερα, αλλά και στο ποιος θα πετάξει περισσότερη «λάσπη» και θα μιλήσει πιο τοξικά. Είπα προχθές στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών ότι τρέμω τι θα ακούσουν τα αυτάκια μας μέχρι την έκβαση ή μέχρι την έναρξη της μάχης για το ποιος θα είναι ο γνήσιος εκφραστής του «προοδευτικού» χώρου. Θυμάμαι κάποτε ήταν κάποιοι πολύ ωραίοι αγώνες που ήταν, ξέρω γω, φίλοι Ζιντάν, φίλοι Ριβάλντο, εδώ, επειδή δεν νομίζω ότι μιλάμε για τέτοια ονόματα, εμένα μου θυμίζει λίγο αυτόν τον αγώνα ”νοσταλγοί της δεκαετίας του ‘80 και νοσταλγοί του προγράμματος Θεσσαλονίκης”.

Η πολιτική δεν είναι κυρίως ”μανιφέστα” ή ”προγράμματα Θεσσαλονίκης”, η πολιτική είναι πολιτικές και όπως μιλάνε από μόνες τους οι πολιτικές του κ. Τσίπρα που μας έφεραν 27ους στην Ευρώπη σε ρυθμούς ανάπτυξης, ο ποινικός κώδικας και όλα όσα είδαμε, οι 30 καινούργιοι φόροι, έτσι και αυτοί οι άνθρωποι, οι περίπου 600.000 άνθρωποι που βρήκαν δουλειά αυτά τα πολύ δύσκολα χρόνια, με πολλές κρίσεις και πολέμους, αυτοί οι οποίοι πήγαν από τα 650 στα 880 ευρώ και στη συνέχεια στα 910 ευρώ παρά την ακρίβεια, αυτοί οι οποίοι βλέπουν την εξωτερική πολιτική, την άμυνα, τα εξοπλιστικά, μια διεθνή εκπροσώπηση της χώρας διαφορετική, μια Ελλάδα η οποία προεδρεύει στο Eurogroup και δεν την πετάνε απ’ έξω, προτιμώ τη ζώσα πραγματικότητα με τα προβλήματα της».

Για το εάν πιστεύει ότι θα είναι δεύτερος στις εκλογές:

«Δεν αποφεύγω να απαντήσω, δεν ανήκω σε αυτό το εκλογικό σώμα, δεν ανήκω σε αυτόν τον πολιτικό χώρο. Σίγουρα δεν μπορώ να προβλέψω ποιος θα επικρατήσει σε ένα γήπεδο που εμείς δεν θέλουμε να συμμετέχουμε. Εμείς παίζουμε σε άλλο γήπεδο, στο γήπεδο του ρεαλισμού, της αυτοκριτικής, της δουλειάς και του αποτελέσματος. Ο κ. Τσίπρας είναι νομίζω ο αυθεντικός εκφραστής των ανθρώπων που παίζουν πολιτικά σε αυτό το γήπεδο, δηλαδή των εύκολων αλλά ανέφικτων λύσεων, του λαϊκίστικου και τοξικού λόγου, εκεί επέλεξε να παίξει ο κύριος Ανδρουλάκης. Η λογική λέει ότι συνήθως κερδίζει ο γνήσιος εκφραστής αλλά υπάρχει μια διαφορά, ο κύριος Τσίπρας έχει κυβερνήσει κιόλας, αλλά δεν θα κάνω εγώ αυτή την πρόβλεψη, ούτε είναι δική μου δουλειά και ούτε είμαι και ο ειδικός».

Για τη δημοσκόπηση της Metron Analysis και για την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για εξεταστική επιτροπή

«Ως προς την πρόταση του ΠΑΣΟΚ, περιμένουμε να τη δούμε, να τη διαβάσουμε και θα τοποθετηθούμε τότε, δεν έχει νόημα να πούμε κάτι νωρίτερα. Για την προανακριτική δεν θα αργήσουμε να απαντήσουμε γιατί έχει γίνει η κατάθεση της, εντός της εβδομάδας, εντός των επόμενων ημερών θα απαντήσουμε. Ούτως ή άλλως είμαστε η κυβερνητική πλειοψηφία που ήδη δύο διατελέσαντες υπουργοί, ένας υπουργός και ένας υφυπουργός, χωρίς να θεωρούμε ότι είναι ένοχοι, υπάρχει το τεκμήριο αθωότητας ούτως ή άλλως, κρίνονται από το φυσικό δικαστή, δηλαδή το δικαστικό συμβούλιο. Υπάρχουν και περιπτώσεις που θεωρήθηκε ότι δεν υπήρχαν στοιχεία, όπως με τον κύριο Βορίδη και τον κύριο Αυγενάκη, γιατί το λέει το άρθρο 86, η Βουλή είναι αυτή η οποία κρίνει. Ένα είναι αυτό».

Και συνέχισε: «Δεύτερον, οι δημοσκοπήσεις. Στις δημοσκοπήσεις αποτυπώνονται δύο πραγματικότητες, η μία πραγματικότητα που απορρέει από τη μεγάλη διαφορά της Νέας Δημοκρατίας από το εκάστοτε δεύτερο κόμμα, ότι όποιος δρα, προφανώς μπορεί να κάνει και λάθη και τα διορθώνει, αλλά έχει και θετικά αποτελέσματα και εμείς είμαστε μία Κυβέρνηση που φέρνει αποτέλεσμα, άρα γι’ αυτό και αναγνωρίζεται αυτή η δουλειά από τον κόσμο, υπάρχει όμως και μια απόσταση από το ευκταίο και επιθυμητό αποτέλεσμα, που για να την καλύψουμε πρέπει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε, να μην επηρεαζόμαστε από, όσο γίνεται να μην επηρεαζόμαστε, από τις επιθέσεις της αντιπολίτευσης και να κοιτάμε μόνο τη δουλειά μας, που ποια είναι; Παραδοτέα για τους πολίτες σε όλα τα επίπεδα. Αυτά τα δύο, λένε οι δημοσκοπήσεις, λένε την αλήθεια, κάποιες λίγο μας έχουν λίγο παραπάνω, κάποιες λίγο παρακάτω. Ο στόχος μας ποιος είναι; Όπως έγινε και το 2023, δεν προεξοφλώ ένα ίδιο αποτέλεσμα, τον ένα χρόνο που μένει μέχρι τις επόμενες εκλογές, εμείς να ασχοληθούμε μόνο με τα προβλήματα του κόσμου και να υλοποιήσουμε πλήρως το πρόγραμμά μας και όταν έρθει εκείνη η ώρα θα αξιολογηθούμε, ούτως ή άλλως στις εκλογές δεν υπάρχουν αναποφάσιστοι, δεν υπάρχει κόμμα αναποφάσιστων, στις εκλογές υπάρχουν αυτοί που ψηφίζουν, τώρα πρέπει να απευθυνθούμε στο σύνολο των πολιτών και σε εκείνους που δηλώνουν αναποφάσιστοι, μπορεί να είναι και δυσαρεστημένοι από κάποιες πολιτικές ή κάποιες συμπεριφορές και να τους απαντήσουμε με ταπεινότητα, με τις πολιτικές μας. Αυτό ως προς τις δημοσκοπήσεις.

Όλο αυτό το περί διαφθοράς, ξέρετε, αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν θέματα που ενόχλησαν τον κόσμο και συμπεριφορές και κάποιες καταθέσεις στην Εξεταστική Επιτροπή του ΟΠΕΚΕΠΕ και είναι όλα αυτά τα οποία θεωρώ ότι δεν έχουν καμία σχέση με το μέσο Νεοδημοκράτη και τον κόσμο ο οποίος ακούει είτε είναι είτε δεν είναι Νεοδημοκράτης. Αλλά ξέρετε, επειδή καταλαβαίνω ότι η αντιπολίτευση για να επιβιώσει πάει να χτίσει ένα αφήγημα, η πιο «διεφθαρμένη κυβέρνηση», «συμμορία» οτιδήποτε άλλο. Να μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε. Ειδικά το ΠΑΣΟΚ όταν το λέει. Ζούμε στη χώρα που έχουμε ζήσει υπουργούς να πιάνονται με τη… ”γίδα στην πλάτη” και να πηγαίνουν ακόμη και στη φυλακή. Όλα αυτά τα έχουμε αφήσει στο παρελθόν. Εδώ, προσπαθούν να χτίσουν αυτό το αφήγημα με τρεις υποθέσεις. Πρώτον ένα τραγικό δυστύχημα, αναφέρομαι στα Τέμπη, που δεν νομίζω ότι προσιδιάζει σε κάτι τέτοιο, είναι κάτι πάρα πολύ σοβαρό, και θα αποδοθεί δικαιοσύνη με 36 κατηγορούμενους, 33 εκ των οποίων για κακούργημα αλλά δεν νομίζω ότι μοιάζει με αυτές τις υποθέσεις του παρελθόντος.

Δεύτερον, μιλάνε για τις υποκλοπές μια σοβαρή υπόθεση, θεσμικά σοβαρή όπου έχουν αναληφθεί ήδη πρωτοβουλίες αλλά είναι μια άλλου τύπου υπόθεση όπου εκεί και η δικαιοσύνη έχει δώσει τις απαντήσεις της. Και τρίτον με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μια διαχρονική πληγή για την Ελλάδα παράνομων αγροτικών επιδοτήσεων, για την οποία η χώρα είχε πληρώσει 3 δις ευρώ, ο Έλληνας φορολογούμενος, σε βάθος 30 ετών και κάποιοι βουλευτές ζήτησαν οι ίδιοι να αρθεί η ασυλία τους για εντελώς άλλης τάξης μεγέθους ζητήματα. Δεν τα υποβαθμίζω. Έχει το κάθε ζήτημα την αξία του. Αλλά για να μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε…».

Για την κριτική βουλευτών της ΝΔ στην Κυβέρνηση

«Εγώ δεν είδα κάποια υπόδειξη ούτε κάποια στοχοποίηση. Αναφέρεστε στον κ. Σκέρτσο. Δεν υπήρξε στοχοποίηση των βουλευτών. Αλίμονο αν στοχοποιήσεις αυτούς λόγω των οποίων στέκεται η Κυβέρνηση. Δεν υπάρχει ζήτημα για τον κ. Σκέρτσο. Ο κ. Σκέρτσος είναι ένας εκ των ανθρώπων, που μαζί με τους Υπουργούς και τους βουλευτές, που είναι οι πυλώνες αυτής της σταθερότητας, αν δεν υπήρχε η δεδηλωμένη, αν δεν υπήρχε η στήριξη και όχι μόνο σε επίπεδο ψήφων στη Βουλή και νομοσχεδίων και παρεμβάσεων. Υπάρχουν πολλοί βουλευτές, οι οποίοι δίνουν τη μάχη πολύ παραπάνω και από κυβερνητικά στελέχη στα κανάλια, στην κοινωνία, στα καφενεία».

Για το αν το «Επιτελικό Κράτος» δείχνει σεβασμό στους βουλευτές

«Μη δαιμονοποιούμε… Βεβαίως και τον δείχνει και όταν δημιουργούνται και κάποιες παρεξηγήσεις καλό είναι να λύνονται. Εδώ δεν θεωρώ ότι ήταν θέμα παρεξήγησης. Εκφράστηκε μια άποψη μέσω μιας ευγενέστατης επιστολής από τους βουλευτές. Η ΝΔ είναι συνυφασμένη με τον διάλογο, τον ουσιαστικό πολιτικό διάλογο, σε λίγες ημέρες θα έχουμε το προσυνέδριο στη Θεσσαλονίκη και σε λίγες εβδομάδες το συνέδριο στην Αθήνα όπου εκεί θα βγει ακόμα πιο ενωμένη η ΝΔ. Θυμίζω ότι είναι ένα από τα ελάχιστα, ίσως το μόνο κόμμα, που κάνει τόσο συχνά και προσυνεδριακές και συνεδριακές διαδικασίες. Δεν φοβάται τον διάλογο η ΝΔ και πάνω από όλα αυτά, είναι αυτά που απασχολούν αυτούς που μας βλέπουν. Τους πολίτες, την κοινωνία. Τον κόσμο τι τον ενδιαφέρει; Τον κόσμο τον ενδιαφέρει αυτό το οποίο έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε 600.000 δουλειές, να τις κάνουμε ακόμα παραπάνω. Αυτούς τους 83 άμεσους και έμμεσους φόρους που έχουμε μειώσει να μειώσουμε ακόμη περισσότερο. Όλα αυτά που βλέπει κάθε μέρα, σχεδόν ένα νέο νοσοκομείο να ανακαινίζεται…

Προηγήθηκε της ανακοίνωσης των μέτρων αλλά και της έλευσης του Γάλλου Προέδρου που και αυτή η επίσκεψη νομίζω… Η Αντιπολίτευση δεν ασχολείται ούτε με τα μέτρα και την ανακούφιση της κοινωνίας, παρά τα προβλήματα που υπάρχουν τα εισαγόμενα και την ακρίβεια. Δεν είδαμε μισή ανακοίνωση με όσα είπε ο Πρόεδρος της Γαλλίας. Οι δημοσκοπήσεις, λοιπόν αποτύπωσαν και μια προηγούμενη περίοδο από τα μέτρα, δύσκολη για την Κυβέρνηση λόγω της επικαιρότητας, παρά τα πολλά τα οποία γίνονται κάθε μέρα και έτσι ίσως αυτό μπορεί να ισοσκέλισε το ένα το άλλο. Αλλά το ξαναλέω δεν υποτιμώ τις δημοσκοπήσεις, μεγαλύτερη σημασία έχει η δουλειά που θα γίνει μέχρι τις εκλογές».

 Για το αν υπάρχει περιθώριο για επιπλέον μέτρα στήριξης των πολιτών

«Επειδή έχουμε μια συνήθεια να συζητάμε τα επόμενα και είναι λογικό, και λέω ναι υπάρχουν ακόμη 200 εκατ. ευρώ, όπως είπε και ο Υπουργός Οικονομικών να δοθούν για το 2026 και αυτό έχει την αξία του γιατί είμαστε σε μια περίοδο πολέμου πολύ κοντά μας, που πρέπει να βλέπουμε τις έκτακτες ανάγκες που προκύπτουν, να θυμίσω ότι πριν από δύο εβδομάδες και ούτε δύο εβδομάδες, πριν από 10 ημέρες ανακοινώθηκαν μέτρα ύψους 500 εκατ. ευρώ που αφορούν τη μεγαλύτερη μερίδα των πολιτών και όλα μαζί έχουν την αξία τους, το καθένα ξεχωριστά-δεν λύνουν τα προβλήματα από τη μια μέρα στην άλλη. Και ήδη έχουμε, πρώτα ο Θεός, γιατί έχουμε πόλεμο πολύ κοντά μας, 1 δισεκατομμύριο να δώσουμε για το 2027 και βλέπουμε. Προσέξτε, όλα αυτά ούτε ”στραγάλια” είναι ούτε ήρθαν ”από τον αέρα”».

Και συνέχισε: «Είναι χρήματα των Ελλήνων φορολογούμενων. Γιατί έχει μεγαλύτερη αξία να λέμε το ”πώς” παρά τα μέτρα; Τα μέτρα είναι τα πιο σημαντικά αλλά τα μέτρα ανακοινώνονται όταν έρθει η ώρα, δεν τα γνωρίζω. Γιατί; Γιατί αυτά τα λεφτά τα οποία υπάρχουν, τα παραπάνω δηλαδή, τα πλεονάσματα τα οποία μπορούν να δοθούν υπό τον όρο να μην ξεπεραστούν οι οροφές δαπανών- γιατί και η Αντιπολίτευση λέει πράγματα που δεν καταλαβαίνει τι λέει όταν τα λέει- πριν από λίγους μήνες, θυμάμαι ήμουν στη Βουλή στον προϋπολογισμό.

Εκεί σύσσωμη η Αντιπολίτευση φώναζε και κατήγγειλε την Κυβέρνηση για τα «ματωμένα» πλεονάσματα. Πρώτον δεν είναι ”ματωμένα” τα πλεονάσματα γιατί δεν προέρχονται από υπερφορολόγηση, προέρχονται από μείωση φόρων, ανάπτυξη της οικονομίας, δημιουργία θέσεων εργασίας, αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και περιορισμό δαπανών. Αυτό, σημαντικό. Οι ίδιοι που καταγγέλλουν τα παραπάνω φορολογικά έσοδα, που είναι καλό πράγμα, γιατί αν δεν έχεις παραπάνω φορολογικά έσοδα, υπό την προϋπόθεση να μειώνεις φόρους και όχι να αυξάνεις όπως έκανε ο κ. Τσίπρας, αν δεν έχεις παραπάνω φορολογικά έσοδα πώς θα δώσεις παραπάνω πίσω στον κόσμο ούτως ώστε να αρθούν οι αδικίες των προηγούμενων ετών. Οι ίδιοι, λοιπόν που φωνάζουν για τα παραπάνω φορολογικά έσοδα τώρα ζητάνε παραπάνω μέτρα. Τώρα απευθύνομαι στον κόσμο, γιατί ο κόσμος έχει σημασία. Όσο η χώρα έχει μια Κυβέρνηση που μεγαλώνει την πίτα, αυξάνει τα έσοδα, δημιουργεί συνθήκες πλεονασμάτων μειώνοντας φόρους, τόσο η κοινωνία θα παίρνει πίσω όσα στερήθηκε».

ΠΑΣΟΚ κατά Μαρινάκη: Το ψέμα έχει γίνει δεύτερη φύση στους παροικούντες στο Μέγαρο Μαξίμου

Σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση εξαπολύει το ΠΑΣΟΚ, κατηγορώντας τη για παραπλάνηση και αντιθεσμικές πρακτικές, με αιχμή – όπως τονίζει – την «αγωνία» της για τη δεύτερη θέση στο πολιτικό σκηνικό.

Σε ανακοίνωσή του, το κόμμα στρέφεται προσωπικά κατά του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, υποστηρίζοντας ότι επιχείρησε να δημιουργήσει εντυπώσεις περί δήθεν συμφωνίας για την επιλογή επικεφαλής στον Συνήγορος του Πολίτη.

Παράλληλα, η Χαριλάου Τρικούπη κάνει λόγο για «πρωτοφανή» στάση της κυβερνητικής πλειοψηφίας, κατηγορώντας την ότι ανέβαλε τη διαδικασία που προβλέπεται για την τοποθέτηση νέας ηγεσίας στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.

Ιδιαίτερα αιχμηρό είναι το σχόλιο για το πολιτικό κλίμα, με το ΠΑΣΟΚ να υποστηρίζει ότι «πολλή αγωνία έχει ο κ. Μαρινάκης για τη δεύτερη θέση», προσθέτοντας πως «δύσκολα θα την αποφύγει η κυβέρνηση των σκανδάλων και της διαφθοράς». Όπως σημειώνεται, το κόμμα «δίνει αγώνα πρωτιάς και όχι οπισθοφυλακών», διαμηνύοντας ότι ο αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας θα κριθεί από τον ελληνικό λαό.

Όλη η ανακοίνωση:

Το ψέμα έχει γίνει δεύτερη φύση στους παροικούντες στο Μέγαρο Μαξίμου για να καλύπτουν κάθε φορά τις αντιθεσμικές μεθοδεύσεις τους.

Σήμερα ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος που νομίζει ότι είναι η επίσημη φωνή της «Ομάδας Αλήθειας» και όχι της ελληνικής κυβέρνησης, έκανε λόγο για δήθεν συμφωνία στο πρόσωπο του επικεφαλής του Συνηγόρου του Πολίτη για να παραπλανήσει από την πρωτοφανή κίνηση του Προέδρου της Βουλής και της κυβερνητικής πλειοψηφίας να μην τοποθετηθεί η επικεφαλής της ΑΠΔΠΧ και να αναβληθεί η διαδικασία που ρητά προβλέπει το Σύνταγμα και ο Κανονισμός της Βουλής.

Τον διαψεύδουμε κατηγορηματικά.
Παζάρια το ΠΑΣΟΚ δεν κάνει. Ας το χωνέψει και ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Και ερχόμαστε στην ουσία:
Δύο ημέρες μετά, θα μας ενημερώσει η κυβέρνηση γιατί δεν προχώρησε στον διορισμό της κυρίας Συγγούνα, στο πρόσωπο της οποίας διαπιστώθηκε πλειοψηφία 3/5;

Γιατί η κυβέρνηση θέλει να μείνει ακέφαλη και απενεργοποιημένη η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα;

Και κάτι τελευταίο: 

Πολλή αγωνία έχει ο κ. Μαρινάκης για τη δεύτερη θέση. 

Δικαίως γιατί δύσκολα θα την αποφύγει η κυβέρνηση των σκανδάλων, της διαφθοράς, της υπονόμευσης των θεσμών και της καταβύθισης της αγοραστικής δύναμης των πολιτών.

Το ΠΑΣΟΚ δίνει αγώνα πρωτιάς και όχι οπισθοφυλακών. Θα το συνηθίσετε και αυτό με τον καιρό.

Τον αντίπαλο της Νέας Δημοκρατίας, δυστυχώς για εσάς, δεν θα τον επιλέξετε ούτε εσείς κ. Μαρινάκη, ούτε ο αγχωμένος κ. Γεωργιάδης ούτε προφανώς ο κ. Μητσοτάκης. Ο ελληνικός λαός έχει κρίνει, γνωρίζει και θα αποφασίσει για το μέλλον του.

Με το ΠΑΣΟΚ και με τον Νίκο Ανδρουλάκη θα κάνει πράξη την πολική αλλαγή και τη νέα πορεία της χώρας.

Στον πυρήνα της πρωτοβουλίας βρίσκεται η συμπαράταξη τριών βασικών ρευμάτων της σύγχρονης αριστεράς: της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας, σε μια προσπάθεια διαμόρφωσης ενός ενιαίου πολιτικού και αξιακού πλαισίου.

Η διαδικασία και οι δυσκολίες

Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στις «πολλές προκλήσεις και δυσκολίες» που αντιμετώπισαν τα μέλη της επιτροπής του ΙΝΑΤ, η οποία συγκροτήθηκε με επικεφαλής τον Γιώργο Σιακαντάρη.

Όπως επισημαίνει, η επεξεργασία των θέσεων ήταν αποτέλεσμα «ενδελεχούς και ουσιαστικού διαλόγου» που διήρκεσε από τα τέλη Ιανουαρίου έως σήμερα, οδηγώντας σε ένα κείμενο που «επιδιώκει τη σύνθεση από την αρχή έως το τέλος του».

Στόχος: νέα πολιτική αφήγηση

Κεντρική επιδίωξη της πρωτοβουλίας, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι η «συλλογική ανανέωση του πολιτικού λόγου» και η διαμόρφωση ενός συνεκτικού πλαισίου αρχών και κατευθύνσεων.

Ένα πλαίσιο που –όπως τονίζει– θα προασπίζεται τα κοινά στοιχεία των προοδευτικών δυνάμεων και θα συγκροτεί «μια πειστική εναλλακτική στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και της ακροδεξιάς», θέτοντας «μια νέα αξιακή αφετηρία με διάρκεια και προοπτική».

Οι συμμετέχοντες

Ο Αλέξης Τσίπρας ευχαριστεί δημόσια τον συντονιστή και τα μέλη της ομάδας εργασίας που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του κειμένου, τα οποία προέρχονται από τον χώρο της ακαδημαϊκής κοινότητας, της πολιτικής επιστήμης, του συνδικαλισμού και της αγοράς.

Δείτε την ανάρτηση:

“Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη

της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας“

«Κανένας δεν θα πρέπει να είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορεί να εξαγοράσει κάποιον άλλο, και κανένας τόσο φτωχός ώστε να αναγκάζεται να πουλήσει τον εαυτό του»  ( Ζαν Ζακ Ρουσσώ)

«Μπορούμε να τα καταφέρουμε και εμείς σήμερα- και θα το κάνουμε» (Μπέρνι Σάντερς)

Ο κόσμος όπως τον γνωρίζαμε αλλάζει μπροστά στα μάτια μας. Οι βεβαιότητες των μεταπολεμικών κοινωνιών καταρρέουν. Ζούμε μια εποχή στην οποία οι ανισότητες βαθαίνουν και διευρύνονται, η κλιματική κρίση  επεκτείνεται σε όλες τις γωνιές της γης, οι δυσοίωνες γεωπολιτικές εξελίξεις συντείνουν στην κατάρρευση του Διεθνούς Δικαίου, η ψηφιακότητα αλλάζει όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας μας και οι αλόγιστες χρήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης συχνά έρχονται σε αντίθεση με τις μεταπολεμικές δημοκρατικές κατακτήσεις. 

Μέσα σ’ όλα αυτά η πολιτική και οι ιδέες έχουν πάψει να εμπνέουν. Κόντρα στους καιρούς εμείς πιστεύουμε και στην πολιτική και στις ιδέες. Και θέλουμε ν’ αλλάξουμε αυτή την κρίση εμπιστοσύνης προς αυτές. Σε αυτές τις συνθήκες θεωρούμε πως η διάκριση Αριστεράς-Δεξιάς όχι μόνο δεν είναι ξεπερασμένη όπως διατείνονται ορισμένοι, στρώνοντας ουσιαστικά τον δρόμο για την άκρα δεξιά, αλλά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, καθώς αποτυπώνει τις συγκρουόμενες απαντήσεις στα κρίσιμα προβλήματα της εποχής. Υπό αυτούς τους όρους, η σύγκλιση των τριών ρευμάτων της Αριστεράς του 20ού αιώνα, της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας, αναδεικνύεται σε κρίσιμη πολιτική αναγκαιότητα.

Οι τρεις αυτές δυνάμεις διαμορφώθηκαν μέσα από διαφορετικές ιστορικές διαδρομές και συμπυκνώνουν διακριτές προτεραιότητες: η πρώτη την εμπειρία της διακυβέρνησης, του φιλοευρωπαϊσμού και του κοινωνικού κράτους, η δεύτερη τη διεκδίκηση βαθύτερων κοινωνικών μετασχηματισμών και την ώσμωση με τα νέα κοινωνικά κινήματα, η τρίτη την επίγνωση των ορίων του πλανήτη και την ανάγκη ενός βιώσιμου μοντέλου ανάπτυξης. Οι διαφορές τους δεν μπορούν να αποσιωπηθούν ούτε και να εξομαλυνθούν τεχνητά. Αφορούν στη στάση απέναντι στην αγορά, στο εύρος της κρατικής παρέμβασης, στην έννοια της ανάπτυξης και στη μεθοδολογία της πολιτικής αλλαγής. Ωστόσο, οι σημερινές ιστορικές συνθήκες καθιστούν τις διαφορές αυτές όχι πλέον ανυπέρβλητα εμπόδια αλλά πεδία δημιουργικής σύγκλισης.

Η σύγκλιση αυτή υπαγορεύεται από τις νέες πραγματικότητες και συνιστά το νέο σύγχρονο πολιτικό υποκείμενο που θα μπορέσει να προβάλλει πειστικές θέσεις που θα απαντούν στις ανάγκες και τα προβλήματα των πολιτών. Γιατί σήμερα, η ανάγκη για σύγκλιση δεν αφορά μόνο την ανταλλαγή ιδεών ή τον προγραμματικό διάλογο αλλά τη συγκρότηση μιας ενιαίας πολιτικής δύναμης με ικανότητα διακυβέρνησης. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ο προοδευτικός πόλος καταγράφει υποχώρηση ή και περιθωριοποίηση. Η ευρωπαϊκή εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει ότι χωρίς συνεκτικές προοδευτικές πλειοψηφίες, οι κοινωνίες διολισθαίνουν είτε σε νεοφιλελεύθερες είτε σε ακροδεξιές  επιλογές. Ακριβώς γι’ αυτό, η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική επιλογή, αλλά όρο επιβίωσης και προοπτικής για την ίδια την Ευρώπη. Μόνο μέσα από μια νέα ενιαία και αξιόπιστη πολιτική έκφραση μπορεί να ανακτηθεί η κοινωνική επιρροή, να διαμορφωθούν πλειοψηφίες και να διατυπωθεί ένα πειστικό σχέδιο για το μέλλον.

Το ιστορικό δίλημμα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση», που σφράγισε και δίχασε την ευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ό αιώνα, δεν μπορεί πλέον να καθοδηγεί τις επιλογές του παρόντος. Οι σύγχρονες προκλήσεις υπερβαίνουν αυτούς τους διαχωρισμούς και απαιτούν νέες ιδεολογικές συνθέσεις αλλά και οργανωτικές αποκρυσταλλώσεις. 

Η σύγκλιση των τριών ρευμάτων, λοιπόν, δεν μπορεί να γίνει με όρους του προηγούμενου αιώνα, αλλά με μια νέα πολιτική λογική που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής: δημοκρατική, εφαρμόσιμη και ταυτόχρονα μετασχηματιστική. Σήμερα, η πρόκληση δεν είναι η επιλογή ανάμεσα στη σταδιακή αλλαγή και τη ρήξη, αλλά η σύνθεσή τους σε μια νέα πολιτική στρατηγική. Οι σύγχρονες συνθήκες απαιτούν μεταρρυθμίσεις προς όφελος των πολλών, αλλαγές με βάθος και διάρκεια, που να ανοίγουν δρόμους για ουσιαστικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς, καθώς και ρήξεις όπου οι δομές εξουσίας αναπαράγουν ανισότητες και αδιέξοδα. Γιατί για την σύγχρονη Αριστερά η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού αλλά η διεύρυνση των ορίων του εφικτού.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η σοσιαλδημοκρατία οφείλει να απομακρυνθεί από τις λογικές διαχείρισης και να συναντηθεί με το πνεύμα του ριζοσπαστισμού στην αντιμετώπιση των ανισοτήτων και της διαφθοράς· η ριζοσπαστική και ανανεωτική Αριστερά να επεξεργαστεί ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες πολιτικές για την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη θεσμική ανασύνταξη της χώρας· και η πολιτική οικολογία να ενσωματωθεί στον πυρήνα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης που θα συνδυάζει βιωσιμότητα, ενεργειακή ασφάλεια και κοινωνική δικαιοσύνη.

Σε μια εποχή στην οποία οι κοινωνικές, τεχνολογικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις απαιτούν μια συνεκτική πρόταση προοδευτικής διακυβέρνησης, η σύγκλιση των τριών αυτών δυνάμεων δεν μπορεί να αποτελεί μια τεχνητή συγκόλληση, ένα κολάζ θέσεων ή μια συγκυριακή επιλογή, αλλά μια διαδικασία σύνθεσης εμπειριών και σχεδιασμών για το μέλλον, μία πράξη πολλαπλασιασμού και όχι άθροισης. Απέναντι στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού  αλλά και του κοινωνικού αυτοματισμού, ιδιαίτερα στα μεσαία στρώματα, που μεταθέτει την ευθύνη της φτώχειας στους ίδιους τους φτωχούς, χρειάζεται ένα σχέδιο μακράς πνοής που θα συνέχει την Αριστερά της Νέας Εποχής: την Κυβερνώσα Αριστερά που αναζητούν σήμερα οι προοδευτικοί πολίτες στον τόπο μας.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά θέτει ως πρωταρχικό στόχο την εξασφάλιση της ειρήνης και του Διεθνούς Δικαίου σε έναν κόσμο αστάθειας και αυξανόμενων πολέμων.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά απευθύνεται σε μια κοινωνία που δοκιμάζεται σκληρά και συνάμα αναζητεί εναλλακτικές ιδέες και κυρίως λύσεις. Ο κοινωνικός αποκλεισμός και η ιδεολογία του κοινωνικού αυτοματισμού είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί της και δεν συναινεί να υπάρχει κανένας και καμία κοινωνικά αποκλεισμένος/αποκλεισμένη.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά υπόσχεται την λειτουργία των θεσμών της δικαιοσύνης ώστε να αποκατασταθεί η αίσθηση δικαίου στους πολίτες.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά θα οικοδομήσει τις κοινωνικές δομές, και πρώτα απ’ όλα τους θεσμούς υγείας και εκπαίδευσης, στις οποίες όλοι οι πολίτες θα έχουν ισότιμη πρόσβαση.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά μάχεται ενάντια στο μισογυνισμό, στα έμφυλα στερεότυπα και στις διακρίσεις. 

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά έχει ως πρότερο μέλημα της την ισότητα. Και μπροστά στην εφαρμογή της ισότητας των ευκαιριών δεν λησμονεί την ανισότητα των αφετηριών, γιατί πιστεύει πως κάθε άνθρωπος αξίζει να ανταμείβεται σύμφωνα με τα προσόντα, τις γνώσεις και τις δεξιότητές του, αλλά συνάμα και πως κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτως προσόντων, γνώσεων, ικανοτήτων και δεξιοτήτων δικαιούται να έχει μια θέση στην κοινωνία.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά πρεσβεύει το σεβασμό της ζωής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με έμφαση σε όσες και όσους κινδυνεύουν από τις διεθνείς συγκρούσεις.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά καλείται να διαδραματίσει με ευθύνη έναν καίριο ρόλο στο διεθνές πεδίο, όπου ο πόλεμος των αγορών παράγει διαρκώς γεωπολιτικές κρίσεις, όπου οι εθνικές οικονομίες ακολουθούν τις απαιτήσεις του πολέμου αντί να αντιμετωπίζουν τις κοινωνικές ανισότητες και την κλιματική κρίση. Πρωτίστως, όμως,καλείται να διαμορφώσει ένα νέο δίκαιο κοινωνικό συμβόλαιο με τους μη ευνοημένους των αγορών, τους μισθωτούς και τα φθίνοντα μεσαία στρώματα που αγωνιούν για το αύριο, τον αγροτικό κόσμο που δοκιμάζεται σκληρά τα τελευταία χρόνια, τη νέα γενιά της επισφάλειας που ως λύση στα αδιέξοδά της βλέπει είτε τη φυγή στο εξωτερικό είτε την απασχόλησή της σε υποαμειβόμενες και με προβληματικές συνθήκες εργασίες, τα άτομα που έρχονται καθημερινά αντιμέτωπα με έμφυλες ή φυλετικές διακρίσεις και κοινωνικά στερεότυπα που τα εκτοπίζουν από την κοινωνία.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά καλείται να αφουγκραστεί τους νέους και την κοινωνία συνολικά και να διαμορφώσει μια ανανεωμένη συνεκτική αφήγηση που θα δίνει νόημα στις ζωές όλων, θα απαντά στην πρόδηλη ανάγκη μιας ευρείας έντιμης συμμαχίας και θα επιτρέπει στους ανθρώπους κάθε γενιάς, και πρώτα απ’ όλα στους νέους, να εμπνευστούν και πάλι από την πολιτική.

✓ Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά χρειάζεται να διατυπώσει ρεαλιστικές προτάσεις και ένα όραμα για το μέλλον, που δεν παραπέμπει σε ουτοπικούς κόσμους, αλλά που θα διαγράφει ένα πειστικό αύριο στους πολίτες.

Ξέρουμε πολύ καλά πως τα προγράμματα και οι υποσχέσεις από μόνα τους δεν αρκούν, συνάμα πρέπει να μας κινεί ένα όραμα για τον κόσμο του αύριο, μια σαφώς διατυπωμένη πρόταση που να συνδυάζει τον ρεαλισμό με τη ριζοσπαστική ευαισθησία απέναντι στην τεχνοκρατική διαχείριση της πολιτικής κρίσης. Σε αυτή την κατεύθυνση, η Κυβερνώσα Αριστερά διεκδικεί  τη συγκρότηση μιας νέας προοδευτικής πλειοψηφίας, η οποία θα αντιμετωπίζει το βασικό ερώτημα της εποχής: τι πρέπει να γίνει για να μπορούν οι πολίτες να ζουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια, ισότητα, δικαιοσύνη και προοπτική;

Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά διεκδικεί  μια κοινή πολιτική απάντηση που θα:

➢ Δίνει προτεραιότητα στην ενίσχυση του κόσμου της εργασίας, στη μείωση των ανισοτήτων, στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην αναδιανομή των εισοδημάτων, στην εξάλειψη των έμφυλων, φυλετικών και κοινωνικών διακρίσεων, στα ανθρώπινα δικαιώματα και στη διασφάλιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας,

➢ υπερασπίζεται τα δημόσια αγαθά – την ενέργεια, το νερό, το περιβάλλον – ως θεμέλια συλλογικής ασφάλειας,

➢ προστατεύει το δημόσιο συμφέρον, την υγεία, την εκπαίδευση, τον πολιτισμό,

➢ ενισχύει τη δημοκρατία, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία, την ισότιμη εκπροσώπηση και μεταχείριση, ως προϋποθέσεις εμπιστοσύνης,

➢ προωθεί ένα κράτος δίκαιο και ισχυρό, όπου η παροχή κοινωνικών υπηρεσιών εγγυάται την ασφάλεια ζωής και κοινωνικής προοπτικής με πόρους που θα αντλούνται και από τη φορολογία των υπερκερδών, αλλά κυρίως από την προοδευτική φορολογία, 

➢ εγγυάται αξιοπρεπείς μισθούς και ασφαλείς συνθήκες εργασίας.

➢ δεσμεύεται για την ενίσχυση των πρωτοβουλιών για τα κοινά και την αλληλέγγυα οικονομία,

➢ και στηρίζει ένα κράτος αποκεντρωμένο με ισχυρούς Αυτοδιοικητικούς Θεσμούς. 

Ποιος είναι ο κόσμος μας σήμερα;

Η διεθνής πραγματικότητα

Σήμερα το διεθνές σύστημα χαρακτηρίζεται από τεράστια ρευστότητα, με κυρίαρχα τα στοιχεία της πολυπολικότητας και της μεταβλητής γεωπολιτικής δυναμικής, της ταυτόχρονης ύπαρξης δυνάμεων συνεργασίας και αντιπαλότητας. Εδώ και πολλά χρόνια, αλλά ιδιαίτερα μετά τη δεύτερη εκλογή του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, διαμορφώνεται ένα περιβάλλον βαθιάς αβεβαιότητας και αστάθειας. Μετράμε ήδη εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, τη γενοκτονία στη Γάζα, τη στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, και τους βομβαρδισμούς στο Λίβανο. Η επιβολή από τον Τραμπ δασμών σε αντιπάλους και συμμάχους, το διαβόητο Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα, οι απειλές κατά της Γροιλανδίας,  ο στραγγαλισμός της Κούβας, οι απαγωγές ηγετών και η απροκάλυπτη ενίσχυση των ακροδεξιών κομμάτων της Ευρώπης διαμορφώνουν μια εικόνα ρήξης με τη μέχρι σήμερα γνώριμη κατάσταση της διεθνούς πραγματικότητας και αναγγέλλουν την έλευση μιας πρωτόγνωρης και άκρως αντιδραστικής τάξης πραγμάτων. Οι ΗΠΑ, από ένα πανίσχυρο κράτος που θεωρούσε την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ενότητας προϋπόθεση και για τη δική του ασφάλεια, σήμερα μετατρέπεται σε κράτος-ταραξία που βλέπει την Ευρώπη ως τον μεγαλύτερο αντίπαλό του, δίπλα στην Κίνα. Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθούν οι εκθετικά αυξανόμενες δαπάνες για πολεμικό υλικό, το πρόγραμμα Re-arm Europe που απορροφά τεράστια κονδύλια τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε κοινωνικά προγράμματα, η ολοένα και πιο συχνή χρήση της ορολογίας για χρήση πυρηνικών όπλων, και η γενικευμένη επιτήρηση των πολιτών.

Παράλληλα, και η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια τετραπλή κρίση: κοινωνική ανισότητα, αποβιομηχάνιση, άνοδο της Ακροδεξιάς και κρίση της δημοκρατικής αντιπροσώπευσης. Η αδράνεια της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στα μείζονα αυτά θέματα αφήνει έδαφος στον αντιευρωπαϊσμό και έναν πολιτικό λόγο περί «ευρωπαϊκής παρακμής». Η κριτική στις ανεπάρκειες της σημερινής ευρωπαϊκής ηγεσίας είναι αναμφίβολα αναγκαία. Το ίδιο αναγκαία είναι και η ανατροπή ενός κλίματος που υπονομεύει τις προοδευτικές και φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις, με δεδομένο μάλιστα ότι οι κανόνες του αναγκαστικού διεθνούς δικαίου δεν έχουν αλλάξει και ότι η περιφερειακή και διεθνής οργάνωση εξακολουθούν να εκπροσωπούνται κυρίως από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στον απολογισμό των τελευταίων εξελίξεων είναι θετικό το γεγονός ότι, διστακτικά αλλά σταθερά, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης κινητοποιούνται δυνάμεις, οι οποίες ζητούν πιο επιτακτικά την πολιτική ενοποίησή της, στο δρόμο που έχουν χαράξει εδώ και πολλά χρόνια ορισμένοι ριζοσπάστες αριστεροί και σοσιαλδημοκράτες ηγέτες. Η ανασυγκρότηση μιας προοδευτικής ευρωπαϊκής στρατηγικής αποτελεί βασική προϋπόθεση για μια δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη. Ενωμένες οι δυνάμεις των τριών ρευμάτων της ευρωπαϊκής Αριστεράς οφείλουν να βρουν κοινό βηματισμό σε καινοτόμα μονοπάτια που αφορούν τα μεγάλα ζητήματα της περιφερειοποίησης και παγκοσμιοποίησης, προκειμένου να καταθέσουν μια πραγματικά προοδευτική, εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στην τραμπική αμφισβήτηση του Διεθνούς Δικαίου. 

Η ελληνική πραγματικότητα

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε μια νέα ιστορική καμπή. Οι διαδοχικές κρίσεις της τελευταίας δεκαπενταετίας – οικονομική, υγειονομική, ενεργειακή, οικολογική και θεσμική –  έχουν μεταβάλει βαθιά τη σχέση των πολιτών με το κράτος, την οικονομία και τη δημοκρατία. Ένα διάχυτο αίσθημα αγωνίας διαπερνά την καθημερινότητα των πολλών, και κυρίως των νέων ανθρώπων που αδυνατούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους. Η ανασφάλεια, η ιδεολογική ρευστότητα, η σύγκρουση οικονομικών συμφερόντων και η συνακόλουθη παραγωγή ανισοτήτων και πολιτισμικών φοβικών συμπεριφορών, καθώς και η υποχώρηση της αξίας του γνωστικού κεφαλαίου, βιώνονται από την πλειονότητα των πολιτών και συγκλίνουν σε μια ισχυρή κοινωνική ζήτηση για κράτος δικαιοσύνης και πρόνοιας. Αυτή η κοινωνική πλειοψηφία των προοδευτικών πολιτών αναζητά σήμερα την πολιτική εκπροσώπησή της.

Η ανάγκη για μια νέα προοδευτική σύνθεση στην Ελλάδα δεν προκύπτει μόνο από τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά και από τις βαθιές ιδιομορφίες της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Τα διαφορετικά ρεύματα της Αριστεράς στη χώρα -η σοσιαλδημοκρατία, η ριζοσπαστική Αριστερά και η πολιτική οικολογία- έχουν διαμορφωθεί μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η διαφθορά, το πελατειακό κράτος και η αδύναμη παραγωγική βάση υπονόμευσαν διαχρονικά τόσο την ανάπτυξη όσο και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Η φυγή των νέων στο εξωτερικό, η συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής, η εξάρτηση από ένα μοντέλο φθηνής και μονοδιάστατης ανάπτυξης, καθώς και οι αυξανόμενοι ενεργειακοί και περιβαλλοντικοί περιορισμοί, καταδεικνύουν τα όρια του σημερινού παραγωγικού προτύπου. Ταυτόχρονα, η τεχνολογική μετάβαση και η ενεργειακή πίεση καθιστούν την οικολογική διάσταση κεντρική και όχι συμπληρωματική.

Η σύγκλιση αυτών των ρευμάτων στο ελληνικό πολιτικό περιβάλλον δεν είναι ούτε εύκολη ούτε αυτονόητη. Είναι, όμως, απολύτως αναγκαία. Γιατί χωρίς αυτήν, η χώρα θα παραμείνει εγκλωβισμένη σε ένα μοντέλο χαμηλής παραγωγικότητας, άνισης κατανομής πόρων και διαρκούς κοινωνικής ανασφάλειας. Αντίθετα, μια νέα προοδευτική σύνθεση μπορεί να αποτελέσει τη βάση για ένα αξιόπιστο σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, που θα αποκαθιστά την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, θα συγκρατεί τη νέα γενιά και θα ανοίγει δρόμους για μια δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη.

Η επταετής διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας

Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, κοινός τόπος στη δημόσια συζήτηση ήταν η ανάγκη να σταματήσει η παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας και να υπάρξει ένα μοντέλο παραγωγικής ανασυγκρότησης. Σήμερα, 18 χρόνια μετά, βρισκόμαστε σε πολύ χειρότερο σημείο: η παραγωγική αποδιάρθρωση για λίγο μόνο ανακόπηκε και σήμερα συνεχίζει ακάθεκτη. Το μεγαλύτερο μέρος των επενδύσεων κατευθύνεται στον τουρισμό, στα ακίνητα και στο χρηματιστήριο. Το Ταμείο Ανάκαμψης που θα μπορούσε να αποτελέσει εργαλείο ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας μετατράπηκε σε μηχανισμό ενίσχυσης μιας ομάδας επιχειρηματιών που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση: 30 μεγάλες επιχειρήσεις πήραν το 87% των δανείων από το Ταμείο Ανάκαμψης, ενώ έμειναν έξω οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. 

Δίπλα σε αυτές τις μεγάλες επιχειρήσεις υπάρχουν εταιρείες που πλουτίζουν με κρατικό χρήμα, με απευθείας αναθέσεις από υπουργεία και οργανισμούς, αναπαράγοντας το μοντέλο της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας. Παράλληλα, υπάρχουν τομείς που υποχρηματοδοτούνται ή υποστελεχώνονται, με αποτέλεσμα την απαξίωσή τους και την εμφάνιση του ιδιωτικού τομέα να καλύπτει τις αντίστοιχες ανάγκες, σε βάρος των πολιτών που καλούνται να πληρώσουν το τίμημα. Αυτό ακριβώς καταμαρτυρεί το γεγονός ότι οι ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία και την εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι υπερδιπλάσιες από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η πραγματική οικονομία στενάζει από την έλλειψη σχεδιασμού για την ανάπτυξη και την απουσία ενός πλαισίου δανειοδότησης. Ο αγρο-διατροφικός τομέας συρρικνώνεται μαζί με το εισόδημα των αγροτών που εγκαταλείπουν την ύπαιθρο. Η μεταποίηση στην Ελλάδα παραμένει πίσω από τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και υστερεί πολύ σε σχέση με τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ πολλές βιομηχανίες συνεχίζουν να κλείνουν χωρίς να δημιουργούνται νέες. Από την άλλη πλευρά, το σύμπλεγμα «τουρισμός-real estate» έχει φτάσει στα όριά του και ήδη βιώνουμε τις αρνητικές του επιπτώσεις: εκτίναξη των ενοικίων, καταστροφή του περιβάλλοντος και αλλοίωση της φυσιογνωμίας του τόπου, σκληρή εκμετάλλευση των νέων εργαζομένων, εξάντληση των φυσικών πόρων και επιχειρηματική «μονοκαλλιέργεια» (καφέ, μπαρ, εστιατόρια, κλπ.).

Η επταετία Μητσοτάκη δημιούργησε τεράστια χάσματα και ανισότητες. Στέρησε προοδευτικά όλα τα εργαλεία της ανταγωνιστικής υγιούς ανάπτυξης από τη χώρα και της αξιοπρέπειας από τους πολίτες, ενώ εξακολουθεί να υποβαθμίζει την αξία της εργασίας, επιλέγοντας να δωρίζει το όφελος που παράγεται από τις νέες τεχνολογίες και την καινοτομία εξ ολοκλήρου στους επιχειρηματίες και να μην επιβραβεύει τη συμμετοχή των εργαζόμενων σ’ αυτή την επιτυχία. Από την άλλη, η απελευθέρωση της ιδιωτικοποίησης της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, η απροθυμία απορρόφησης κονδυλίων από το Ταμείο Ανάκαμψης για την ενίσχυσή της και η συστηματική της υποχρηματοδότηση, σε απόλυτη ευθυγράμμιση με την αντίστοιχη απίσχναση της Δημόσιας Υγείας, την υποστελέχωση των δημόσιων νοσοκομείων και μονάδων υγείας,αποκαλύπτουν περίτρανα το αντιπαραγωγικό, χωρίς σχεδιασμό και χωρίς μέριμνα για την κοινωνία, μοντέλο διακυβέρνησης της ΝΔ.

Η ακρίβεια που προκύπτει από πολιτικές που διαμορφώνει η «συμμαχία» των καρτέλ με την κυβέρνηση, η εργασιακή και η κοινωνική ανασφάλεια, η στεγαστική κρίση, οι ταπεινωτικοί μέσοι μισθοί, είναι ορισμένα μόνο από τα αποτελέσματα της επταετούς διακυβέρνησης της ΝΔ. Από την άλλη, η παράλυση των πάλαι ποτέ Δημόσιων Οργανισμών, οι απαράδεκτες εργασιακές συνθήκες σε πολλούς χώρους, η διάχυτη διαφθορά στην κοινωνική σφαίρα, η υπονόμευση των ελεγκτικών μηχανισμών και οι παραβιάσεις των ατομικών δικαιωμάτων οδήγησαν ήδη επανειλημμένα σε εγκληματικά επακόλουθα (βλ. Τέμπη, Βιολάντα, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, κλπ.), ενώ παράλληλα ο αυταρχισμός που κρύβεται πίσω από το «επιτελικό» κράτος και η ενίσχυση των δυνάμεων της αντιπολιτικής και της Ακροδεξιάς, αποσυναρμολογούν με καταιγιστικούς ρυθμούς τη δημοκρατία.

Σήμερα, η μόνη κανονικότητα είναι ότι «δεν βγαίνει ο μήνας». Η πολιτική έχει γίνει πολύ προσοδοφόρα για την εξουσία και πολύ δαπανηρή για τους πολίτες. Ένα αδίστακτο πελατειακό σύστημα κατευθυνόμενο από το Μέγαρο Μαξίμου «δεσμεύει» συνειδήσεις υπέρ των οικονομικά ισχυρών και των φίλων της Κυβέρνησης για διευθετήσεις και ρουσφέτια. Το οικονομικό μοντέλο της Δεξιάς είναι ένας συνδυασμός κεϊνσιανισμού για τις τράπεζες και νεοφιλελεύθερων πολιτικών για τον κόσμο της εργασίας. Αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται. Η δική μας πρόταση βασίζεται στην ενίσχυση του κόσμου της εργασίας. 

Προτεραιότητά μας ο κόσμος της εργασίας

Δυστυχώς, στις μέρες μας η εργασία δεν εγγυάται ένα καλό βιοτικό επίπεδο. Η τιμή της έχει πέσει κάτω από το κόστος αναπαραγωγής της. Στα προηγούμενα χρόνια φτωχοί ήταν κυρίως οι άνεργοι. Σήμερα, 1,5 εκατ. μισθωτοί στη χώρα μας είναι φτωχοί, παρότι έχουν δουλειά. Το πρεκαριάτο, δηλαδή η μεγάλη μερίδα εργαζομένων, κυρίως νέοι άνθρωποι, που ζει υπό καθεστώς επισφάλειας, προσωρινών συμβάσεων, «ευέλικτης» απασχόλησης και ανεπαρκούς κοινωνικής προστασίας, αποτελεί μια νέα μορφή σύγχρονου προλεταριάτου που γεννήθηκε μέσα από τη νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση της εργασίας. Πρόκειται για μια κοινωνική ομάδα χωρίς σταθερό εισόδημα, χωρίς συλλογική εκπροσώπηση και χωρίς ορατό μέλλον, συνθήκες που αναπαράγουν ανισότητες και περιορίζουν τη δημοκρατική συμμετοχή. Επιπλέον, η Γενιά Ζ ενηλικιώθηκε σε μια διαφορετική αλλά εξίσου διαβρωτική συνθήκη, όπου το κόστος κατοικίας και διαβίωσης ψαλιδίζει τις προοπτικές της ζωής της πριν καν αυτές προλάβουν να ξεδιπλωθούν.

Ωστόσο, παρά τους αντίθετους νεοφιλελεύθερους ισχυρισμούς, η εργασία εξακολουθεί να είναι το κυρίαρχο μέσο παραγωγής και αναδιανομής του πλούτου, και η διεκδίκηση σταθερότητας και αξιοπρέπειας στον τομέα αυτό δεν αποτελεί απλώς ένα οικονομικό αίτημα, αλλά θεμελιώδες ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Τούτη η παραδοχή υπαγορεύει τις εξής πολιτικές επιλογές:

➢ Καθιέρωση του 35ωρου χωρίς μείωση των μισθών,

➢ πλήρης επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων

➢ εκτεταμένοι έλεγχοι στην αγορά εργασίας,

➢ στήριξη επενδύσεων που αφορούν ποιοτικές, σχετικά σταθερές και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας,

➢ κατοχύρωση εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους στις ψηφιακές πλατφόρμες και στη διανομή,

➢ καθολική κοινωνική ασφάλιση, αξιοπρεπείς μισθοί και ισχυρό κοινωνικό κράτος,

➢ κατοχύρωση και επέκταση του δικαιώματος των αδειών για οικογενειακούς και ιατρικούς λόγους. 

Οι κοινωνικές αναφορές και οι συμμαχίες μας

Τα κυρίαρχα κοινωνικά συναισθήματα στην εποχή μας είναι το άγχος, η ανασφάλεια και ο φόβος. Άγχος και ανασφάλεια για το εισόδημα, για τη στέγη, για την εργασία, για τα παιδιά, για τη λειτουργία του κράτους, φόβος για το αν η καθημερινότητα θα χειροτερέψει. Σε αυτό το περιβάλλον, οι πολίτες κινητοποιούνται από απλά αλλά ουσιαστικά ερωτήματα: Πώς μπορώ να ζω σε μια χώρα που κυβερνάται από το ρουσφέτι, την ανομία και τη διαπλοκή; Πώς μπορώ να ανακτήσω τον έλεγχο και την αξιοπρέπεια της ζωής μου; Αυτή είναι η πραγματική αγωνία της νέας κοινωνικής πλειοψηφίας: το γεγονός ότι οι άνθρωποι αισθάνονται καθηλωμένοι, ότι δεν μπορούν να σχεδιάσουν, να εξελιχθούν, να δημιουργήσουν. Και αυτό το συναίσθημα δεν αφορά μόνο τους μη ευνοημένους/ες των αγορών, αλλά και τα μεσαία, τα αγροτικά στρώματα και προπαντός τους νέους και τις νέες, όλες και όλους που αντί να ανέρχονται υποβιβάζονται, που αισθάνονται αόρατοι/ες και δέσμιοι/ες μιας αδρανούς σταθερότητας, η οποία δεν παράγει αποτέλεσμα. Αυτούς τους πολίτες θέλουμε να εκπροσωπήσουμε και η απάντησή μας στον φόβο και στην ανασφάλεια είναι η ανάκτηση μιας ζωής αξιοβίωτης, με σεβασμό για τα μεσαία στρώματα, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους δημόσιους υπαλλήλους, για τους αυτοαπασχολούμενους μικρομεσαίους στο λιανεμπόριο,για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στον ιδιωτικό τομέα που απαιτούν δίκαιες αμοιβές και συνθήκες εργασίας, για τους χαμένους της παγκοσμιοποίησης και των ασύδοτων αγορών.Δεν αιθεροβατούμε. Αλλά και δεν υπερβάλλουμε όταν σημειώνουμε πως τα τέσσερα πέμπτα της κοινωνίας ακολουθούν καθοδική κοινωνική κινητικότητα και το ένα πέμπτο συνεχίζει την ανοδική του κινητικότητα σε βάρος όλων των άλλων. 

Δεν είμαστε αλάθητοι, αλλά ταυτόχρονα είμαστε περήφανοι για το παρελθόν και για τους αγώνες μας. Κυρίως όμως μας ενδιαφέρει το παρόν και το μέλλον των συμπολιτών μας. Γι’ αυτό, ζητούμε τη συμμετοχή και την στράτευση των προοδευτικών πολιτών σ’ αυτή την προσπάθεια ανατροπής της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας, που εμφανίζει την «τεχνοκρατική διαχείριση» ως τον μοναδικό ορίζοντα του εφικτού. Δημοκρατία χωρίς όραμα και χωρίς συμμετοχή είναι καχεκτική δημοκρατία. Γνωρίζουμε καλά τις δυσκολίες εφαρμογής τέτοιων πολιτικών, αλλά οι δυσκολίες αποτελούν κίνητρο και όχι λόγο υποχώρησης. Η απόδειξη του εφικτού βρίσκεται στην παρακαταθήκη των προοδευτικών κινημάτων: «Αυτοί τα κατάφεραν τότε. Μπορούμε να τα καταφέρουμε και εμείς σήμερα – και θα το κάνουμε», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Μπέρνι Σάντερς αναφερόμενος στις ριζοσπαστικές τομές που μετασχημάτισαν στο παρελθόν την κοινωνία.

Σε μια εποχή κατά την οποία οι πολίτες έχουν κορεσθεί από υποσχέσεις και πλέον δεν τρέφουν προσδοκίες, η πραγματική πολιτική πρόκληση είναι να ενεργοποιηθεί ένας νέος πατριωτισμός, δημοκρατικός, συμπεριληπτικός και συνταγματικός. Ένας νέος πατριωτισμός που θα μετατρέψει τους πολίτες σε δρώσα δύναμη, σε συμμέτοχους και συμμέτοχες, συνδιαμορφωτές και συνδιαμορφώτριες της ιστορίας, και όχι σε άβουλους θεατές της. Ένας πατριωτισμός που θα διαπερνά την κοινωνία και  θα διαπνέεται από εκείνη τη ριζοσπαστική ευαισθησία για τους αδύναμους της κοινωνίας και για τους νέους, θα αντιστρατεύεται κάθε μορφή αδικίας και αποκλεισμού, αναγνωρίζοντας ότι η αγάπη για τον τόπο είναι άρρηκτα δεμένη με τον σεβασμό στην αξία της ζωής, κάθε ζωής, και ταυτοχρόνως θα εμπνέεται από την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ένας πατριωτισμός που θεμελιώνεται στην κοινωνική αλληλεγγύη και στο κοινό αίσθημα για την κοινή τύχη όσων εργάζονται και δημιουργούν σ’ αυτόν τον τόπο. Μια στράτευση που δεν υποτιμά τους δείκτες της οικονομίας, αλλά τους αξιοποιεί για την ενίσχυση των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, των νέων ανθρώπων, των δημόσιων υποδομών, της Εκπαίδευσης και της υγείας, της ευημερίας  όλων στο πλαίσιο μιας δίκαιης κοινωνίας.

Η γενιά της Ψηφιακής Εποχής

Οι νέες και οι νέοι σήμερα αντιμετωπίζουν μία τριπλή πρόκληση: τις ολοένα και πιο υποβαθμισμένες εργασιακές συνθήκες και το υψηλό κόστος ζωής, την κλιματική κρίση και την ανάδειξη ενός κόσμου όπου η ψηφιακότητα μετασχηματίζει τα πάντα αναγκάζοντας τους να προσαρμοστούν σε μία ριζικά νέα καθημερινότητα. Αυτά τα προβλήματα τα αντιμετωπίζει το σύνολο των πολιτών, επηρεάζουν, όμως, με πολύ διαφορετικούς τρόπους τις νέες και τους νέους, αφού καθένα από αυτά κάνει ακόμη πιο αβέβαιο το μέλλον τους.

Ταυτόχρονα οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και η ουσιαστική αδιαφορία των καθιερωμένων πολιτικών κομμάτων για τα προβλήματα των νέων, οδήγησε πολλούς νέους και πολλές νέες σε περιθωριοποίηση, σε έναν ατομισμό και σε αδιαφορία –και συχνά στην απόρριψη – για τις διεργασίες στο κεντρικό πολιτικό σύστημα. Έχει, δε, σημασία, να επισημανθεί πως ενώ υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα της νεολαίας που αγωνίζεται και επεξεργάζεται ριζοσπαστικές λύσεις για τα προβλήματα, υπάρχουν, ταυτόχρονα, και πολλές ενδείξεις πως οι ιδέες της ακροδεξιάς βρίσκουν γόνιμο έδαφος ιδιαίτερα στις νεότερες ηλικίες, ακόμη και στα σχολεία.

Η νεολαία μπορεί και πρέπει να αποτελέσει κρίσιμο παράγοντα για την ανάπτυξη, τη δημοκρατία και την πολιτική αλλαγή. Σε αυτή την κατεύθυνση να δεσμευτούμε για μία δέσμη προτάσεων που θα αποτελέσουν το πρώτο βήμα αυτού του διαλόγου με τις νέες και τους νέους:

• ​Έμφαση στην αξία της εργασίας με κοινωνική δικαιοσύνη, ως βασικού παράγοντα ανατροπής της «φθηνής ανάπτυξης». Κρίσιμο στοιχείο είναι η ποιότητα, που συνδέει την ποιοτική δημόσια εκπαίδευση, την ποιοτική υγεία με την κοινωνική ευημερία και την ανάπτυξη συνολικά. 
• ​Να υπερασπιστούμε τους εργαζόμενους κατοχυρώνοντας τις συνθήκες αλλά και το μισθολογικό τους καθεστώς.
• ​Να υπάρχουν γενναίες παροχές για όσους αποφασίζουν να μετακινηθούν από τις μεγάλες πόλεις και να ζήσουν σε πόλεις με πληθυσμό μικρότερο από 30.000 κατοίκους.
• ​Ειδική κάρτα για όλες και όλους μέχρι και 30 ετών, ώστε να έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε θεατρικές παραστάσεις, κινηματογράφους, και εκθέσεις.
• ​Να γίνει το σχολείο μία καθημερινότητα που αφορά τις μαθήτριες και τους μαθητές και όχι να συνεχίζεται μία κατάσταση που τους απωθεί. 
• ​Τα προγράμματα σπουδών να αντανακλούν τις νέες πραγματικότητες και να ανταποκρίνονται στις ανάγκες κοινωνικοποίησης και δημιουργικότητας των μαθητριών και μαθητών. 
• ​Οι Πανελλήνιες εξετάσεις σταδιακά να καταργηθούν. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται το άγχος των νέων για τουλάχιστον δύο χρόνια, η ακύρωση της Γ Λυκείου, τα τεράστια ποσά που δαπανούν οι οικογένειες για την προετοιμασία, για ένα σύστημα που συχνά οδηγεί τους υποψηφίους σε ειδικότητες που δεν τους ενδιαφέρουν.
• ​Να είναι πραγματικά δωρεάν η φοίτηση με πολλαπλή οικονομική ενίσχυση των φοιτητριών και φοιτητών.
• ​Να αξιοποιηθεί με ειδικές ρυθμίσεις το εξαιρετικής ποιότητας ερευνητικό προσωπικό που αποτελείται από νέες και νέους επιστήμονες και δεν έχει μόνιμες θέσεις σε πανεπιστήμια και ερευνητικά ιδρύματα.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν ρυθμίσεις που θα λύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέες και οι νέοι. Αποτελούν, όμως, προϋποθέσεις για να αρχίσει ένας ειλικρινής διάλογος ώστε να  συνδιαμορφωθούν οι κατευθύνσεις του νέου πολιτικού υποκειμένου που είναι η σύνθεση της οικολογίας, σοσιαλδημοκρατίας και ριζοσπαστικής αριστεράς.

Η αντιμετώπιση της οικολογικής κρίσης

Η οικολογική κρίση, προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και η ανάγκη για βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων δεν αποτελούν ξεχωριστό πεδίο πολιτικής, αλλά το νέο υλικό όριο της οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής. Η κλιματική κρίση αποτελεί μια δομική πρόκληση που διαπερνά την οικονομία, την κοινωνία, την υγεία, την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής. Οι συνεχιζόμενες φυσικές καταστροφές – δασικές πυρκαγιές, πλημμύρες, παρατεταμένοι καύσωνες, ερημοποιήσεις – είναι εκδηλώσεις μιας επιταχυνόμενης κλιματικής κρίσης και όχι μιας απλής αλλαγής, για την οποία η χώρα μας δεν έχει ακόμη οικοδομήσει επαρκές σύστημα πρόληψης, ετοιμότητας και ανθεκτικότητας. Η οικολογική μετάβαση απαιτεί στρατηγική και πρέπει να είναι δίκαιη, δημοκρατική και συμμετοχική, όχι τεχνοκρατική ή αποσπασματική. Προϋποθέτει ισχυρή πρόληψη και πολιτική προστασία με αξιοποίηση ψηφιακών εργαλείων, αποκεντρωμένες δομές σε δήμους και περιφέρειες, συστηματική αποκατάσταση των φυσικών οικοσυστημάτων, ώστε η χώρα να αποκτήσει πραγματική ανθεκτικότητα απέναντι στις φυσικές καταστροφές.

Παράλληλα, η μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας οφείλει να έχει κοινωνικό και δημοκρατικό χαρακτήρα, με ενίσχυση των ενεργειακών κοινοτήτων, στήριξη μικρών παραγωγών και διαφανή δημόσια λογοδοσία των έργων, ώστε τα οφέλη να επιστρέφουν στις τοπικές κοινωνίες και να μειώνεται το ενεργειακό κόστος για τους πολίτες. Η βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων απαιτεί συμμετοχικούς θεσμούς σε τοπικό επίπεδο, προστασία ευαίσθητων οικοσυστημάτων και κοινωνικά δίκαιους κανόνες χρήσης γης και νερού. Ταυτόχρονα, οι πράσινες υποδομές – από την ενεργειακή αναβάθμιση κατοικιών έως τα έξυπνα δίκτυα ενέργειας και ύδατος – πρέπει να σχεδιάζονται με κοινωνικά κριτήρια, μειώνοντας ανισότητες και ενισχύοντας τη διαφάνεια.

Εμείς εκλαμβάνουμε την οικολογική, την πράσινη και την ενεργειακή μετάβαση όχι ως τεχνοκρατικό σχέδιο, αλλά ως σχέδιο ζωής για την κοινωνία που πρέπει:

➢ Να μειώνει το κόστος ζωής, 

➢ Να δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας και να ενισχύει την περιφερειακή ανάπτυξη,

➢ Να είναι δίκαιο, δημοκρατικό και κοινωνικά συμμετοχικό,

➢ Με επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με συμμετοχή τοπικών κοινωνιών,

➢ Με δημιουργία πράσινων θέσεων εργασίας στην περιφέρεια,

➢ Με προστασία από κλιματικούς κινδύνους και φυσικές καταστροφές,

➢ Με βιώσιμες πόλεις με καλύτερη ποιότητα ζωής,

➢ Με παραγωγικό μοντέλο που συνδυάζει ανάπτυξη και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Η Ψηφιακότητα και η Τεχνητή Νοημοσύνη θέτουν νέα καθήκοντα 

Η επιβεβλημένη από τις αντικειμενικές συνθήκες σύνθεση των τριών ιστορικών κοινωνικών και πολιτικών ρευμάτων του 20ου αιώνα, έχει σήμερα να αντιμετωπίσει μία νέα πραγματικότητα: την Ψηφιακότητα που επανακαθορίζει τα πάντα στις κοινωνίες μας. Η Ψηφιακότητα που είναι κάτι πολύ πιο γενικό από την ΤΝ, αλλάζει συνήθειες, πρακτικές, και αξίες: τον χαρακτήρα της εργασίας, το καθεστώς ιδιοκτησίας για την παραγωγή των υλικών που χρειάζεται η λειτουργία της Τεχνητής Νοημοσύνης, τη ζωή στις πόλεις. Τίποτα πια δεν θυμίζει τον παλαιότερο τρόπο επικοινωνίας των πολιτών. Η επιτήρηση των πολιτών, από το βαθύ κράτος σε συνεργασία με ιδιωτικές εταιρείες αλλά και η καταγραφή κάθε πτυχής της καθημερινότητας μας, αποτελεί μία πρωτόγνωρη απειλή για τη δημοκρατία. Μετασχηματίζει, δε, τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς με τεράστιες συνέπειες για το πολιτικό σύστημα.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) δεν είναι απλώς μια νέα τεχνολογική εξέλιξη. Είναι καταλύτης ισχύος που μετασχηματίζει την παραγωγή, την εργασία, την υγεία, την εκπαίδευση, τις μεταφορές, τη δημόσια διοίκηση και, τελικά, τη λειτουργία της ίδιας της δημοκρατίας. Η πραγματικότητα αυτή απαιτεί πολιτική απάντηση. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν θα χρησιμοποιήσουμε την ΤΝ, αλλά το ποιος θα την ελέγχει, ποιους αυτή θα ελέγχει και ποιους θα εξυπηρετεί. 

Η κοινή μας προοδευτική απάντηση δεν είναι ούτε τεχνοφοβική ούτε άκριτα τεχνοκρατική. Απέναντι στη νεοφιλελεύθερη αντίληψη που αντιμετωπίζει την ΤΝ αποκλειστικά ως εμπόρευμα κάτοχοι του οποίου είναι οι υπερπλούσιοι, ως ιδιωτικό προνόμιο και ανεξέλεγκτο μηχανισμό συγκέντρωσης ισχύος, αντιπαραθέτουμε μια θέση αρχής: η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι παραγωγικός πόρος και αγαθό δημοσίου ενδιαφέροντος  το οποίο, δεδομένων και των κινδύνων που κρύβει η ανεξέλεγκτη ανάπτυξή της, θα πρέπει να ρυθμίζεται και να ελέγχεται από τη δημόσια εξουσία. Βασίζεται σε γνώση που έχει παραχθεί συλλογικά μέσα από δημόσια εκπαίδευση, δημόσια έρευνα, πολιτισμό και επιστήμη. Δεν αποτελεί «δωρεά της ανθρωπότητας» προς τις αγορές· είναι κοινωνικό απόθεμα. 

Αυτό δημιουργεί την ηθική και πολιτική υποχρέωση, η ΤΝ:

➢ Να ρυθμίζεται και να ελέγχεται από τη δημόσια εξουσία

➢ Να διασφαλίζεται η δημόσια, ισότιμη πρόσβαση των πολιτών σε κρίσιμα πορίσματα και εφαρμογές της, ιδίως όταν αφορούν την υγεία, την ασφάλεια, την εκπαίδευση, και τη συμμετοχή στα κοινά. 

Είμαστε με το πρωτείο της δημοκρατίας

Οι πολιτικές μας επικεντρώνονται στην υπεράσπιση της δημοκρατίας έναντι του αυταρχισμού και της αντιδημοκρατίας. Χωρίς δημοκρατία καμία συζήτηση για το δημόσιο συμφέρον δεν μπορεί να γίνεται. Μια δημοκρατία που επικαλείται μόνον τις πολιτικές ελευθερίες και τον πλουραλισμό, αλλά δεν στηρίζει την ισότητα, τη συμμετοχή και το κοινωνικό κράτος, μια δημοκρατία χωρίς κράτος πρόνοιας και ισχυρούς και αξιόπιστους θεσμούς, χωρίς πραγματική λογοδοσία της εξουσίας και χωρίς ενεργό συμμετοχή των πολιτών, μια τέτοια δημοκρατία είναι σχήμα λόγου, ένδυμα χωρίς σώμα και ψυχή. Η δημοκρατία αποκτά το ουσιαστικό περιεχόμενό της, όταν οι πολίτες είναι ενεργοί συμμέτοχοι και συμμέτοχες στη διαμόρφωση των δημοκρατικών θεσμών και νιώθουν ασφάλεια εντός τους. Με άλλα λόγια, η δημοκρατία αποκτά το νόημά της, όταν εκφράζει τη λαϊκή κυριαρχία και όχι τα συμφέροντα των ισχυρών. Η  κυβερνώσα Αριστερά που επιδιώκουμε,  θέλει μια δημοκρατία που με τα λόγια του Ζαν Ζακ Ρουσσώ θα έλεγε πως «κανένας δεν θα πρέπει να είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορεί να εξαγοράσει κάποιον άλλο, και κανένας τόσο φτωχός ώστε να αναγκάζεται να πουλήσει τον εαυτό του».  

Στο πλαίσιο αυτό, απαιτείται: 

➢ Ενίσχυση των θεσμών συμμετοχικής δημοκρατίας

➢ Ουσιαστική ενίσχυση της διάκρισης των εξουσιών

➢ Θεσμικά αντίβαρα που περιορίζουν τη συγκέντρωση εξουσίας στο εκτελεστικό κέντρο

➢ Πλήρης διασφάλιση της θεσμικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης

➢ Διαφανείς και αδιάβλητες διαδικασίες επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης

➢ Συνταγματική κατοχύρωση της διαφάνειας και της λογοδοσίας στη λειτουργία του κράτους και της δημόσιας διοίκησης

➢ Ενίσχυση των ανεξάρτητων αρχών ως εγγυητριών των δικαιωμάτων, της νομιμότητας και του δημόσιου συμφέροντος 

Μόνον έτσι είναι εφικτό να αναστραφεί η δυσπιστία των πολιτών για την πορεία της Δικαιοσύνης στη χώρα μας. Βεβαίως, ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι Ανεξάρτητες αρχές ενισχύουν, αλλά δεν υποκαθιστούν, την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Από την άλλη, η καθιέρωση και η ενίσχυση θεσμών συμμετοχικής δημοκρατίας, όπως δημοψηφίσματα με θεσμικές εγγυήσεις και διαβουλευτικές συνελεύσεις πολιτών, επιτρέπουν την ανάπτυξη διαδικασιών κοινωνικού ελέγχου της εξουσίας χωρίς να ακυρώνουν το πρωτείο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Δίκαιο και  ισχυρό κοινωνικό κράτος

Η ύπαρξη ενός ισχυρού κράτους  αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη δίκαιη ανάπτυξη και την κοινωνική εμπιστοσύνη. Ένα κράτος που αυτοπεριορίζεται στον ρόλο του «νυχτοφύλακα» ή του παθητικού παρατηρητή, ένα κράτος που λειτουργεί ως «επιτελικό» πρόσχημα για τη συγκέντρωση εξουσίας και την παροχή δώρων στο παρασιτικό κεφάλαιο, ένα κράτος απλό «δίχτυ προστασίας» είναι ένα αδύναμο για τους μη ευνοημένους και τους μεσαίους πολίτες. Η πρόοδος δεν μετριέται μόνον με ισολογισμούς, αλλά και με πράξεις που θωρακίζουν την ευημερία. Η δημοκρατία μας αποκτά το ουσιαστικό της νόημα όταν το κράτος μετατρέπεται σε συνεργάτη του πολίτη, ενσωματώνοντας τη ριζοσπαστική ευαισθησία απέναντι στις σύγχρονες διαρθρωτικές αδικίες. 

Στο πλαίσιο αυτό, απαιτείται:

➢ Μετάβαση στο Συνεργατικό Κράτος: Αντικατάσταση του συγκεντρωτικού, πρωθυπουργοκεντρικού μοντέλου από ένα κράτος που ενισχύει την ανεξάρτητη Τοπική Αυτοδιοίκηση και την αυτοοργάνωση των κοινοτήτων.

➢ Θωράκιση των Κοινών Αγαθών: Διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού, της προστασίας της γης, της θάλασσας και του αέρα, με προληπτικά έργα υποδομής (αντιπλημμυρικά κ.ά.) πριν ξεσπάσουν μη αναστρέψιμες συνέπειες της οικολογικής κρίσης.

➢ Ολιστικό Πλαίσιο Ασφάλειας: Κατοχύρωση της εργασιακής, περιβαλλοντικής, επισιτιστικής και ενεργειακής ασφάλειας ως θεμελιωδών δικαιωμάτων και όχι ως κενών συνθημάτων.

Εκπαίδευση, Πολιτισμός και Δημοκρατία​

Η Εκπαίδευση και ο Πολιτισμός αποκτούν ουσιαστικό περιεχόμενο όταν παύουν να θεωρούνται πολυτέλεια για λίγους και λίγες και αναδεικνύεται σε θεμέλιο της πνευματικής και άυλης ανάπτυξης για το σύνολο της κοινωνίας. Η δημοκρατία εμπνέεται από την ευαισθησία των δημιουργών και θωρακίζεται από την κριτική σκέψη των πολιτών. Με άλλα λόγια, το πολιτιστικό κεφάλαιο αποκτά νόημα όταν συνδέεται με την κοινωνία και το δημόσιο συμφέρον και όχι όταν υποτάσσεται στις λογικές της αγοράς και της ιδιωτικοποίησης. 

Στο πλαίσιο αυτό έχουμε ανάγκη από:

➢ Προάσπιση του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης απέναντι στην απελευθέρωση της ιδιωτικοποίησης που βαθαίνει τις κοινωνικές ανισότητες.

➢ Διασφάλιση της αξιοπρέπειας στην εργασία για τους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας, τους ερευνητές καθώς και τους εργαζόμενους στον πολιτισμό, με δίκαιες αμοιβές που αναγνωρίζουν την κοινωνική τους προσφορά.

➢ Διαφανή κριτήρια στη χρηματοδότηση της τέχνης και του πολιτισμού, που θα εγγυώνται ίσες ευκαιρίες πρόσβασης, παράλληλα με ιδιαίτερη μέριμνα για τους νέους και τις νέες δημιουργούς.

➢ Θεσμική θωράκιση της πρόσβασης στα ψηφιακά αγαθά, ώστε η υπεραξία από τις νέες τεχνολογίες και την καινοτομία να επιστρέφει στην κοινωνία και στην εκπαίδευση.

➢ Αποκέντρωση της πολιτιστικής παραγωγής, με τη δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας στην περιφέρεια και με σεβασμό στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον.

➢ Ενίσχυση της συμμετοχικής δράσης των πολιτών στη διαμόρφωση της πολιτιστικής ταυτότητας των τοπικών κοινωνιών.

➢ Πολιτικές ενίσχυσης της αγοράς του βιβλίου. 

Μόνον έτσι είναι εφικτό να αναστραφεί η υποβάθμιση του παιδευτικού μας κεφαλαίου και να οικοδομηθεί ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης για την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό, που οφείλουν να λειτουργούν ως πεδία άσκησης ελευθερίας και κοινωνικής κριτικής, ενισχύοντας τους δεσμούς που ισχυροποιούν την κοινωνική συνοχή.

Ένας κόσμος χωρίς έμφυλες διακρίσεις είναι ένας καλύτερος κόσμος 

Η οπτική του φύλου και τα δικαιώματα των γυναικών αποτελούν κεντρικό άξονα κάθε πολιτικής δύναμης και ιδεολογίας που σέβεται και αγωνίζεται για τις οικουμενικές αξίες της ισότητας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού. Μέχρι σήμερα, μέσα από τις προσπάθειες του φεμινιστικού κινήματος και τις θυσίες αγωνιζόμενων γυναικών κατακτήθηκαν ουσιαστικές αλλαγές και σημαντικά επιτεύγματα που δεν ωφέλησαν μόνο τις γυναίκες, αλλά το σύνολο της κοινωνίας. 

Παρόλα αυτά, οι έμφυλες ανισότητες, η βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών, οι διακρίσεις είτε λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας, έκφρασης ή χαρακτηριστικών φύλου, καθώς και τα δομικά εμπόδια στην εργασία, την υγεία, την εκπαίδευση και την πολιτική συμμετοχή, δεν ανήκουν στο παρελθόν. Είναι σύγχρονες, διαρθρωτικές αδικίες που απαιτούν συνεκτικές, θεσμικά κατοχυρωμένες πολιτικές. 

Την ίδια στιγμή, ο αγώνας για την έμφυλη ισότητα παραμένει ημιτελής αν δεν συμπεριλαμβάνει την ολική προστασία των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Η πλήρης θεσμική αναγνώριση και η θωράκιση κάθε ατόμου απέναντι στις διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας, έκφρασης ή χαρακτηριστικών φύλου, αποτελεί αδιαπραγμάτευτο όρο για μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία. Η ορατότητα, η αυτοδιάθεση και η ισονομία της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας δεν είναι επιμέρους διεκδικήσεις, αλλά θεμελιώδεις πυλώνες της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Οι πολιτικές ισότητας είναι επένδυση στην κοινωνική συνοχή, στη δημόσια υγεία και στη δημοκρατία. Και αυτή ακριβώς τη βούληση εκφράζουμε υποστηρίζοντας την ισότητα ως κεντρικό άξονα κυβερνητικής πολιτικής.

Εδώ χρειάζονται: 

➢ Επένδυση στην οικονομία της φροντίδας στο πλαίσιο ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους: δημόσιες επενδύσεις σε κοινωνικές υποδομές που ανακουφίζουν από το βάρος της φροντίδας, το οποίο επωμίζονται δυσανάλογα οι γυναίκες.

➢ Στο ίδιο πλαίσιο, στοχευμένες πολιτικές για τις μονογονεϊκές οικογένειες, με παροχή πόρων και εργαλείων που διασφαλίζουν την κοινωνική τους ένταξη.

➢ Θεσμική θωράκιση κατά της έμφυλης βίας: δημιουργία υποστηρικτικών δομών για την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου. Τροποποίηση του νόμου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου ώστε η διαδικασία να γίνεται εξωδικαστικά.

➢ Ισχυρό νομικό πλαίσιο που θα περιλαμβάνει τη γυναικοκτονία στον ποινικό κώδικα και θα προωθεί την συναινετική συνεπιμέλεια.

➢ Εμπέδωση της έμφυλης ισότητας στο περιεχόμενο και στις πρακτικές των εκπαιδευτικών θεσμών.

➢ Θεσμική συμμετοχή όσων πλήττονται από  τις έμφυλες ανισότητες στη διαμόρφωση των κοινωνικών πολιτικών.

Η ισότητα των φύλων, η χειραφέτηση όλων των ανθρώπων ανεξαρτήτως βιολογικού ή κοινωνικού φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, η συμπερίληψη και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματά τους αποτελούν θεμέλιο της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι φεμινιστικές πολιτικές δεν αφορούν σε μια ειδική πληθυσμιακή ομάδα αλλά στον ίδιο το δημοκρατικό χαρακτήρα της κοινωνίας, καθώς αγγίζουν την καθημερινότητα όλων μας. 

Τέσσερις πυλώνες προοδευτικής διακυβέρνησης για μια Ελλάδα με λιγότερες ανισότητες

Με βάση την παραπάνω ανάλυση είμαστε σε θέση να καταθέσουμε το περίγραμμα μιας νέας προοδευτικής διακυβέρνησης. 

Αυτό σημαίνει μια νέα σύνθεση:

• με μια δημοκρατία που λειτουργεί με διαφάνεια και κανόνες,
• με ανάπτυξη που δεν καταστρέφει το περιβάλλον και στηρίζει τη ζωή,
• με εργασία που αμείβεται δίκαια, με αξιοπρέπεια και εργασιακά δικαιώματα,
• Με προάσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης απέναντι στην απελευθέρωση της ιδιωτικοποίησης που βαθαίνει τις κοινωνικές ανισότητες,
• με ένα κοινωνικό κράτος που αποτελεί προϋπόθεση και όχι συνέπεια της ανάπτυξης,
• με ενίσχυση της βιομηχανικής, αγροτικής, τεχνολογικής και ψηφιακής παραγωγής,
• με εγγύηση της στέγης και της αξιοπρεπούς κατοικίας,
• με υποστήριξη της υγιούς επιχειρηματικότητας και ιδιαίτερη μέριμνα για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά και για τον κοινωνικό και συνεταιριστικό «τρίτο» τομέα της οικονομίας,
• με εγγύηση της ενέργειας ως δημόσιου αγαθού,
• με εγγύηση για έναν προσβάσιμο και αποκεντρωμένο πολιτισμό,
• με ένα κράτος που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών,
• με συστηματική επένδυση στη γνώση, στην έρευνα και στην καινοτομία,
• με δίκαιο και σταθερό προοδευτικό φορολογικό σύστημα που ενισχύει την παραγωγική επένδυση και την ανακατανομή,
• με ανάπτυξη της κοινωνικής, συνεταιριστικής και κοινωνικής οικονομίας
• και με μια νέα γενιά που θα θέλει και θα μπορεί να μείνει, να εργαστεί και να δημιουργήσει στην Ελλάδα.

Πυλώνας 1: Δημοκρατική διακυβέρνηση και Κράτος Δικαίου

Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στη δημοκρατία αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για κάθε κοινωνική και οικονομική αλλαγή. Στην Ελλάδα, η θεσμική δυσπιστία δεν είναι ένας αφηρημένος θεωρητικός προβληματισμός. Πρόκειται για καθημερινό βίωμα ανισότητας, αδιαφάνειας και συγκέντρωσης ισχύος.

Ο πρώτος πυλώνας στοχεύει στη δημιουργία ενός κράτους που λειτουργεί με κανόνες για όλες και όλους και προστατεύει τον πολίτη απέναντι στην αυθαιρεσία. Σε αυτό το πλαίσιο, το κράτος δικαίου παύει να είναι τεχνική συζήτηση ειδικών και γίνεται προϋπόθεση κοινωνικής ασφάλειας: η βεβαιότητα ότι οι κανόνες ισχύουν για το σύνολο των πολιτών.

Οι βασικές του κατευθύνσεις είναι:

➢ Αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης

➢ Ισχυροί και πραγματικά ανεξάρτητοι ελεγκτικοί θεσμοί

➢ Διαφάνεια στη λειτουργία της εκτελεστικής εξουσίας

➢ Ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης και της συμμετοχής των πολιτών

➢ Πλουραλισμός και  θεσμική προστασία της ενημέρωσης

➢ Κανόνες που περιορίζουν τη συγκέντρωση της οικονομικής και της πολιτικής ισχύος

➢ Νομικό πλαίσιο και υποστηρικτικές δομές για την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου

Πυλώνας 2: Κοινωνική δικαιοσύνη και νέο παραγωγικό μοντέλο

Η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να ζητά ισχυρή κοινωνική προστασία, αλλά ταυτόχρονα απορρίπτει τις αόριστες ρητορικές σύγκρουσης. Αυτό δημιουργεί την ανάγκη για ένα κοινωνικό κράτος νέας γενιάς: ένα κράτος που δεν λειτουργεί μόνο ως μηχανισμός ανακούφισης, αλλά και ως μηχανισμός ασφάλειας και κοινωνικής κινητικότητας. Στόχος του πυλώνα είναι να διαμορφωθεί μια οικονομία που θα επιτρέπει στους ανθρώπους να ζουν από τη δουλειά τους και να σχεδιάζουν το μέλλον τους. Ως χώρα, χρειαζόμαστε επειγόντως να αλλάξουμε κατεύθυνση, υιοθετώντας ένα συμπεριληπτικό παραγωγικό μοντέλο, πέρα από την ενίσχυση της γεωργίας και κτηνοτροφίας, της βιομηχανίας, των μεσαίων επιχειρήσεων της μεταποίησης, τόσο στους παραδοσιακούς τομείς όσο και στους τομείς αιχμής. Ούτως ή άλλως όμως, ανεξαρτήτως παραγωγικών τομέων, οφείλουμε να επαναφέρουμε την αίσθηση της αξιοπρέπειας στην εργασία και να διασφαλίσουμε τη δίκαιη κατανομή της υπεραξίας που παράγει η τεχνητή νοημοσύνη και η καινοτομία, με γνώμονα τη συλλογική ευημερία, σε ευθυγράμμιση με την υγιή και δίκαιη ανάπτυξη που βασίζεται στη μείωση των ανισοτήτων και όχι στην αύξησή τους, όπως συμβαίνει σήμερα. Συγχρόνως, η θωράκιση της Δημόσιας Εκπαίδευσης και Υγείας δεν συνιστά απλώς κοινωνική υποχρέωση, αλλά τη βάση του εθνικού σχεδιασμού· γι’ αυτό, η είναι αναγκαία η στρατηγική διοχέτευση των δημόσιων πόρων στην προάσπιση και διεύρυνση των κοινών αγαθών και στη διαφάνεια, κλείνοντας οριστικά τον κύκλο της συστηματικής τους υποβάθμισης.

Ο δεύτερος πυλώνας στοχεύει σε μια οικονομία που παράγει ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη. Οι βασικές του κατευθύνσεις είναι:

➢ Αξιοπρεπείς μισθοί και προστασία της εργασίας στη νέα οικονομία.

➢ Πολιτικές στέγασης και πρόσβασης των νέων σε κατοικία.

➢ Καινοτόμος και υγιής επιχειρηματικότητα με επίκεντρο τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, τις επιχειρηματικές πρωτοβουλίες των νέων και τις νεοφυείς επιχειρήσεις, αλλά και την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία.

➢ Έλεγχος των ολιγοπωλίων που αυξάνουν το κόστος ζωής.

➢ Επενδύσεις σε παραγωγικούς τομείς που δημιουργούν ποιοτικές θέσεις εργασίας.

➢ Κίνητρα στην υγιή μεγάλη και μικρομεσαία επιχειρηματικότητα που επανεπενδύει τα κέρδη της.

Πυλώνας 3:  Πράσινη και ψηφιακή μετάβαση με κοινωνικό όφελος

Ο ψηφιακός μετασχηματισμός των κοινωνιών μας, η αξιοποίηση του νέου κύματος τεχνολογικής προόδου με τις εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης και των αυτοματισμών,εντάσσεται σε ένα συλλογικό σχέδιο με τρόπο που να εγγυάται τη συνολική ευημερία και ασφάλεια. Η πράσινη και ψηφιακή μετάβαση μπορεί να γίνει κοινωνικά πλειοψηφική μόνο αν συνδεθεί με πραγματικό όφελος για την καθημερινή ζωή των πολιτών. Με αυτόν τον τρόπο η πράσινη μετάβαση μετατρέπεται από τεχνοκρατικό σχέδιο σε σχέδιο ζωής για την κοινωνία.

Ο τρίτος πυλώνας στοχεύει σε μια μετάβαση που μειώνει το κόστος ζωής, δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας και ενισχύει την περιφερειακή ανάπτυξη.

Οι βασικές του κατευθύνσεις είναι:

➢ Ενεργειακή μετάβαση που μειώνει το κόστος ενέργειας για νοικοκυριά και επιχειρήσεις

➢ Επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με συμμετοχή τοπικών κοινωνιών

➢ Δημιουργία πράσινων θέσεων εργασίας στην περιφέρεια

➢ Ψηφιακός μετασχηματισμός που προτάσσει το δημόσιο συμφέρον και το συλλογικό όφελος και όχι την υπερ-συσσώρευση κερδών και ισχύος σε ελάχιστους ανεξέλεγκτους τεχνολογικούς γίγαντες 

➢ Συνέργειες της πράσινης και της ψηφιακής μετάβασης, ώστε να διασφαλιστεί ο αναγκαίος διττός μετασχηματισμός με συμβολή των νέων ψηφιακών τεχνολογιών στην ορθολογική ενεργειακή και κλιματική πολιτική, αλλά και κατάλληλη διαχείριση, ώστε να μην επιβαρύνουν οι ενεργοβόρες ψηφιακές τεχνολογίες (π.χ. data centers) την περιβαλλοντική ισορροπία

➢ Προστασία από κλιματικούς κινδύνους και φυσικές καταστροφές

➢ Βιώσιμες πόλεις με καλύτερη ποιότητα ζωής

➢ Παραγωγικό μοντέλο που συνδυάζει ανάπτυξη και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Πυλώνας 4: Καθολικό και ποιοτικό κοινωνικό κράτος με έμφαση στην υγεία και στην Εκπαίδευση.

Η υγεία και η Εκπαίδευση δεν είναι απλώς κοινωνικές παροχές ή κατά περίπτωση γενναιοδωρία της Πολιτείας. Στο δικό μας πλαίσιο, εκτός από δικαίωμα, αντιμετωπίζονται και ως προϋποθέσεις και μοχλός της Ανάπτυξης. Δεν είναι μόνο η ανάπτυξη που στηρίζει το κράτος πρόνοιας, είναι και αυτό που γεννά την ανάπτυξη.Η έμφαση πάντως δεν μπορεί να δίνεται μόνο στον δωρεάν χαρακτήρα τους, αλλά και στην ποιότητά τους. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε μια Δημόσια υγεία που θα προλαμβάνει τους κινδύνους από ασθένειες και προστατεύει προληπτικά τον πληθυσμό. Επιδιώκουμε:

Οι βασικές του κατευθύνσεις είναι:

➢ Περιφερειακή αποκεντρωμένη οργάνωση.

➢ Προτεραιότητα στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. 

➢ Αναβάθμιση των Νοσοκομείων της χώρας.

➢ Ίδρυση Μονάδων οικογενειακής ιατρικής σε κάθε περιοχή ευθύνης Δήμου.

➢ Τομεοποίηση στον χώρο της ψυχικής υγείας και επαναφορά του νομοθετικού πλαισίου για τις δομές απεξάρτησης

➢ Καθολική και ουσιαστικά ισότιμη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.

➢ Αναβάθμιση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης,

➢ Στήριξη των δημόσιων πανεπιστημίων.

➢ Ουσιαστική ενίσχυση της δημόσιας χρηματοδότησης για την Εκπαίδευση.

➢ Διασφάλιση της αξιοπρέπειας στην εργασία για τους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας, τους ερευνητές και τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση, με δίκαιες αμοιβές που αναγνωρίζουν την κοινωνική τους προσφορά.

Οι τέσσερις αυτοί πυλώνες ως σύνολο συνθέτουν τις βασικές αρχές για ένα ενιαίο σχέδιο προοδευτικής διακυβέρνησης που εγγυάται τη δημοκρατία, την κοινωνική ασφάλεια και τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Για μια προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του κέντρου 

Ο νεοφιλελευθερισμός θεωρεί έγκλημα καθοσιώσεως την αναδιανομή. Όχι όμως κάθε αναδιανομή. Μόνο αυτή που γίνεται από τα πάνω προς τα κάτω. Αυτή που γίνεται από τα κάτω προς τα πάνω είναι γι’ αυτόν καλοδεχούμενη. Ζούμε σε εποχές κατά τις οποίες ο πλούτος αναδιανέμεται με πολιτικές προσόδων, δεν παράγεται. Είναι ο πλούτος των κληρονομιών, των πελατειακών σχέσεων, της μονοπωλιακής εξουσίας και όχι ενός δήθεν «δικαιότερου καπιταλισμού». 

Αυτό το παρασιτικό καθεστώς καλείται να αποδιαρθρώσει η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής. Η συγκρότηση ενός νέου πολιτικού προοδευτικού χώρου απαιτεί μια νέα σύνθεση στα αριστερά του πολιτικού σκηνικού, ικανή να ενώσει τη συγκρουσιακή κληρονομιά και την κριτική του καπιταλισμού που άσκησε η ριζοσπαστική, αλλά και η ανανεωτική Αριστερά, την εμπειρία διακυβέρνησης, θεσμικής παρέμβασης και κοινωνικού κράτους που εφάρμοσε η Σοσιαλδημοκρατία, και την οικολογική σκέψη, ως οριζόντιο και όχι ως συμπληρωματικό άξονα πολιτικής, των Πράσινων. Οι τρεις αυτές δυνάμεις που δεν τοποθετούνται ασφαλώς στο πολιτικό Κέντρο, αλλά στα αριστερά του, καλούνται να ασκήσουν  αριστερές πολιτικές αναδιανομής και ενίσχυσης των μη ευνοημένων και των μεσαίων στρωμάτων στα κέντρα και όχι στο περιθώριο των κοινωνιών. Ορισμένοι το αποκαλούν αυτό διαχείριση, εμείς το ονομάζουμε επαναστατική αλλαγή.

Μας ενδιαφέρει μια ενιαία παράταξη που εργάζεται για την ευημερία των πολιτών και της κοινωνίας σήμερα, στο παρόν, και όχι αύριο ή κάποτε στο μέλλον. Στοχεύουμε στο να προσφέρουμε  στην πατρίδα και στον λαό μας συνολικά μια μεγάλη πολιτική στροφή, μια Εθνική Αλλαγή Πορείας, που μας αφορά όλες και όλους ως πολίτες αυτής της χώρας. Να ανακόψουμε την κατηφόρα στον πόλεμο, στη φτώχεια και στον αυταρχισμό. Να μετακινηθούμε συνολικά σε έναν νέο «τόπο», αυτόν της ΕΙΡΗΝΗΣ, της ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ και της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Δεσμευόμαστε ότι αυτά τα τρία «έψιλον» θα οδηγούν σταθερά την εθνική μας πορεία. Για να το κάνουμε αυτό όμως, χρειαζόμαστε ένα τέταρτο έψιλον: την ΕΛΠΙΔΑ. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως συλλογική δυνατότητα.  Ως πεποίθηση ότι η ζωή μπορεί να γίνει πιο ασφαλής, πιο δίκαιη, πιο αξιοπρεπής. 

Η ελπίδα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ευθύνη. Απέναντι στην κοινωνία, στη νέα γενιά, στη χώρα. Γιατί τίποτα από όσα βιώνουμε σήμερα δεν είναι προορισμένο να διαρκέσει για πάντα, δεν είναι αναπόφευκτο. Η Ελπίδα βρίσκεται πάντοτε στα χέρια μας, στα χέρια του λαού, των ανθρώπων του μόχθου, των μικρομεσαίων, των εργαζόμενων, των μη ευνοημένων, των ανθρώπων της καθημερινότητας. Εκεί βρίσκεται η δύναμη για μία νέα πορεία σύγκλισης.

Γιώργος Σιακαντάρης δρ. κοινωνιολογίας Συγγραφέας

Νίκος Αλατάς Διεθνολόγος Πολιτικός Επιστήμονας

Πολυμέρης Βόγλης Καθηγητής Κοινωνικής Ιστορίας Παν. Θεσσαλίας

Δώρα Κοτσακά, Πολιτική Επιστήμονας, Αναπληρώτρια Συντονίστρια ΙΝΑΤ

Φανή Κουντούρη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πολιτικής Επικοινωνίας Πάντειο Πανεπιστήμιο

Νίκος Μαραντζίδης, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Παν. Μακεδονίας.

Ιωάννα Ναούμ, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Συγκριτικής Γραμματολογίας ΑΠΘ

Νίκος Ράπτης, Επιχειρηματίας, εκπαιδευτικός

Φωτεινή Σιάνου, Συνδικαλίστρια -Φεμινίστρια, Πρώην Πρόεδρος της Επιτροπής Γυναικών της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων

Άρης Στυλιανού Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας ΑΠΘ

Βασίλης Τσαουσίδης, Καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών του ΔΠΘ

Θόδωρος Τσέκος, Ομότιμος Καθηγητής Δημόσιας Διοίκησης Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

Λάμπρος Φλιτούρης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ευρωπαϊκής Ιστορίας, Παν. Ιωαννίνων

«Είναι δυνατόν ο πρώην ταγματάρχης του ισραηλινού στρατού και καταδικασμένος πλέον σε 126 χρόνια κύριος Ντίλιαν να λέει ότι εμείς πουλάμε το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator μόνο σε κυβερνήσεις και να μην τον καλεί ο Άρειος Πάγος; Σε ποιους πούλησε στην Ελλάδα λοιπόν;» αναρωτήθηκε ο Αλέξης Χαρίτσης. «Μιλάμε για ζήτημα δημοκρατίας πλέον. Είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι η δημοκρατία στην χώρα μας επί ημερών Μητσοτάκη νοσεί. Εδώ είναι τα πράγματα σήμερα και γι’ αυτό και ο καθένας μας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του», πρόσθεσε.

Σχετικά με την πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, ο κ. Χαρίτσης ανέφερε ότι η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Αριστεράς θα τη στηρίξει, σημειώνοντας όμως ότι «σε αυτή την υπόθεση, που είναι βαθιά υπόθεση δημοκρατίας, έχουμε την ευθύνη όχι απλώς και μόνο να περιοριστούμε στα εργαλεία που μας δίνει ο κοινοβουλευτικός έλεγχος αλλά έχουμε την υποχρέωση να προσπαθήσουμε να ενεργοποιήσουμε την ίδια την κοινωνία. Πρέπει να μπει ο λαϊκός παράγοντας σε αυτή την υπόθεση».

«Προφανώς στις εκλογές πρέπει να δεχθεί μια πολύ ισχυρή αποδοκιμασία ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του για όλες αυτές τις μεθοδεύσεις. Αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό» πρόσθεσε ο Αλ. Χαρίτσης και αναφέρθηκε στο άρθρο 120 για την υπεράσπιση του Συντάγματος.

Αναφορικά με την πορεία της Νέας Αριστεράς, μετά την παραίτησή του από τη θέση του Προέδρου, ο κ. Χαρίτσης μίλησε για τα διαφορετικά πολιτικά σχέδια που έχουν κατατεθεί σημειώνοντας ότι είναι προς τιμήν του συνόλου των στελεχών του κόμματος ότι η συζήτηση γίνεται ανοικτά και όχι κεκαλυμμένα. «Θεωρώ ότι από την πρώτη στιγμή της συγκρότησης της Νέας Αριστεράς μέχρι και σήμερα είμαι συνεπής σε αυτό που λέω» ανέφερε ο Αλ. Χαρίτσης συνέχισε: «Εξακολουθώ να πιστεύω ότι εδώ που βρισκόμαστε σήμερα, το μείζον, και για να είναι κοινωνικά χρήσιμη η Αριστερά, είναι να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια για αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών. Και αυτό σημαίνει συνεργασίες, σημαίνει συγκλίσεις, σημαίνει ενότητα».

«Έχουμε την ευθύνη να παίξουμε αυτόν τον ρόλο και να διεκδικήσουμε η επίλυση αυτών των πολλαπλών κρίσεων να γίνει από τη σκοπιά της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων και όχι από αντιπολιτικές ή ακροδεξιές ατραπούς. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το μείζον και θεωρώ ότι αντανακλά και τις αγωνίες και τις προσδοκίες της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας των αριστερών και προοδευτικών πολιτών στη χώρα μας», επισήμανε.

Για τον Αλέξη Τσίπρα και το νέο κόμμα, ο κ. Χαρίτσης απάντησε: «έτσι όπως είναι τα πράγματα σήμερα, όταν μιλάμε για ενότητα, για συνεργασία, για συγκλίσεις προφανώς αυτό πρέπει να γίνει χωρίς εκ των προτέρων αποκλεισμούς» και δεν μπορεί να μην περιλαμβάνει «και δυνάμεις που θέλουν να μπουν σε αυτή τη διαδικασία και έρχονται στο προσκήνιο». «Και αλίμονο, μια πρωτοβουλία που παίρνει ο Αλέξης Τσίπρας να μην συμμετέχει και να μην παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο» σημείωσε και πρόσθεσε ότι «πρόκειται για τον άνθρωπο που ηγήθηκε της μεγάλης συλλογικής προσπάθειας που έγινε την περίοδο ‘15 – ‘19 για να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία και να σωθεί μια κοινωνία από την ανθρωπιστική κρίση».

«Είναι πάρα πολύ μεγάλη η αγωνία του κόσμου και κυρίως των αριστερών πολιτών, των προοδευτικών ανθρώπων, των νέων ανθρώπων να δοθεί μία διέξοδος»  επισήμανε ο κ. Χαρίτσης προσθέτοντας ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν τρία μεγάλα προβλήματα: πρώτον, ότι δεν υπάρχουν «σαφείς ριζοσπαστικές προγραμματικές προτάσεις που θα πουν στην κοινωνία «ναι, τα πράγματα μπορεί να πάνε διαφορετικά».

Το δεύτερο ζήτημα, σύμφωνα με τον κ. Χαρίτση είναι ότι χρειάζεται «μια νέα πολιτική ηθική» αναφερόμενος στα όσα ειπώθηκαν από τους βουλευτές της ΝΔ κατά τη συζήτηση της άρσης ασυλίας για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά και σε όσα ανέφερε νωρίτερα ο Μ. Βορίδης στην ίδια εκπομπή. «Έτσι μας είπε περίπου ότι είναι το πολιτικό σύστημα. Τα πολιτικά γραφεία των βουλευτών υπάρχουν για να κάνουν ρουσφέτια» είπε ο κ. Χαρίτσης και σχολίασε δηκτικά «Αλήθεια, γι’ αυτό υπάρχουν οι βουλευτές;  Γι’ αυτό υπάρχουν τα πολιτικά γραφεία; Όχι για να μεταφέρουν στην κεντρική εξουσία τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας;».

Το τρίτο και παρά πολύ κρίσιμο ζήτημα, κατά τον Αλ. Χαρίτση, με το οποίο «όλοι μας πρέπει να αναμετρηθούμε» είναι να υπάρξει μια νέα ελπίδα για την ελληνική κοινωνία και πρόσθεσε «είναι κρίσιμο, είναι στρατηγικό, ειδικά για τις δυνάμεις της Αριστεράς. Εγώ θεωρώ ότι μπορεί να την εκφράσει μια νέα συλλογική προσπάθεια, στην οποία βεβαίως και ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο».

Για την προσωπική του πορεία ο Αλ. Χαρίτσης σημείωσε ότι σύμφωνα με τη δική του αντίληψη για την πολιτική «προσπαθούμε να διαμορφώσουμε και την πορεία μας και τη διαδρομή μας και τη συμμετοχή μας στο πολιτικό γίγνεσθαι μέσα από κάποιες συλλογικές διαδικασίες και συλλογικές αποφάσεις. Δεν είμαστε απλώς και μόνο, όπως πολλές φορές το βλέπουμε σε άλλους πολιτικούς χώρους, πολιτικές προσωπικότητες». Και συνέχισε λέγοντας ότι υπάρχει «μια συναντίληψη πάρα πολλών ανθρώπων, ενεργών πολιτών, οι οποίοι αντιλαμβάνονται ότι αυτή τη στιγμή το μείζον, το κρίσιμο, είναι να υπάρξει μια διαδικασία διαμόρφωσης ενός πόλου που θα αντιπαρατεθεί ευθέως με τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη».

Κληθείς να σχολιάσει τις δηλώσεις του κ. Τσίπρα ότι δεν θα πάει σε εκλογές με ενεργή κοινοβουλευτική ομάδα, ο Αλ. Χαρίτσης επισήμανε ότι κατά τη δική του άποψη «το Κοινοβούλιο είναι ένα πεδίο μάχης», το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό και για το οποίο «η Αριστερά έχει δώσει πολύ μεγάλες μάχες».

«Δεν μπορούμε να το χαρίσουμε στη Δεξιά και στον Κυριάκο Μητσοτάκη να παίζει μπάλα μόνος του» ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Θεωρώ ότι έχουμε ευθύνη να δώσουμε την πολιτική μάχη και στη Βουλή αλλά να δώσουμε τη μάχη και μέσα στην κοινωνία. Δεν το βάζουμε αντιπαραθετικά. Δεν το βλέπουμε διαζευτικά» κατέληξε ο κ. Χαρίτσης.

Κληθείς να σχολιάσει την απόφαση του κ. Τζαβέλλα, ο κ. Ράμμος είπε: «Παρά το γεγονός ότι είχα ζήσει από πρώτο χέρι τα πεπραγμένα δύο παλαιότερων Εισαγγελέων του Αρείου Πάγου, του κ. Ντογιάκου και της κ. Αδειλίνη, ήθελα να ελπίζω ότι παρόμοια πρακτική δεν θα τρίτωνε και δεν θα επαναλαμβανόταν. Διάβασα και ξαναδιάβασα την ανακοίνωση αυτή του κυρίου Τζαβέλλα και δεν πίστευα στα μάτια μου και νομίζω ότι η εσχάτη πλάνη είναι χείρων των προηγουμένων. Και τούτο διότι μεσολάβησε η τεκμηριωμένη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου, του δικαστή κ. Ασκιανάκη. Υπήρξαν αποκαλύψεις οι οποίες καταγράφηκαν στην απόφαση. Θυμίζω ότι είναι μία απόφαση 1.900 σελίδων που τεκμηρίωναν με μαρτυρικές καταθέσεις διάφορα περιστατικά για τα οποία μας είχαν ενημερώσει αναλυτικά οι δημοσιογράφοι που παρακολουθούσαν κάθε μέρα τη δίκη».

«Του κ. Τζαβέλλα δεν του ζήτησε κανείς να κηρύξει ενοχή ή μη ενοχή κάποιου· εκείνο το οποίο ζητήθηκε και το οποίο ήταν το καθήκον του ήταν να διερευνήσει όλες αυτές τις ενδείξεις οι οποίες δεν ήταν ασήμαντες. Νομίζω συμφωνούμε όλοι όσοι έχουμε στοιχειώδη λογική ότι ήταν πολύ κρίσιμες και οδηγούσαν ενδεχομένως σε σκέψεις και για πράξεις οι οποίες είχαν ενδεχομένως σύνδεσμο και με κρατικούς παράγοντες. Μια τόσο μεγάλη συρροή ενδείξεων δεν είναι δυνατόν να παρακάμπτεται», πρόσθεσε.

Ερωτηθείς αν είναι θεμιτό να ασκείται κριτική στη Δικαιοσύνη, ο κ. Ράμμος απάντησε: «Η άποψη που ακούγεται είναι μία άποψη που επιχειρεί να επιβάλει περιορισμό στην ελευθερία έκφρασης και να επιβάλει σιωπή στα πεπραγμένα της δικαστικής εξουσίας. Νομίζω ότι πρόκειται για μία θεωρία η οποία επιχειρεί να μας πάει πίσω σε παλαιότερες εποχές. Η αυστηρή κριτική δεν είναι απαξίωση. Κάποιος απαξιώνεται από αυτά που κάνει ή δεν κάνει, όχι από την κριτική που του γίνεται. Οι δικαστές έχουν μια τεράστια εξουσία, μοναδική με βάση το Σύνταγμα· αποφασίζουν για τη ζωή μας, για τα περιουσιακά μας δικαιώματα, για την προσωπική μας ελευθερία· πρέπει λοιπόν να αντέχουν και να αποδέχονται τη δημόσια κριτική στα πεπραγμένα τους. Η δημόσια κριτική, όσο και αν είναι δυσάρεστη, είναι αυτονόητο δικαίωμα σε μια σύγχρονη και ελεύθερη δημοκρατία και αφορά όλες τις εξουσίες. Είναι οξυγόνο για τη δημοκρατία και βοηθάει στη βελτίωση των θεσμών».

«Η δικαστική εξουσία κρίνεται καθημερινά, αλλά κρίνεται κυρίως στις μεγάλες υποθέσεις που έχουν σχέση με το κράτος δικαίου, που έχουν σχέση με σοβαρά ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και που έχουν σχέση κυρίως με ευθύνες των ισχυρών. Όταν εκεί η Δικαιοσύνη φαίνεται να μην κάνει πλήρη διερεύνηση, να διστάζει ή να φαίνεται ότι προσπαθεί να μην αγγιχθούν πρόσωπα τα οποία είναι ισχυρά, τότε κλονίζεται η πίστη στη δικαστική εξουσία. Δεν είναι ένα θέσφατο η δικαστική εξουσία· η δικαστική εξουσία οφείλει να αποδεικνύει τι είναι, οφείλει να έχει την ταπεινότητα να κάνει τη δουλειά της και να πείθει. Στις υποθέσεις τις τελευταίες –υποκλοπές, Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ– δεν φαίνεται να το κάνει», κατέληξε.

Σε ό,τι αφορά την πρόταση του Ν. Ανδρουλάκη για 4ημερη εργασία, ο Π. Μαρινάκης ανέφερε ότι ήταν επιπόλαιη, πρόχειρη και λαϊκίστικη. «Οδηγεί σε τρεις συνέπειες. Λουκέτα των επιχειρήσεων, ανεργία και περαιτέρω ακρίβεια για τους πολίτες επιπλέον της ήδη υπάρχουσης και επίπονης ακρίβειας», τόνισε.

«Είναι λες και το είπε άνθρωπος που δεν έχει περάσει ούτε απέξω από τη χώρα. Αν μπεις σε μια επιχείρηση το πρώτο που θα σου πουν είναι ότι δεν βρίσκουν εργαζόμενους και το δεύτερο να μειωθεί το μη μισθολογικό κόστος. Και έρχεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πολλαπλασιάζει αυτά τα δύο αιτήματα των εργοδοτών», συμπλήρωσε εξηγώντας ότι «ο κ. Ανδρουλάκης είπε μια πρόταση η οποία τινάζει στον αέρα αν εφαρμοστεί το σύνολο των επιχειρήσεων».

Για την απόφαση του ΠΑΣΟΚ για τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής για τις υποκλοπές, απάντησε «περιμένουμε να κατατεθεί, να την μελετήσουμε και τότε θα τοποθετηθούμε». Πρόσθεσε πως «αυτή η δήθεν καθεστωτική κυβέρνηση έδωσε τη δυνατότητα στην αντιπολίτευση να καταθέτει πρόταση που μπορεί να ψηφιστεί με λιγότερους από 150 βουλευτές».

Κληθείς να σχολιάσει τοποθέτηση του Προκόπη Παυλόπουλου για τις υποκλοπές ανέφερε πως επιστήμονες όπως ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ξέρουν πως όταν εκδίδει μία διάταξη ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου που αποτέλεσε την εισήγηση του συνόλου των δικαστών και εισαγγελέων της χώρας, αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, είναι ταυτοτικό στοιχείο του πολιτεύματός μας η διάκριση των εξουσιών.

Ερωτηθείς για το βίντεο με την παιδίατρο που δούλευε επί 4 μερόνυχτα, παρέπεμψε σε απάντηση του υπουργού Υγείας. «Είναι αυτονόητος ο σεβασμός σε κάθε εργαζόμενο, ειδικά σε εκείνες και εκείνους που υπηρετούν στο ΕΣΥ. Γίνονται σημαντικά βήματα», συμπλήρωσε.

Σε ερώτηση για τις ευθύνες σχετικά με τη δράση 89χρονου προχθές, ο κ. Μαρινάκης ανέφερε πως είναι ένα προβληματικό περιστατικό γιατί μιλάμε για το κέντρο της πρωτεύουσας και έναν άνθρωπο που συνελήφθη μετά από ώρες σε άλλη πόλη. «Πρέπει να προβληματίσει τις αρμόδιες υπηρεσίες ασφαλείας των δικαστηρίων. Δεν είναι μόνο η διάσταση της ασφάλειας, είναι και η διάσταση ότι βρέθηκε από το ένα σημείο στο άλλο. Τα τελευταία έχουν αυξηθεί οι συλλήψεις, οι επιτυχείς επιχειρήσεις της αστυνομίας. Κρατάμε τη μεγάλη εικόνα ότι η Αστυνομία λειτουργεί υποδειγματικά τα τελευταία χρόνια», πρόσθεσε.

Για την καθυστέρηση της δίκης για τα Τέμπη, ο κ. Μαρινάκης δήλωσε πως οι μόνοι που δεν θέλουν να ξεκινήσει ή να συνεχιστεί η δίκη είναι κάποιοι συγκεκριμένοι συνήγοροι οι οποίοι έχουν και ταυτόχρονα πολιτική ιδιότητα. «Έγινε υπεράνθρωπη προσπάθεια για να υπάρχει αυτή η αίθουσα. Εκρίθη ότι για ένα διάστημα μικρότερο του μήνα πρέπει να γίνουν βελτιώσεις και, αν ρωτήσετε ανθρώπους που έχουν σχέση με τη δικαιοσύνη και έχουν εμπειρία, θα καταλάβετε ότι οι χρόνοι για τα ελληνικά δεδομένα είναι ικανοποιητικοί», πρόσθεσε.

Για την αποκάλυψη του λογαριασμού Ζhukov στο διαδίκτυο, ο κ. Μαρινάκης απάντησε: «Δεν μπορώ να σχολιάσω δικαστική απόφαση ή να πατήσω σε αυτή για να πω κάτι. Η χθεσινή αναφορά του πρωθυπουργού στο υπουργικό είναι σημαντική είδηση, αποτελεί και προσωπική δικαίωση. Είναι κάτι που συζητάει ο κάθε κανονικός άνθρωπος που δεν ανήκει στο βόθρο του διαδικτύου. Όταν το είπα πριν από δύο μήνες, γνωστά ΜΜΕ και ένα μέρος της αντιπολίτευσης ειρωνεύτηκαν την πρόταση αυτή. Η πρόταση έγινε κυρίως για όλα τα υπόλοιπα φαινόμενα πέραν της πολιτικής. Ο πρωθυπουργός είναι όλων των Ελλήνων και προανήγγειλε την ανάγκη τέτοιας πρωτοβουλίας. Πρέπει να κινηθούμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ταυτοποίηση χρηστών, όχι κατάργηση ψευδωνύμων. Για να ξέρουμε ποιος μας απειλεί, ποιος απειλεί τα παιδιά μας. Και σε περιπτώσεις όπως αυτή που είπατε θα μπορεί η δικαιοσύνη πιο εύκολα να εξετάζει».

Σε ερώτηση για τον καθαρισμό των οικοπέδων και τις καταγγελίες ότι οι δήμοι δεν παίρνουν τα ξερόκλαδα επιρρίπτοντας την ευθύνη στον πολίτη, απάντησε πως θα ενημερωθεί από το αρμόδιο υπουργείο.

«Χθες, στο Υπουργικό Συμβούλιο, οι κατά νόμο αρμόδιοι Υπουργοί, Κ. Πιερρακάκης και Κ. Κυρανάκης εισηγήθηκαν την εφαρμογή της ρύθμισης αυτής για το δυστύχημα των Τεμπών. Και έτσι το κράτος θα απέχει από την άσκηση ενδίκων μέσων κατά αποφάσεων που επιδικάζουν αποζημιώσεις λόγω ψυχικής οδύνης σε συγγενείς θυμάτων ή ηθικής βλάβης σε τραυματίες», πρόσθεσε.

Αναλυτικά η ανάρτησή του:

Είναι αυτονόητη υποχρέωσή μας να μην ταλαιπωρούμε τους συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών. Και το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην προσθέτουμε επιπλέον δικαστικές περιπέτειες σε ανθρώπους που έχουν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα και βιώνουν το πένθος ή οι ίδιοι είχαν τραυματιστεί σε αυτό το δυστύχημα.

Με τον νόμο για ένα κράτος πιο φιλικό στον πολίτη, που με πρωτοβουλία μου ψηφίστηκε στη Βουλή, είχαμε προβλέψει ότι σε υποθέσεις ιδιαίτερης κοινωνικής σημασίας, μετά από πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, το Δημόσιο δεν θα ασκεί ένδικα μέσα. Τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία υπερψήφισαν στη Βουλή όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα. Παλαιότερα, είχαν προηγηθεί διαφορετικές νομοθετικές ρυθμίσεις για τη Μάνδρα και το Μάτι. 

Χθες, στο Υπουργικό Συμβούλιο, οι κατά νόμο αρμόδιοι Υπουργοί, Κ. Πιερρακάκης και Κ. Κυρανάκης εισηγήθηκαν την εφαρμογή της ρύθμισης αυτής για το δυστύχημα των Τεμπών. Και έτσι το κράτος θα απέχει από την άσκηση ενδίκων μέσων κατά αποφάσεων που επιδικάζουν αποζημιώσεις λόγω ψυχικής οδύνης σε συγγενείς θυμάτων ή ηθικής βλάβης σε τραυματίες. Ενώ σε περιπτώσεις που έχουν ασκηθεί, θα παραιτηθεί. Προφανώς δεν πανηγυρίζουμε για αυτή μας την πρωτοβουλία. 

Παράλληλα, συνεχίζουμε να δουλεύουμε εντατικά, για να εφαρμοστούν γρήγορα και οι υπόλοιπες σημαντικές ρυθμίσεις του ίδιου νόμου. Για παράδειγμα, η δυνατότητα αντικατάστασης δικαιολογητικών με υπεύθυνες δηλώσεις, η αποχή του Δημοσίου, υπό προϋποθέσεις, από τη διεκδίκηση ακινήτων πολιτών, και η ψηφιακή ενημέρωση για την πορεία των αιτήσεων των πολιτών στο Δημόσιο.

• “Έπρεπε να πάρει το κύπελο ο ΟΦΗ για να ξανάρθω στην Κρήτη. Έχω, η αλήθεια είναι τρία χρόνια να σας ανταμώσω. Αλλά από ότι βλέπω δε χάσατε τη ζωντάνια και την αισιοδοξία σας. Και δε θα έχετε και παράπονο γιατί έρχομαι σε μια εποχή που ξαναφουντώνει το καμίνι. Πως το λέτε εδώ οι Ομιλήτες στα επινίκια τραγούδια σας : Ανάψαμε φωτιά και μεγαλώνει.. Κι εγώ για μια τέτοια φωτιά ήρθα να σας μιλήσω σήμερα, στον τελευταίο σταθμό της παρουσίασης του βιβλίου μου. Έχει ξεχωριστή σημασία για μένα να βρίσκομαι σήμερα στην Κρήτη για να κλείσω τον κύκλο των παρουσιάσεων της Ιθάκης”.

Ο πρώην πρωθυπουργός παρουσίασε ουσιαστικά μία προγραμματική διακήρυξη, φέρνοντας πιο κοντά την ανακοίνωση του νέου κόμματος, για μια ευρύτερη πολιτική ανασύνθεση που «προετοιμάζεται» ως απάντηση στο σημερινό αδιέξοδο. Παρουσίασε ένα ολιστικό πολιτικό αφήγημα με σφοδρή κριτική στην διακυβέρνηση Μητσοτάκη παράλληλα με ένα εναλλακτικό σχέδιο για την οικονομία, την κοινωνία και το κράτος.

Στον πυρήνα της αποψινής παρέμβασής του βρέθηκε το ζήτημα της ενέργειας και της λειτουργίας της ΔΕΗ, την οποία παρουσίασε ως παράδειγμα στρέβλωσης της αγοράς: υψηλοί λογαριασμοί, ενίσχυση ιδιωτικών συμφερόντων και επιβάρυνση των πολιτών.

• “Εμείς δεν θέλουμε μια ΔΕΗ πρωταθλητή στην ακρίβεια, αλλά αναπτυξιακή δύναμη της χώρας και εργαλείο στην αγορά ενέργειας με σκοπό τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και τη μείωση του κόστους ηλεκτρικής ενέργειας για τα νοικοκυριά”.

Πρότεινε ένα μοντέλο δημόσιας παρέμβασης με στόχο τη μείωση του κόστους ενέργειας και την εξασφάλιση προσιτής πρόσβασης για όλα τα νοικοκυριά.

Ανέδειξε την ακρίβεια ως οριζόντια κρίση που διαπερνά την ενέργεια, τα τρόφιμα και τη στέγη, απορρίπτοντας την ερμηνεία της ως «εισαγόμενο φαινόμενο». Πρότεινε εναλλακτικά άμεσα μέτρα, όπως η μείωση του ΦΠΑ και η φορολογική ελάφρυνση στα καύσιμα, σε συνδυασμό με διαρθρωτικές παρεμβάσεις ελέγχου της αγοράς: διαφάνεια στην αλυσίδα τιμών, ψηφιακά εργαλεία εποπτείας και πλαφόν στα περιθώρια κέρδους.

Χαρακτήρισε το στεγαστικό ζήτημα, ως νέα κοινωνική κρίση, με προτάσεις για κοινωνική κατοικία, ρύθμιση των βραχυχρόνιων μισθώσεων και στήριξη νέων και εργαζομένων.

Ταυτόχρονα, άσκησε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση σε θεσμικά ζητήματα, εστιάζοντας στο σκάνδαλο των υποκλοπών μέσω του Predator και στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Έθεσε στο επίκεντρο την κρίση του κράτους δικαίου και της δικαιοσύνης, μιλώντας για επιχείρηση συγκάλυψης, και τα παραπάνω αλλά και “στο έγκλημα των Τεμπών”

Παρουσίασε το όραμά του για το νέο κράτος, αναπτυξιακό, κοινωνικά δίκαιο, με ισχυρούς θεσμούς και διαφάνεια, που θα υπηρετεί τις ανάγκες των πολιτών και όχι τα συμφέροντα της ολιγαρχίας.

• “Ξέρω και ξέρουμε ότι δεν υπάρχει πιο δύσκολο έργο από την αλλαγή του κράτους. Πολύ περισσότερο όταν η αλλαγή αυτή δεν αφορά μόνο την απαραίτητη στην εποχή μας ψηφιοποίηση, την αναγκαία αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες και η τεχνητή νοημοσύνη, αλλά αφορά και την αλλαγή κατεύθυνσης από ένα κράτος στην υπηρεσία της ολιγαρχίας και των ελίτ,σε ένα κράτος, στην υπηρεσία όλων, στην υπηρεσία της κοινωνίας της προόδου, της συμπερίληψης. Πρέπει όμως να το επιχειρήσουμε και πρέπει με την κινητοποίηση και την συνδρομή της κοινωνίας να τα καταφέρουμε. Είναι όρος επιβίωσης για την πατρίδα μας και για τους ανθρώπους της”.

Και χαρακτηρίζοντας επικίνδυνη τη σημερινή κυβέρνηση (κυβερνά με όρους μαφίας) επεσήμανε:

• “Μια ριζική ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, είναι σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά αναγκαία. Μια υπέρβαση των σημερινών σχηματισμών, με στόχο έναν προοδευτικό πολύχρωμο, αλλά προγραμματικά συμπαγή, πειθαρχημένο και αποτελεσματικό φορέα. Που θα συνδυάζει την εμπειρία με τη φρεσκάδα των νέων προσώπων. Που θα εκφράσει αποτελεσματικά την κυβερνώσα Αριστερά της εποχής μας. Ανοιχτή σε όλους όσοι κατανοούν την ανάγκη της σε όλο το προοδευτικό φάσμα. Χωρίς αποκλεισμούς, αλλά και χωρίς αποκλειστικότητες αξιωμάτων. Αυτό προτείνουμε. Αυτό προετοιμάζουμε”.

Ο κ. Τσίπρας απηύθυνε τέλος κοινωνικό κάλεσμα:

• “Και στη δύσκολη, αλλά όμορφη αυτή προσπάθεια, τη μόνη που μπορεί να βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο, καλούμε τις νέες και τους νέους. Τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους. Τους αγρότες και τους επαγγελματίες. Τους διανοούμενους και τον κόσμο της τέχνης. Είναι η δική σας προσπάθεια. Κάθε αριστερού, κάθε προοδευτικού, κάθε δημοκράτη και ανήσυχου πολίτη” είπε χαρακτηριστικά ο πρώην πρωθυπουργός και κατέληξε:

“Και αξίζει τον κόπο και το χρόνο μας. Ενώνουμε δυνάμεις για να αλλάξουμε τη χώρα.
Για να αλλάξουμε την Ελλάδα. Και θα την αλλάξουμε, Γρήγορα θα κάνει ξαστεριά”.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ:

Έπρεπε να πάρει το κύπελο ο ΟΦΗ για να ξανάρθω στην Κρήτη.
Έχω, η αλήθεια είναι τρία χρόνια να σας ανταμώσω.
Αλλά από ότι βλέπω δε χάσατε τη ζωντάνια και την αισιοδοξία σας.

Και δε θα έχετε και παράπονο γιατί έρχομαι σε μια εποχή που ξαναφουντώνει το καμίνι.
Πως το λέτε εδώ οι Ομιλήτες στα επινίκια τραγούδια σας :
Ανάψαμε φωτιά και μεγαλώνει..

Κι εγώ για μια τέτοια φωτιά ήρθα να σας μιλήσω σήμερα, στον τελευταίο σταθμό της παρουσίασης του βιβλίου μου

Έχει ξεχωριστή σημασία για μένα να βρίσκομαι σήμερα στην Κρήτη για να κλείσω τον κύκλο των παρουσιάσεων της Ιθάκης.

Κι αν έχω ένα μήνυμα από τo γιορτινό τούτες τις μέρες, μετά το θρίαμβο του ΟΦΗ, Ηράκλειο, είναι ότι η Κρήτη δεν είναι και δεν μπορεί να αφήσουμε να είναι συνώνυμο του φραπέ και του χασάπη, της απάτης και της διαφθοράς.

Αλλά της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, του πολιτισμού, των αγώνων για τη λευτεριά και την αξιοπρέπεια.

Και αυτή η Κρήτη δεν πωλείται και δεν εξαγοράζεται, κύριοι της κυβέρνησης.

Η Κρήτη του Θεοτοκόπουλου, του Βενιζέλου, του Καζαντζάκη, του Θερίσου και της Κάνδανου.

Αλλά και του ΟΦΗ που με τον θρίαμβό του, μας δείχνει πως μια ομάδα που μάχεται συλλογικά και πιστεύει στη νίκη μπορεί να τα καταφέρει.
Έτσι θέλουμε να μάχεται και να κερδίζει και η Ελλάδα.
Πως το έλεγε ο δικός σας αλλά και παγκόσμιος Νίκος Καζαντζάκης;

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε; Πολέμα!

Και αυτό ακριβώς κάναμε κι εμείς και το περιγράφω στο βιβλίο μου, όταν ο λαός μας ανέθεσε τη μεγάλη ευθύνη να βγάλουμε την πατρίδα από το βάλτο που άλλοι την έριξαν.
Πολεμήσαμε.
Με εντιμότητα, αλλά και αποφασιστικότητα.
Με άγνοια κινδύνου, αλλά και με σύνεση.
Χωρίς το φόβο του φόβου.
Κι ας είχαμε απέναντι το πιο σκληρό κατεστημένο της Ευρώπης και τον οργανωμένο κυνισμό της εγχώριας ολιγαρχίας που οδήγησε τη χώρα στον γκρεμό.

Και αν κάτι δεν μας συγχωρούν ξέρετε τι είναι ;

Ότι παραλάβαμε μια πατρίδα που αυτοί κατάντησαν πεδίο υποταγής και επιτροπείας.
Και την παραδώσαμε απελευθερωμένη από τους δανειστές, με γεμάτα ταμεία και σε δρόμο ανάπτυξης.
Και μέσα σε συνθήκες δημοσιονομικής ασφυξίας, φροντίσαμε κοινωνικές πληγές, ανατάξαμε την Υγεία και την Παιδεία, στηρίξαμε τους μη προνομιούχους, δώσαμε στην ελληνική κοινωνία το δείγμα μιας άλλης αντίληψης και πρακτικής της εξουσίας.

Δεν μας συγχωρούν, εντέλει, ότι τα καταφέραμε εκεί που αυτοί απέτυχαν.
Δεν ήμασταν από τζάκια, ούτε είδαμε ποτέ την εξουσία σαν λάφυρο, αλλά αποδείξαμε ότι η αφοσίωση στο λαό και την πατρίδα είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο.
Ότι η εντιμότητα στην πολιτική και τη διαχείριση των δημόσιων ταμείων είναι για μας νόμος ζωής και απαράβατος ηθικός κανόνας.

Διασύρουν όμως το δικό μας χτες, για να κρύψουν το δικό τους διεφθαρμένο σήμερα.
Και το ακόμα χειρότερο αύριο που ονειρεύονται και σχεδιάζουν.
Αυτή είναι η αλήθεια.

Δείτε τι κάνουν για παράδειγμα, με τη ΔΕΗ.
Ανέδειξα προχθές ένα θέμα που δεν θα δείτε και δεν θα διαβάσετε στα ΜΜΕ.
Γιατί η ΔΕΗ έχει μπουκώσει με χρήμα τη διαφημιστική αγορά.
Και γιατί δεν το αναδεικνύουν, είτε από άγνοια είτε από συμφέροντα, τα κόμματα της σημερινής αντιπολίτευσης.

Μίλησα για οικονομικό έγκλημα, γιατί με τους δημόσιους πόρους, με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, γίνεται παιχνίδι για να κονομήσει ένα ξένο FUND, η CVC, που σήμερα είναι ο βασικός ιδώτης μέτοχος της εταιρίας.
Και μίλησα για ένα μεγάλο κόλπο.
Αυξάνουν το Μετοχικό κεφάλαιο της ΔΕΗ για να κάνει επενδύσεις στο εξωτερικό, στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία.
Και το Δημόσιο συμμετέχει καταβάλλοντας 1,3 δις.

Συν 2 περίπου δις που έχουν πάρει από το Ταμείο ανάκαμψης, συνολικά 3,5 δις από τις τσέπες του φορολογούμενου προς τη ΔΕΗ τα τελευταία χρόνια.
Και ποια η ανταπόδοση στους καταναλωτές;
Οι λογαριασμοί στα ύψη και η ΔΕΗ καθοδηγεί το καρτέλ της ενέργειας που φουσκώνει τους λογαριασμούς του ρεύματος.

Κι όταν αποκάλυψα προχτές ότι σπαταλούν για ίδιον όφελος πόρους που ανήκουν στον λαό, τι απάντησαν ;
Όχι ότι έχω άδικο.
Αλλά ότι δήθεν εμείς τους παραδώσαμε μια ΔΕΗ χρεωμένη κι αυτοί έχουν καταφέρει να φτιάξουν μια ΔΕΗ κερδοφόρα.
Φτιάξανε λένε, έναν εθνικό πρωταθλητή.

Ποιοι ;

Αυτοί που έβαλαν τον ΕΝΦΙΑ μέσα στο λογαριασμό της ΔΕΗ με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί κύμα ληξιπρόθεσμων οφειλών αλλά και διακοπών της παροχής σε χιλιάδες ευάλωτους καταναλωτές μέσα στην κρίση.

Αυτοί που αργότερα αύξησαν κατά 40% τα τιμολόγια της ΔΕΗ, κι έφτασαν οι άνθρωποι να ανοίγουν τους λογαριασμούς με κομμένη την ανάσα.

Πρωταθλητής λοιπόν η ΔΕΗ, σύμφωνοι, αλλά της αισχροκέρδειας, των εναρμονισμένων πρακτικών, της ακρίβειας και της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος.
Τέτοιο πρωτάθλημα θα τους το χαρίζαμε, αν τα σπασμένα δεν τα πλήρωνε ο ελληνικός λαός.

Για να δούμε όμως και την πλήρη αλήθεια των αριθμών:

Εμείς το 15-19, μειώσαμε την ενεργειακή φτώχεια από το 29.2% το 2015, στο 17.9% το 2019.
Και τα ληξιπρόθεσμα κατά δέκα μονάδες, από 42% το 2015, στο 32% το 2019.
Σήμερα παραμένουν στο ίδιο ποσοστό.

Να δούμε όμως και ποιος τη χρεοκόπησε ;

Το 2019 το καθαρό χρέος της ΔΕΗ ήταν 3.6 δις.
Το 2025 το καθαρό χρέος της ΔΕΗ είναι 6,5 δις.

Και το κυριότερο, αυτό που γνωρίζει κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνας :
Εμείς για 4,5 χρόνια δεν ανεβάσαμε ούτε ένα ευρώ τους λογαριασμούς του ρεύματος.
Θέλω να το επαναλάβω: Δεν ανεβάσαμε ούτε ένα ευρώ τους λογαριασμούς του ρεύματος στην περίοδο της διακυβέρνησης μας.
Να λοιπόν η διαφορά της στρατηγικής και της πολιτικής μας :

Εμείς δεν θέλουμε μια ΔΕΗ πρωταθλητή στην ακρίβεια, αλλά αναπτυξιακή δύναμη της χώρας και εργαλείο στην αγορά ενέργειας με σκοπό τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και τη μείωση του κόστους ηλεκτρικής ενέργειας για τα νοικοκυριά.

Εμείς θέλουμε να μην αγωνιούν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες όταν ανοίγουν το λογαριασμό του ρεύματος.

Γι’ αυτό και σήμερα έχουμε έτοιμο σχέδιο για: Ελάχιστη εγγυημένη ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας για όλα τα νοικοκυριά σε σταθερή και προσιτή τιμή.

Για να διασφαλίσουμε ότι κάθε νοικοκυριό θα μπορεί να θερμαίνεται/ψύχεται επαρκώς σε ένα προσιτό κόστος.

Πως θα το πετύχουμε αυτό;
Η χαμηλή τιμή θα διαμορφωθεί μέσω μακροχρόνιων συμβολαίων χαμηλού κόστους από ΑΠΕ και θα είναι αποσυνδεδεμένη από βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις της Αγοράς.

Το ζήτημα της ακρίβειας όμως, δεν αφορά μόνο την ενέργεια. Αφορά και το σούπερ μάρκετ, αφορά και τη στέγη, αφορά δηλαδή τα πάντα.

Μας λένε ότι η ακρίβεια είναι εισαγόμενη.
Σχεδόν φυσικό φαινόμενο.
Οι παλιότεροι θα θυμάστε ότι κάποτε μας έλεγαν ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους σεισμούς.
Ε, τώρα μας λένε ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την ακρίβεια.

Θησαυρίζουν τα καρτέλ μπροστά στα μάτια μας.
Στο ρεύμα, τα καύσιμα, το σούπερ μάρκετ.

Από τις θηριώδεις αυξήσεις των τιμών το κράτος εισπράττει πολλαπλάσια φορολογία.
Από τους πολίτες, τους πολλούς, εκείνους που μπαίνουν με τρόμο στο σούπερ μάρκετ.
Και ύστερα μοιράζει κάποια επιδόματα.
Δίνει πέντε σε εκείνους από τους οποίους πήρε εκατόν πέντε.

Δεν είναι όμως, φυσικό φαινόμενο η ΔΕΗ να καθοδηγεί το καρτέλ των καυσίμων στην κερδοσκοπική κούρσα.
Δεν είναι φυσικό φαινόμενο να κερδοσκοπούν ασύδοτα οι ολιγάρχες της ενέργειας και των καυσίμων.
Δεν είναι φυσικό φαινόμενο οι εναρμονισμένες αυξήσεις στις τιμές αγαθών απαραίτητων για την επιβίωση.
Δεν είναι φυσικό φαινόμενο το κράτος να είναι ο μεγαλύτερος κερδοσκόπος.
Να εισπράττει πολλαπλάσια έσοδα, από τις μεγάλες ανατιμήσεις.
Και ύστερα να εμφανίζεται με διάφορα pass φιλανθρωπίας.

Δεν αρκούν, όμως, οι διαπιστώσεις.
Χρειάζονται επειγόντως μέτρα και συγκεκριμένες πολιτικές.
Που δεν τα λαμβάνει η κυβέρνηση.
Γιατί έχει διαλέξει πλευρά.
Ή αν θέλετε την έχει διαλέξει και τη στηρίζει εκείνη η πλευρά, που κερδοσκοπεί με τις ζωές των άλλων.

Τι χρειάζεται λοιπόν;
Άμεσα μέτρα ανακούφισης και μόνιμης παρέμβασης στην αγορά.
Υποχρεωτική διαφάνεια στη διαμόρφωση των τιμών.

Στην ψηφιακή εποχή δεν είναι δύσκολο να υπάρχει απόλυτη γνώση της τιμής ενός προϊόντος από τη πρώτη πώλησή του στο χωράφι, μέχρι τη τελευταία στο ράφι.
Στο ινστιτούτο μας, μετά τη ψηφιακή πλατφόρμα της διαφάνειας που παρουσιάσαμε, για τον πλήρη έλεγχο όλων των δημόσιων συμβάσεων και την αντιμετώπιση της διαφθοράς, τώρα ετοιμάζουμε μια αντίστοιχη για τον έλεγχο της αισχροκέρδειας στην διατροφική αλυσίδα.
Ένα ψηφιακό Δημόσιο παρατηρητήριο τιμών ώστε να είναι εφικτός ο αυστηρός έλεγχος σε κάθε βήμα στην αλυσίδα, από την παραγωγή ως τη λιανική.
Και εντέλει η επιβολή πλαφόν στο περιθώριο κέρδους των μεσαζόντων στα βασικά αγαθά.
Γιατί, ή θα μπει όριο στην απληστία, ή θα πληρώνει η κοινωνία το λογαριασμό.

Επιπλέον είναι αναγκαία :
Δραστική μείωση του ΦΠΑ σε βασικά είδη διατροφής και επιβίωσης από 13% σε 6%.
Αλλά και η μείωση στη φορολογία των καυσίμων.

Η κρίση κόστους ζωής ωστόσο έχει σήμερα μια δεύτερη, ίσως ακόμα πιο σκληρή μορφή: τη στέγη.
Θυμάστε, πριν μερικά χρόνια, που λέγαμε ότι οι Έλληνες δεν μπορούν πια να αγοράσουν σπίτι.
Σήμερα λοιπόν έχουμε φτάσει σε κάτι ακόμα χειρότερο: Οι Έλληνες δεν μπορούν ούτε να νοικιάσουν σπίτι.

Σύμφωνα με πολύ πρόσφατη μελέτη οι πολίτες πρέπει να δαπανήσουν το 93,6% του μέσου μηνιαίου μισθού τους για να νοικιάσουν ένα τριάρι!
Ενώ σύμφωνα με την ίδια μελέτη, η Ελλάδα κατέγραψε τη δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση ενοικίων σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2025.

Μια πολιτική κοινωνικής κατοικίας είναι λοιπόν εθνικά αναγκαία.
Που θα περιλαμβάνει:

Δημόσιες επενδύσεις για την κατασκευή κοινωνικής κατοικίας.
Με αξιοποίηση δημόσιας γης, ανενεργών δημόσιων κτιρίων και κατάλληλων χρηματοδοτικών εργαλείων.
Τα χρήματα, για παράδειγμα, που επενδύει το δημόσιο στην ΔΕΗ για να κάνει μπίζνες στην Ουγγαρία, αν τα επένδυε σε ένα ειδικό πρόγραμμα κοινωνικά προσιτής κατοικίας, θα μπορούσαμε να καλύψουμε πάνω από 50.000 συμπολίτες μας.

Περιλαμβάνει επίσης αυστηρό έλεγχο των αδειών Airbnb, των βραχυχρόνιων μισθώσεων που διαλύουν τη μακροχρόνια κατοικία, ιδίως για τις εταιρίες που έχουν στη διάθεσή τους μεγάλο αριθμό διαμερισμάτων.
Ειδικά στεγαστικά εργαλεία για νέους ανθρώπους, νέα ζευγάρια, ιδιαίτερα για εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους σε τουριστικές και νησιωτικές περιοχές.
Κατάργηση της α της κατοικίας για την απόκτηση γκόλντεν βίζας.
Καθώς και ειδικό φόρο στην αγορά κατοικιών από μη κατοίκους της Ελλάδας που βρίσκονται εκτός ΕΕ.
Γιατί η Ελλάδα και η ακίνητή περιουσία της πρέπει να ανήκει στους Έλληνες όχι στις Γκόλντεν βίζα.

Πως όμως να ασχοληθεί με τα προβλήματα αυτά των πολιτών, μια κυβέρνηση βαθιά βουτηγμένη στα σκάνδαλα και τη διαφθορά;
Είδατε την τελευταία απίστευτη εξέλιξη στο σκάνδαλο των υποκλοπών.
Προέκυψαν νέα συγκλονιστικά στοιχεία στη δίκη των τεσσάρων ιδιωτών, ανάμεσά τους και του ιδιοκτήτη της εταιρίας που διέθετε στην Ελλάδα το διαβόητο Predator.
Δύο χιλιάδες σελίδες έστειλε στον Άρειο Πάγο το δικαστήριο που τους καταδίκασε σε βαρύτατες ποινές, ζητώντας περαιτέρω διερεύνηση για εγκληματικές πράξεις, όπως κατασκοπεία.
Και εμπλοκή πολιτικών.

Και τι έκανε ο διορισμένος από τον κύριο Μητσοτάκη εισαγγελέας του Αρείου Πάγου;
Αποφάσισε σε χρόνο μηδέν ότι δεν υπάρχει λόγος να ανοίξει πάλι την υπόθεση.
Μπορεί ο ίδιος ο Ντίλιαν της Intellexa να δήλωσε δημόσια ότι η εταιρία του διαθέτει το λογιστικό παρακολουθήσεων μόνο σε κυβερνήσεις και κρατικούς οργανισμούς, αλλά η ελληνική Δικαιοσύνη επιμένει ότι «αναντίλεκτα» -δική τους η λέξη- δεν υπάρχει καμμιά εμπλοκή πολιτικών στο σκάνδαλο.

Μένω άφωνος, ήταν το σχόλιο του πρώην προέδρου της ΑΔΑΕ Χρήστου Ράμμου για την απόφαση αυτή.

Κι όταν έντιμοι λειτουργοί της Δικαιοσύνης μένουν άφωνοι, εμείς οφείλουμε με όλη μας τη φωνή να καταγγείλουμε και το έγκλημα και τη συγκάλυψη.
Όπως και με τα Τέμπη, που ο ίδιος ο πρωθυπουργός έσπευσε από την πρώτη μέρα να αποφανθεί ότι ήταν ανθρώπινο λάθος.
Για να ακολουθήσουν οι εξοργιστικές τακτικές του μπαζώματος.

Κι όπως με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που κυκλοφορούν χωρίς καμιά ντροπή οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, για να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει κανένα έγκλημα, μόνο ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις, που είναι το job description του βουλευτή.
Και να επιτεθούν με τον πιο ανοίκειο τρόπο στην Ευρωπαία εισαγγελέα που αποκάλυψε το έγκλημα.
Και τόλμησε να διατυπώσει κατηγορίες για διαφθορά, απάτη, κατάχρηση εξουσίας, εμπορία επιρροής.

Εκεί έχουμε φτάσει, φίλες και φίλοι.
Το έγκλημα ως κανονικότητα
Η διαφθορά ως επάγγελμα
Και η συγκάλυψη ως κανόνας.

Με όλα αυτά λοιπόν που συμβαίνουν στη χώρα, θέλω να ομολογήσω για μια ακόμα φορά, ότι:

Ναι, δεν είναι η Ιθάκη μόνο ένας τόπος επιστροφής.
Τόπος λογαριασμού με τη διαδρομή, τις επιλογές, τις αντοχές, το πραγματικό νόημα του ταξιδιού.
Και με τα λάθη του, βέβαια.

Είναι και θέλησα να είναι, ένας οδικός χάρτης για το σήμερα και το αύριο.
Μια δήλωση ότι ο αγώνας συνεχίζεται.
Από όλους μας.

Και από μένα βέβαια.

Σε νέες συνθήκες, με νέες μορφές, νέους σχηματισμούς, νέα πρόσωπα, νέες αναζητήσεις.
Αλλά με τους ίδιους πάντα στόχους: Δημοκρατία, εντιμότητα και δικαιοσύνη.

Και σήμερα είναι ανάγκη, υπαρξιακή θα έλεγα για τη χώρα, να χαράξουμε ένα δρόμο προς αυτούς τους προορισμούς.

Γιατί, η πατρίδα μας βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Χρειάζεται σταθερότητα και μια πραγματική κανονικότητα.

Γιατί η ασύστολη χειραγώγηση της δικαιοσύνης, η καταβαράθρωση κάθε έννοιας κράτους δικαίου, η εκτίναξη της διαφθοράς αλλά και των ανισοτήτων, δεν είναι κανονικότητα.
Ούτε και μπορούν να δημιουργήσουν συνθήκες κοινωνικής εμπιστοσύνης και ειρήνης.
Δηλαδή κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας.

Σταθερότητα μπορεί να οικοδομήσει μια κυβέρνηση που θα σέβεται τους θεσμούς της δημοκρατίας.
Μια κυβέρνηση που θα σέβεται την αυτονομία της δικαιοσύνης.
Και όχι ένα καθεστώς αρπαγής, απάτης, ασυδοσίας και αυταρχισμού.

Γιατί αυτοί κυβερνούν πλέον με όρους και κανόνες όχι μιας κυβέρνησης έστω αφοσιωμένης να εξυπηρετεί μεγάλα συμφέροντα.
Αλλά με όρους μαφίας.

Χρειαζόμαστε ένα άλλο μέλλον για τη χώρα μας.
Ένα άλλο κράτος, πρώτα απ’ όλα.
Αυτό είναι το ήμισυ του παντός.

Είδαμε και το διαβόητο επιτελικό κράτος που εξελίχθηκε σε κράτος εξυπηρετήσεων της οικονομικής και πολιτικής ελίτ.
Σε κράτος φθοράς και διαφθοράς.

Ξέρω και ξέρουμε ότι δεν υπάρχει πιο δύσκολο έργο από την αλλαγή του κράτους.
Πολύ περισσότερο όταν η αλλαγή αυτή δεν αφορά μόνο την απαραίτητη ψηφιοποίηση.
Την αναγκαία αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες και η τεχνητή νοημοσύνη.
Αλλά αφορά και την αλλαγή κατεύθυνσης.
Από ένα κράτος στην υπηρεσία της ολιγαρχίας και των ελίτ σε ένα κράτος στην υπηρεσία όλων.
Στην υπηρεσία της κοινωνίας.
Της προόδου και της συμπερίληψης.

Πρέπει όμως να το επιχειρήσουμε.
Και πρέπει με την κινητοποίηση και συνδρομή της κοινωνίας της προόδου να το καταφέρουμε.
Είναι όρος επιβίωσης για την πατρίδα και τους ανθρώπους της.

Ένα κράτος σύγχρονο, που αξιοποιεί όλα τα σύγχρονα μέσα, για να διευκολύνει τους πολίτες.

Ένα κράτος αναπτυξιακό, που σχεδιάζει με ορίζοντα δεκαετίας και όχι εκλογικού κύκλου.
Που επενδύει στις υποδομές, την Παιδεία, την Υγεία, την έρευνα, την τεχνολογία, την ενεργειακή ασφάλεια, την πολιτική προστασία.

Ένα κράτος που θα εγγυάται αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στους εκπαιδευτικούς και στους δημοσίους υπαλλήλους, που αναγκάζονται να δίνουν το μισό μισθό τους σχεδόν μόνο στο ενοίκιο του σπιτιού τους.
Αυτό πρέπει να τελειώσει και θα τελειώσει.

Ένα κράτος με ισχυρή, καταρτισμένη, μόνιμη, και με αξιοπρεπείς αμοιβές διοίκηση, που δεν στηρίζεται σε στρατιές συμβούλων, και δεν είναι χρυσοτόκος όρνιθα της συμβουλοκρατίας.

Ένα κράτος που σχεδιάζει, ρυθμίζει, προστατεύει τα δημόσια αγαθά. Επενδύει στρατηγικά.
Φιλικό στην επιχειρηματικότητα που παράγει και καινοτομεί. Αλλά εχθρικό στη διαπλοκή και την υποταγή σε διαπλεκόμενα συμφέροντα.

Ένα κράτος που τρεις θεμελιώδεις διαστάσεις του αποτελούν το άλφα και το ωμέγα της δικής μας αντίληψης.

Πρώτον, κράτος που σχεδιάζει και στηρίζει το νέο μοντέλο ανάπτυξης που χρειάζεται η χώρα.

Και ένα τέτοιο μοντέλο, διαφορετικό από το σημερινό, με τη σαθρή στήριξη στο real estate και τον τουρισμό, δεν είναι μόνο οικονομική ανάγκη.
Είναι θα έλεγα και εθνική.
Πριν πέσουμε πάλι σε τοίχο.

Ένα αναπτυξιακό κράτος, με στήριξη της μεταποίησης και της βιομηχανικής αναβάθμισης.
Με αγροδιατροφή ως ολοκληρωμένη αλυσίδα αξίας: παραγωγή, ποιότητα, μεταποίηση, εξωστρέφεια.
Με πράσινη ενέργεια, δίκτυα και τεχνολογίες που να δημιουργούν εγχώρια προστιθέμενη αξία.
Με στήριξη της φαρμακοβιομηχανίας, της έρευνας, της καινοτομίας, των ψηφιακών υπηρεσιών υψηλής γνώσης.
Με τουρισμό που συνδέεται με την τοπική παραγωγή, τον πολιτισμό και τη βιωσιμότητα και όχι με μονοκαλλιέργεια χαμηλής ανθεκτικότητας.

Δεύτερον, κράτος με φορολογική δικαιοσύνη και αναδιανομή προς όφελος των μη προνομιούχων.
Με ουσιαστική μείωση του φορολογικού βάρους των μισθωτών και της εργασίας με αλλαγή του φορολογικού μίγματος και μετατόπιση του φορολογικού βάρους από την εργασία προς τα πολύ ψηλά εταιρικά κέρδη και τα πολύ υψηλά εισοδήματα.

Σκεφθείτε: η βασικότερη πηγή εισοδήματος των πλουσιότερων Ελλήνων είναι οι τόκοι, τα μερίσματα και το εισόδημα από υπεραξία μεταβίβασης κεφαλαίου.
Και την ίδια στιγμή κάποιος που μπορεί να έχει ένα εκατομύριο εισόδημα από μερίσματα φορολογείται με 5%, ενώ ένας εργαζόμενος που έχει εισόφημα 10.000 ευρώ από την εργασία του φορολογείται με 9%.

Πως μπορεί να προχωρήσει έτσι μια κοινωνία ;

Χρειάζεται λοιπόν να επαναφέρουμε ένα πλαίσιο φορολογικής δικαιοσύνης.
Μικρότερους φόρους στη μισθωτή εργασία και δικαιότερους φόρους στη κινητή περιουσία.

Ενώ ταυτόχρονα είναι αναγκαίο να αλλάξει η αναλογία έμμεσων – άμεσων φόρων.
Να μειωθεί η έμμεση φορολογία και να θεσπιστεί η πατριωτική εισφορά για τις υπερκερδοφόρες επιχειρήσεις και τα τεράστια εισοδήματα.
Που θα διατεθεί στην κάλυψη των στεγαστικών και μορφωτικών αναγκών των νέων ανθρώπων, στα νέα ζευγάρια.
Αλλά και σε αυτό που ονομάζουμε επανίδρυση του κοινωνικού κράτους.

Και έρχομαι στη τρίτη θεμελιώδη διάσταση του κράτους που οραματιζόμαστε.

Με σοβαρές δημόσιες επενδύσεις σε υγεία και παιδεία και διαμόρφωση ενός ισχυρού δικτύου κοινωνικής προστασίας από την προσχολική ηλικία μέχρι τους υπερήλικες.
Γιατί, η κοινωνική πρόοδος δεν μετριέται μόνο με τους γενικούς δείκτες της οικονομίας. Μετριέται με το αν μπορεί ο άνθρωπος να ζει με αξιοπρέπεια.
Με το αν νιώθει ασφαλής.
Με το αν έχει πρόσβαση στην υγεία, στην παιδεία, στη φροντίδα, στη στέγη, στη σταθερή εργασία.

Κι εδώ θέλω να σταθώ σε δύο συγκεκριμένες προτάσεις:
α) Την εγγύηση θέσης όλων των παιδιών σε παιδικούς σταθμούς από την ηλικία των δύο ετών.
β) Την οργανωμένη φροντίδα υπερηλίκων με χρόνια νοσήματα όπως η άνοια -τη φροντίδα των οποίων σήμερα σηκώνουν οι οικογένειες τους.

Και επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να πω ότι όλα αυτά αφορούν και στην Κρήτη.
Μπορεί ο κύριος Μητσοτάκης να κομπορρημονεί ότι είναι ο προστάτης σας, αλλά η πραγματικότητα είναι κι εδώ προβληματική.
Η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού καθιστά την οικονομία του νησιού ευάλωτη, η λειψυδρία που προκαλείται έχει γίνει κρίσιμο πρόβλημα, ενώ σε ορισμένες περιοχές τουλάχιστον, η στέγη είναι επίσης μεγάλο πρόβλημα.
Ταυτόχρονα το Διεθνές Αεροδρόμιο στο Καστέλι, ο ΒΟΑΚ κα άλλες δημόσιες υποδομές καθυστερούν.
Την ίδια στιγμή το ΕΣΥ είναι δραματικά υποστελεχωμένο, η δημόσια Παιδεία έχει πρόβλημα ακόμα και ασφάλειας των σχολικών κτηρίων, και βέβαια η Κρήτη, όπως αρχικά ανέφερα, έχει υποστεί πρωτοφανή διασυρμό από τα γαλάζια κυκλώματα του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ζητείται λοιπόν εντιμότητα, αξιοκρατία, διαφάνεια, λογοδοσία, παντού.

Μια ηθική επανάσταση, υπαρξιακά αναγκαία σήμερα για την πατρίδα μας.

Και ναι. Αυτά μπορούμε να τα εγγυηθούμε.

Να δώσουμε τη μάχη για να γίνουν κανόνας και τρόπος λειτουργίας της όποιας εξουσίας.
Γιατί αυτά αποτελούν όχι απλώς πεποιθήσεις μας.
Αλλά την ίδια την πολιτική μας ταυτότητα.

Φίλες και φίλοι
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η συγκυρία δεν επιτρέπει εφησυχασμό, ούτε αναδρομές σε όσα χάθηκαν.
Απαιτεί σαφή προσανατολισμό και πολιτικές αποφάσεις.

Το ζητούμενο είναι να προσδιορίσουμε με καθαρό τρόπο τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της χώρας.
Ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα.

Και να τις διεκδικήσουμε με όρους συλλογικούς, οργανωμένα και με σχέδιο.

Σε στιγμές ανασφάλειας και πολέμων, όπως αυτές που βιώνει σήμερα η ανθρωπότητα, το κράτος δικαίου και η κοινωνική συνοχή, η εμπιστοσύνη, η συμπερίληψη, η αίσθηση μια πατρίδας που ενδιαφέρεται για όλους τους πολίτες, είναι όρος επιβίωσης και αξιοπρέπειας για την κοινωνία.
Είναι όμως και κρίσιμος όρος για την εθνική μας ασφάλεια.

Οφείλουμε να είμαστε και στο σημείο αυτό καθαροί.

Η κυβέρνηση που τα διαλύει όλα αυτά είναι μια επικίνδυνη κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση που έχει αποδεχτεί το ρόλο του υπάκουου, αντί του αξιόπιστου συμμάχου, είναι μια επικίνδυνη κυβέρνηση.

Η χώρα μας πρέπει να είναι συνώνυμο αξιών.
Της υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου και της ειρήνης.
Για αυτό λέμε όχι στη γενοκτονία που συντελείται ακόμα και σήμερα στη Γάζα.
Λέμε όχι στον πόλεμο του Τραμπ και του Νετανιάχου κατά του Ιράν.
Λέμε όχι στην εμπλοκή της Σούδας και των στρατιωτικών βάσεων που εδρεύουν στη χώρα στις πολεμικές επιχειρήσεις.
Λέμε όχι στην εμπλοκή της Ελλάδας με οποιονδήποτε τρόπο.

Και λέμε ΝΑΙ σε μια Ελλάδα πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή, την Ευρώπη, τον κόσμο.

Θέλουμε μια Ελλάδα της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προόδου.
Όχι ως σύνθημα, αλλά ως πραγματικότητα για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.

Το ερώτημα, όμως, είναι συγκεκριμένο:
πώς θα το πετύχουμε;
Πώς περνάμε από την επιθυμία στη διεκδίκηση, από το όραμα στην πράξη;
Πώς αφήνουμε πίσω μια κυβέρνηση που συμβολίζει τη φθορά, την αστάθεια, τους κινδύνους και τη διαφθορά;
Πώς βάζουμε τη χώρα σε μια διαφορετική πορεία, με προοπτική και ασφάλεια για τους πολλούς;

Η απάντηση δεν είναι αφηρημένη.
Υπάρχει η συλλογική βούληση της κοινωνίας που ζητά αλλαγή και πρέπει να μετατραπεί σε ορμητική πολιτική δύναμη.

Γιατί αν τα δεδομένα μείνουν ίδια, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.
Η ανακύκλωση της φαυλότητας δεν είναι μοίρα, είναι επιλογή.

Γι’ αυτό το καθήκον είναι σαφές:
Να αλλάξουμε τα δεδομένα, για να αλλάξουμε την πορεία της χώρας.
Να τα αλλάξουμε όλα λοιπόν.
Αυτή είναι η δική μας πρόταση.
Αυτό «φωνάζει» η πραγματικότητα.
Τα πολιτικά σχήματα πρέπει να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας.
Κυρίως εκείνων των δυνάμεων που θέλουν να εκπροσωπούν.

Μια ριζική ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, είναι σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά αναγκαία.
Μια υπέρβαση των σημερινών σχηματισμών, με στόχο έναν προοδευτικό πολύχρωμο, αλλά προγραμματικά συμπαγή, πειθαρχημένο και αποτελεσματικό φορέα.
Που θα συνδυάζει την εμπειρία με τη φρεσκάδα των νέων προσώπων.
Που θα εκφράσει αποτελεσματικά την κυβερνώσα Αριστερά της εποχής μας.
Ανοιχτή σε όλους όσοι κατανοούν την ανάγκη της σε όλο το προοδευτικό φάσμα.
Χωρίς αποκλεισμούς, αλλά και χωρίς αποκλειστικότητες αξιωμάτων.

Αυτό προτείνουμε.
Αυτό προετοιμάζουμε.

Και στη δύσκολη, αλλά όμορφη αυτή προσπάθεια, τη μόνη που μπορεί να βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο, καλούμε τις νέες και τους νέους.
Τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους.
Τους αγρότες και τους επαγγελματίες.
Τους διανοούμενους και τον κόσμο της τέχνης.

Είναι η δική σας προσπάθεια.
Κάθε αριστερού, κάθε προοδευτικού, κάθε δημοκράτη και ανήσυχου πολίτη.

Και αξίζει τον κόπο και το χρόνο μας.

Ενώνουμε δυνάμεις για να αλλάξουμε τη χώρα.
Για να αλλάξουμε την Ελλάδα.

Και θα την αλλάξουμε,

Γρήγορα θα κάνει ξαστεριά.

Σας ευχαριστώ!

Η ρύθμιση αφορά τις αποζημιώσεις που επιδικάζονται στους συγγενείς των θυμάτων για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν, καθώς και για ηθική βλάβη στους τραυματίες. Στο πλαίσιο αυτό, το Δημόσιο δεν θα ασκεί ένδικα μέσα κατά των σχετικών αποφάσεων, ενώ θα παραιτείται και από όσα έχουν ήδη ασκηθεί, ώστε να μην παρατείνονται οι δικαστικές διαδικασίες και η ταλαιπωρία των ανθρώπων που επλήγησαν.

Η κατεύθυνση αυτή είχε προαναγγελθεί από τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκο Πιερρακάκη και εντάσσεται σε μια σταθερή προσπάθεια της Πολιτείας τα τελευταία χρόνια να στηρίζει ουσιαστικά όσους βρέθηκαν αντιμέτωποι με μεγάλες τραγωδίες. Στο ίδιο πνεύμα είχαν κινηθεί και οι αποφάσεις για το Μάτι και τη Μάνδρα, με στόχο να περιοριστεί η πολύχρονη δικαστική ταλαιπωρία των πληγέντων, ενώ και για τις πρώτες εκδικασθείσες αποφάσεις αποζημιώσεων για τα Τέμπη, το δημόσιο είχε αποσυρθεί από το δικαίωμα άσκησης αναίρεσης, κατόπιν παρότρυνσης του Αναπληρωτή Υπουργού Υποδομών και Μεταφορών Κωνσταντίνου Κυρανάκη.

Με την έγκριση της εισήγησης αυτής, η κυβέρνηση επιβεβαιώνει τη βούλησή της να αντιμετωπίζει με ενιαίο και δίκαιο τρόπο υποθέσεις με έντονο κοινωνικό αποτύπωμα, με βάση και τον νέο νόμο-πλαίσιο που εισήγαγε ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης και ψηφίστηκε από τη Βουλή, διασφαλίζοντας αφενός την ταχύτερη απονομή της Δικαιοσύνης και αφετέρου την αποφυγή περαιτέρω επιβάρυνσης για τις οικογένειες των θυμάτων και των τραυματιών.